|

امدادگر مجروح

مهدی حجوانی

من و دوستم توی سنگر نشسته بوديم كه صداي: «امدادگر! امدادگر!» بلند شد. توی سنگر سه نفر بودند. دوتایشان سالم بودند و نفر سوم از ناحيه پشت سر تركش خورده بود. سرش را بلند كردم. تمام سر و صورتش خيس و خوني بود. كاملا از هوش رفته بود و نفسش «خُرخُر» داشت. شناختمش. ای داد! محمود ساعتچي بود، همان پسر نوجواني كه پيك گروهان و پیش از شروع عملیات، رئیس فدراسیون فوتبال ما بود. پسر بی‌نظیری بود. يكي از دو نفري بود كه موقع صبحگاه‌ها خيلي خوب نرمش مي‌داد. جثه بزرگي نداشت، اما ورزيده و فرز بود. اول چشمم محل زخم را نديد. آرام و با كمي دلهره به پشت سرش دست كشيدم و زخمش را پيدا كردم. پشت گردن و پايين‌تر از آن هم خوني بود. حدس زدم كه تركش به پشتش هم خورده است، اما اول باید زخمي را كه پشت سرش بود می‌بستم و بعد به سراغ قسمت‌هاي ديگر می‌رفتم. دست کردم از جيب خشاب شلوارم که هميشه چندتایی وسايل ضروري تویش مي‌گذاشتم يك «پَد» درآوردم و با كمك يكي، دو نفري كه در سنگر بودند سرش را بستم. در همان حال كه به دنبال چسب مي‌گشتم، حدود 10 متر آن‌طرف‌تر از ما برق خمپاره‌اي به چشمم خورد و بعد صدای انفجار آمد. بلافاصله احساس كردم كه انگار يك نفر با ته پوتين محكم به پهلويم كوبيد. ناله‌ام بلند شد و فهميدم كه كار خمپاره بوده. درد پهلويم دردی كلي بود و علامتي از تركش و سوراخ‌شدگي و سوزش موضعی از آن فهميده نمي‌شد. بنابراين مطمئن شدم كه تركش نخورده‌ام. ساعتچي را رها كردم. با ناله بلند شدم و خودم را توی سنگر میاني كه درواقع بين سنگر ساعتچي و سنگر خودمان بود انداختم.

من و دوستم توی سنگر نشسته بوديم كه صداي: «امدادگر! امدادگر!» بلند شد. توی سنگر سه نفر بودند. دوتایشان سالم بودند و نفر سوم از ناحيه پشت سر تركش خورده بود. سرش را بلند كردم. تمام سر و صورتش خيس و خوني بود. كاملا از هوش رفته بود و نفسش «خُرخُر» داشت. شناختمش. ای داد! محمود ساعتچي بود، همان پسر نوجواني كه پيك گروهان و پیش از شروع عملیات، رئیس فدراسیون فوتبال ما بود. پسر بی‌نظیری بود. يكي از دو نفري بود كه موقع صبحگاه‌ها خيلي خوب نرمش مي‌داد. جثه بزرگي نداشت، اما ورزيده و فرز بود. اول چشمم محل زخم را نديد. آرام و با كمي دلهره به پشت سرش دست كشيدم و زخمش را پيدا كردم. پشت گردن و پايين‌تر از آن هم خوني بود. حدس زدم كه تركش به پشتش هم خورده است، اما اول باید زخمي را كه پشت سرش بود می‌بستم و بعد به سراغ قسمت‌هاي ديگر می‌رفتم. دست کردم از جيب خشاب شلوارم که هميشه چندتایی وسايل ضروري تویش مي‌گذاشتم يك «پَد» درآوردم و با كمك يكي، دو نفري كه در سنگر بودند سرش را بستم. در همان حال كه به دنبال چسب مي‌گشتم، حدود 10 متر آن‌طرف‌تر از ما برق خمپاره‌اي به چشمم خورد و بعد صدای انفجار آمد. بلافاصله احساس كردم كه انگار يك نفر با ته پوتين محكم به پهلويم كوبيد. ناله‌ام بلند شد و فهميدم كه كار خمپاره بوده. درد پهلويم دردی كلي بود و علامتي از تركش و سوراخ‌شدگي و سوزش موضعی از آن فهميده نمي‌شد. بنابراين مطمئن شدم كه تركش نخورده‌ام. ساعتچي را رها كردم. با ناله بلند شدم و خودم را توی سنگر میاني كه درواقع بين سنگر ساعتچي و سنگر خودمان بود انداختم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.