|

عمليات با كراوات

مهدي حجواني

هميشه با خودم مي‌گفتم هر اتفاقي كه برايم بيفتد مهم نيست، فقط هراسم از اين است كه موقع انجام وظيفه و در هنگامه‌ عمليات، نتوانم كارم را انجام دهم و بعد اگر زنده بمانم، بايد يك عمر در عذاب وجدان به‌سر ببرم. هرچه جلوتر مي‌رفتيم دلشوره‌ام بيشتر مي‌شد. بالاخره خداوند به كمكم آمد، چون فكرهايي به سرم آمد كه آرام شدم، به‌خصوص در 45 روزي كه از شهر و ديارم دور بودم آمادگي نسبي در من ايجاد شده بود. به خودم گفتم گرچه تو آدم ترسو و محافظه‌کاری هستی، اما خدا تنهایت نمی‌گذارد. تيرخوردن و دردكشيدن مشكلي نيست. تا بخواهي بفهمي كه از كجا و چطور تير خورده‌اي روحت از بدن جدا مي‌شود و چيزي متوجه نمی‌شوی.

خلاصه در آن شلوغی، پشت کامیون نشسته بودم و برای خودم صغری کبری می‌چیدم و انواع احتمالات را محاسبه می‌کردم. انگار سروصورتم را اصلاح کرده، لباس رسمی پوشیده و کراوات و اودکلن زده بودم و می‌خواستم قبل از عملیات با خدا حساب‌وکتاب کنم. بعد به خودم نهیب زدم که تو خيال مي‌كني مردم عادي وقتي مي‌خواهند شهيد شوند اين‌طور با احتياط و آهسته‌آهسته گام برمي‌دارند؟ خيال مي‌كني آنها ابتدا شهادت را به دو قسم تقسيم مي‌كنند و هر قسم را به چهار شاخه و بعد راجع به هر شاخه‌اي تحليل مي‌كنند.
بااين‌همه از اين نوع فكركردن راضي بودم، چون به‌هرحال آرامم می‌کرد. سعی می‌کردم مرتب به خودم بقبولانم و تلقين كنم كه تو به اينجا آمده‌ای كه ديگر برنگردی... اما به این سادگی‌ها هم نبود!
شب در پشت خاكريزي مستقر شديم. عراقي‌ها در مقابل ما نبودند؛ يعني بودند، اما خيلي جلوتر، اما آنهايي كه ما بايد درگيرشان مي‌شديم در قسمت چپ همان خاكريز مستقر بودند؛ همان محوطه صدمتري كه به اندازه‌ یک شهر، استحکامات و مهندسی رزمی خرجش شده بود و سر تا پا مسلح بود.
در پشت خاكريز، قبل از ما گردان ميثم از لشكر خودمان - لشکر 27 محمد رسول‌الله (ص) - براي پدافند مستقر بودند. ما هم هركدام توی يكي از سنگرها چپیدیم و به‌عنوان میهمان ناخوانده مزاحم عزیزان ميثمي شديم. به سنگري گِرد و فسقلی و بی‌سقف خزیدم که دو نفر تویش نشسته بودند. با رفتن من جايشان تنگ‌تر شد، اما مرا با محبت پذيرفتند. حدود يك ساعت بعد كه به زمان عمليات نزديك‌تر مي‌شديم و منتظر دستور حركت بوديم يك‌مرتبه عراق، منطقه را زير آتش گرفت. انگار مي‌دانستند كه ايران خيال دارد تا حد ممكن عمليات را ادامه بدهد و فرصت بازسازي به دشمن ندهد. بنابراين هر شب منتظر عمليات ما بودند.
آتش عراق، هم روي خاكريز بود و هم روي جاده تداركاتي پشت ما كه قرار بود گردان مالك از آن جاده خودش را به ما برساند و بعد از ما عمليات كند. آتش يكباره شديد شد و فشار به حدي بود كه كمتر كسي مي‌توانست حتي سرش را از سنگر بالا بياورد. سوت خمپاره قطع نمي‌شد و انفجارها پي‌درپي بود. گاهی خمپاره به‌قدری نزديك ما به زمین می‌خورد كه در اثر انفجارش خاك به سرورويمان مي‌ريخت. موج انفجار گرچه آن‌قدر شديد نبود كه ما را به‌اصطلاح «موجي» كند و بر اعصاب يا اعضاي بدنمان فشاری خردكننده وارد کند، اما بر گوش و اعصابمان فشار مي‌آورد. گاهي خمپاره‌اي در پشت خاكريز و توی درياچه یا درست‌ترش کانال پرورش ماهی منفجر مي‌شد و ذرات آب و لجن به سرورويمان مي‌پاشيد. خمپاره‌ها امان نمي‌دادند.
هر گوشه‌اي آتش و انفجار و صدا بود. ما هر سه توی سنگر كز كرده بوديم و هر سه ذكر مي‌گفتيم و كمك مي‌طلبيديم. زير آن آتش شديد در عين اينكه كمك و ياري خداوند مشهود بود، اما ارزش سنگر برايم محرز شد و فهميدم كه آن‌همه تأكيد فرماندهان بر لزوم حفر سنگر چه علتي داشته. در همان حال درست بين سنگر ما و سنگر بغلي ما كه حدود سه الي چهار متر بيشتر با هم فاصله نداشتند، خمپاره‌اي منفجر شد.

