|

واقعا ترمزش کجاست سوفیا؟

پوریا عالمی

سوفیا... عشقم... این صدهزارمین نامه‌ای است که برای تو می‌نویسم، اما آیا برود میخ آهنین من در سنگ قلب تو؟ نمی‌دانم.
وقتی نگاه می‌کنم می‌‌بینم من در عاشقیت با تو مثل اصلاح‌طلبان هستم با کشور؛ یعنی جفت ما مدام حرف می‌زنیم و مدام نامه می‌‌نویسیم و مدام منتظریم ما را تحویل بگیرند. خود من یک عمر منتظرم که بابای تو یعنی سوفیا اجازه بدهد من بیایم خواستگاری. اینکه تو به من رأی بدهی یا نه که اصلا مهم نیست؛ مهم این است که من بتوانم بیایم خواستگاری فقط! می‌بینی خیلی حداقلی هستم! درست مثل اینکه یکی از اصلاحاتی‌ها بخواهد کاندیدای ریاست‌جمهوری شود. راستش سوفیا، من ممکن است آدم کلکی باشم، ولی آدم صادقی هستم. حقیقتش من هم مثل اصلاح‌طلبان تخصصم مماشات و منتظربودن است؛ یعنی من هم مثل اصلاح‌طلبان طوری منتظر تأییدم و نوبتم بشود که وقتی تأیید می‌شوم و نوبتم می‌رسد بلد نیستم چی‌کار کنم! یعنی من فکر می‌کنم رانندگی اصولگراها غلط است، اما وقتی فرمان را می‌دهند دستم، می‌روم توی دیوار.
می‌دانی عشق زیبای من؟ من هشت سال با خواستگارهای تو جنگیدم، درست همان کاری که با احمدی‌نژادی‌ها کردم. خب چی شد؟ حالا باید چی‌کار کنم؟ درست مثل آن بابایی که پاش را گذاشته بود روی گاز لامبورگینی و می‌رفت. بهش گفتند یواش‌تر! گفت شماها تا حالا لامبورگینی داشتید؟ گفتند نه. گفت پس خفه شید! کمی بعد سرعت رسید به 300 کیلومتر در ساعت. داد زدند یواش عمو! یواش! طرف دوباره گفت: شماها تا حالا لامبورگینی داشتید؟ همه گفتند نه! گفت پس خفه! یکی از آن ته گفت: من داشتم، چطور مگه؟ طرف گفت پس بگو ترمزش کجاست!
سوفیا... واقعا ترمزش کجاست؟
حالا تو شاید بگویی چرا من در مرحله نامه‌نوشتن به تو ماندم و پا پیش نمی‌گذارم؟ راستش بابای تو خیلی شیطون‌بلاست. او هردفعه من ایده خواستگاری از تو را در رسانه‌ها مطرح می‌کنم، سریع دوتا پروژه می‌دهد بهم و سبیلم را غیرمستقیم چرب می‌کند و من هم سرم گرم می‌شود.
این نامه را هم چون عذاب وجدان داشتم برای تو ننوشتم. موضوع این است که می‌خواستم یک گرا بدهم به بابات که پروژه‌ها دارد تمام می‌شود و اگر می‌شود یک بولتنی، روابط‌عمومی‌ای، هيئت‌مدیره‌ای چیزی بدهد که سرم گرم شود و بی‌خیال تو بشوم.
عاشق خریداری‌شده تو؛ میدون دوم

سوفیا... عشقم... این صدهزارمین نامه‌ای است که برای تو می‌نویسم، اما آیا برود میخ آهنین من در سنگ قلب تو؟ نمی‌دانم.
وقتی نگاه می‌کنم می‌‌بینم من در عاشقیت با تو مثل اصلاح‌طلبان هستم با کشور؛ یعنی جفت ما مدام حرف می‌زنیم و مدام نامه می‌‌نویسیم و مدام منتظریم ما را تحویل بگیرند. خود من یک عمر منتظرم که بابای تو یعنی سوفیا اجازه بدهد من بیایم خواستگاری. اینکه تو به من رأی بدهی یا نه که اصلا مهم نیست؛ مهم این است که من بتوانم بیایم خواستگاری فقط! می‌بینی خیلی حداقلی هستم! درست مثل اینکه یکی از اصلاحاتی‌ها بخواهد کاندیدای ریاست‌جمهوری شود. راستش سوفیا، من ممکن است آدم کلکی باشم، ولی آدم صادقی هستم. حقیقتش من هم مثل اصلاح‌طلبان تخصصم مماشات و منتظربودن است؛ یعنی من هم مثل اصلاح‌طلبان طوری منتظر تأییدم و نوبتم بشود که وقتی تأیید می‌شوم و نوبتم می‌رسد بلد نیستم چی‌کار کنم! یعنی من فکر می‌کنم رانندگی اصولگراها غلط است، اما وقتی فرمان را می‌دهند دستم، می‌روم توی دیوار.
می‌دانی عشق زیبای من؟ من هشت سال با خواستگارهای تو جنگیدم، درست همان کاری که با احمدی‌نژادی‌ها کردم. خب چی شد؟ حالا باید چی‌کار کنم؟ درست مثل آن بابایی که پاش را گذاشته بود روی گاز لامبورگینی و می‌رفت. بهش گفتند یواش‌تر! گفت شماها تا حالا لامبورگینی داشتید؟ گفتند نه. گفت پس خفه شید! کمی بعد سرعت رسید به 300 کیلومتر در ساعت. داد زدند یواش عمو! یواش! طرف دوباره گفت: شماها تا حالا لامبورگینی داشتید؟ همه گفتند نه! گفت پس خفه! یکی از آن ته گفت: من داشتم، چطور مگه؟ طرف گفت پس بگو ترمزش کجاست!
سوفیا... واقعا ترمزش کجاست؟
حالا تو شاید بگویی چرا من در مرحله نامه‌نوشتن به تو ماندم و پا پیش نمی‌گذارم؟ راستش بابای تو خیلی شیطون‌بلاست. او هردفعه من ایده خواستگاری از تو را در رسانه‌ها مطرح می‌کنم، سریع دوتا پروژه می‌دهد بهم و سبیلم را غیرمستقیم چرب می‌کند و من هم سرم گرم می‌شود.
این نامه را هم چون عذاب وجدان داشتم برای تو ننوشتم. موضوع این است که می‌خواستم یک گرا بدهم به بابات که پروژه‌ها دارد تمام می‌شود و اگر می‌شود یک بولتنی، روابط‌عمومی‌ای، هيئت‌مدیره‌ای چیزی بدهد که سرم گرم شود و بی‌خیال تو بشوم.
عاشق خریداری‌شده تو؛ میدون دوم

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.