هميشه با خودم مي‌گفتم هر اتفاقي كه برايم بيفتد مهم نيست، فقط هراسم از اين است كه موقع انجام وظيفه و در هنگامه‌ عمليات، نتوانم كارم را انجام دهم و بعد اگر زنده بمانم، بايد يك عمر در عذاب وجدان به‌سر ببرم. هرچه جلوتر مي‌رفتيم دلشوره‌ام بيشتر مي‌شد. بالاخره خداوند به كمكم آمد، چون فكرهايي به سرم آمد كه آرام شدم، به‌خصوص در 45 روزي كه از شهر و ديارم دور بودم آمادگي نسبي در من ايجاد شده بود. به خودم گفتم گرچه تو آدم ترسو و محافظه‌کاری هستی، اما خدا تنهایت نمی‌گذارد. تيرخوردن و دردكشيدن مشكلي نيست. تا بخواهي بفهمي كه از كجا و چطور تير خورده‌اي روحت از بدن جدا مي‌شود و چيزي متوجه نمی‌شوی.

خلاصه در آن شلوغی، پشت کامیون نشسته بودم و برای خودم صغری کبری می‌چیدم و انواع احتمالات را محاسبه می‌کردم. انگار سروصورتم را اصلاح کرده، لباس رسمی پوشیده و کراوات و اودکلن زده بودم و می‌خواستم قبل از عملیات با خدا حساب‌وکتاب کنم. بعد به خودم نهیب زدم که تو خيال مي‌كني مردم عادي وقتي مي‌خواهند شهيد شوند اين‌طور با احتياط و آهسته‌آهسته گام برمي‌دارند؟ خيال مي‌كني آنها ابتدا شهادت را به دو قسم تقسيم مي‌كنند و هر قسم را به چهار شاخه و بعد راجع به هر شاخه‌اي تحليل مي‌كنند.
بااين‌همه از اين نوع فكركردن راضي بودم، چون به‌هرحال آرامم می‌کرد. سعی می‌کردم مرتب به خودم بقبولانم و تلقين كنم كه تو به اينجا آمده‌ای كه ديگر برنگردی... اما به این سادگی‌ها هم نبود!
شب در پشت خاكريزي مستقر شديم. عراقي‌ها در مقابل ما نبودند؛ يعني بودند، اما خيلي جلوتر، اما آنهايي كه ما بايد درگيرشان مي‌شديم در قسمت چپ همان خاكريز مستقر بودند؛ همان محوطه صدمتري كه به اندازه‌ یک شهر، استحکامات و مهندسی رزمی خرجش شده بود و سر تا پا مسلح بود.
در پشت خاكريز، قبل از ما گردان ميثم از لشكر خودمان - لشکر 27 محمد رسول‌الله (ص) - براي پدافند مستقر بودند. ما هم هركدام توی يكي از سنگرها چپیدیم و به‌عنوان میهمان ناخوانده مزاحم عزیزان ميثمي شديم. به سنگري گِرد و فسقلی و بی‌سقف خزیدم که دو نفر تویش نشسته بودند. با رفتن من جايشان تنگ‌تر شد، اما مرا با محبت پذيرفتند. حدود يك ساعت بعد كه به زمان عمليات نزديك‌تر مي‌شديم و منتظر دستور حركت بوديم يك‌مرتبه عراق، منطقه را زير آتش گرفت. انگار مي‌دانستند كه ايران خيال دارد تا حد ممكن عمليات را ادامه بدهد و فرصت بازسازي به دشمن ندهد. بنابراين هر شب منتظر عمليات ما بودند.
آتش عراق، هم روي خاكريز بود و هم روي جاده تداركاتي پشت ما كه قرار بود گردان مالك از آن جاده خودش را به ما برساند و بعد از ما عمليات كند. آتش يكباره شديد شد و فشار به حدي بود كه كمتر كسي مي‌توانست حتي سرش را از سنگر بالا بياورد. سوت خمپاره قطع نمي‌شد و انفجارها پي‌درپي بود. گاهی خمپاره به‌قدری نزديك ما به زمین می‌خورد كه در اثر انفجارش خاك به سرورويمان مي‌ريخت. موج انفجار گرچه آن‌قدر شديد نبود كه ما را به‌اصطلاح «موجي» كند و بر اعصاب يا اعضاي بدنمان فشاری خردكننده وارد کند، اما بر گوش و اعصابمان فشار مي‌آورد. گاهي خمپاره‌اي در پشت خاكريز و توی درياچه یا درست‌ترش کانال پرورش ماهی منفجر مي‌شد و ذرات آب و لجن به سرورويمان مي‌پاشيد. خمپاره‌ها امان نمي‌دادند.
هر گوشه‌اي آتش و انفجار و صدا بود. ما هر سه توی سنگر كز كرده بوديم و هر سه ذكر مي‌گفتيم و كمك مي‌طلبيديم. زير آن آتش شديد در عين اينكه كمك و ياري خداوند مشهود بود، اما ارزش سنگر برايم محرز شد و فهميدم كه آن‌همه تأكيد فرماندهان بر لزوم حفر سنگر چه علتي داشته. در همان حال درست بين سنگر ما و سنگر بغلي ما كه حدود سه الي چهار متر بيشتر با هم فاصله نداشتند، خمپاره‌اي منفجر شد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.