|

حتما به مرگ هم لبخند زد

حامد طبیبی

می‌گفت که می‌خواهد به زادگاهش بازگردد؛ این را با نوعی نارضایتی می‌گفت. نه اینکه ناامید شده باشد که هیچ‌گاه «تسلیم» را در صورت تغییر یافته‌اش ندیدم بلکه حس می‌کردم از نگاه‌های پرسش‌برانگیز و سنگین اطرافیان خسته شده است، از شلوغی تمام‌نشدنی تهران و سروصداهای غیرقابل تحمل آن. رفت تا کمی - شاید کمی - در آرامش باشد. «درمان» در تهران و «خواف» حتما تفاوت‌هایی داشت اما عطای این برتری را به لقای آن بخشید تا به جایی برود که همه او را دوست داشتند؛ نزد خانواده و بستگانش. گاهی با همان شوخی‌های جهت‌دار روزنامه‌نگاران، به «ایمان» می‌گفتم: «تو امید یک طایفه و شهر هستی» و او با همان خنده‌های بلند و دامنه‌دار و تن صدایی که بلند می‌شد، ابروهایش را بالا می‌انداخت، گردنش را عقب می‌کشید و می‌گفت: «اینکه خوبه، امید خیلی‌های دیگه هم هستم. اصلا کی شما‌ها را می‌شناسه اما من‌رو همه می‌شناسن» و بلند می‌خندید و ما هم با او می‌خندیدیم. بار اولی که دیدمش، در «حوزه خبر» بود. پیش از انتخابات مجلس هشتم، از طرف خبرگزاری به فرمانداری تهران در خیابان «میرعماد» آمده بود. به اسم، هم را می‌شناختیم اما همدیگر را ندیده بودیم. برادر یکی از نمایندگان مجلس ششم بود و گرایش یکسان فکری سبب شد تا در همان برخورد اول، از سیاست بگوییم و از اتفاقاتی که دوروبرمان رخ می‌دهد. خوش‌برخورد بود و ساده صحبت می‌کرد. چیزی که در کلانشهر پایتخت، همان روزها هم کیمیا بود؛ چه برسد به امروز. کمی بعد فهمیدم که با چه مشکلی دست‌وپنجه نرم می‌کند و آماده می‌شود برای عمل جراحی. جالب است که جز یک‌بار که حدود دو سال قبل، اتفاقی در سینما فلسطین دیدمش، از این مساله ابراز ناخرسندی نکرد. یک میهمان ناخوانده در سر ایمان، جا خوش کرده بود و عمل، درمان تکمیلی و رادیوتراپی مداوم، نتیجه لازم را به دست نداد. اواخر، به روابط‌عمومی یکی از صندوق‌های مالی - اعتباری رفته بود و گاهی برای ویژه‌نامه‌های «شرق»، به من کمک می‌کرد. خیلی جدی به او می‌گفتم: «یه وام‌ میلیاردی، از این وام‌ها که می‌گیرن و پس نمی‌دن، برای من جور کن» باز هم می‌خندید و می‌گفت: «قربان، شما به یکی از شعب مراجعه و مدارک خود را ارایه کنید. اگر شرایط آن را داشته باشید حتما شامل حال شما خواهد شد». مدتی قبل از غلام‌حیدر ابراهیمبای‌سلامی، حال برادر کوچک‌تر را پرسیدم؛ حال «ایمان» را و او هم گفت که شرایط خوبی ندارد... خبر رفتن او تلخی مضاعف دارد. جوان باشی، اهل سیاست و روزنامه و کلی باصفا، اما چند سال از بهترین سال‌های عمر را با بیماری سر کنی و ته دلت بگوید این خوب‌شدنی نیست که نیست و بعد آماده شوی برای نبودن... تصور آن همیشه دلم را می‌لرزاند اما دل ایمان را نه. خبر رفتنش را که شنیدم، یاد تصور و ترس خودم از مرگ و صورت خندان ایمان افتادم.‌ گر گرفته‌ام اما مطمئن هستم او به مرگ هم لبخند زده است...
می‌گفت که می‌خواهد به زادگاهش بازگردد؛ این را با نوعی نارضایتی می‌گفت. نه اینکه ناامید شده باشد که هیچ‌گاه «تسلیم» را در صورت تغییر یافته‌اش ندیدم بلکه حس می‌کردم از نگاه‌های پرسش‌برانگیز و سنگین اطرافیان خسته شده است، از شلوغی تمام‌نشدنی تهران و سروصداهای غیرقابل تحمل آن. رفت تا کمی - شاید کمی - در آرامش باشد. «درمان» در تهران و «خواف» حتما تفاوت‌هایی داشت اما عطای این برتری را به لقای آن بخشید تا به جایی برود که همه او را دوست داشتند؛ نزد خانواده و بستگانش. گاهی با همان شوخی‌های جهت‌دار روزنامه‌نگاران، به «ایمان» می‌گفتم: «تو امید یک طایفه و شهر هستی» و او با همان خنده‌های بلند و دامنه‌دار و تن صدایی که بلند می‌شد، ابروهایش را بالا می‌انداخت، گردنش را عقب می‌کشید و می‌گفت: «اینکه خوبه، امید خیلی‌های دیگه هم هستم. اصلا کی شما‌ها را می‌شناسه اما من‌رو همه می‌شناسن» و بلند می‌خندید و ما هم با او می‌خندیدیم. بار اولی که دیدمش، در «حوزه خبر» بود. پیش از انتخابات مجلس هشتم، از طرف خبرگزاری به فرمانداری تهران در خیابان «میرعماد» آمده بود. به اسم، هم را می‌شناختیم اما همدیگر را ندیده بودیم. برادر یکی از نمایندگان مجلس ششم بود و گرایش یکسان فکری سبب شد تا در همان برخورد اول، از سیاست بگوییم و از اتفاقاتی که دوروبرمان رخ می‌دهد. خوش‌برخورد بود و ساده صحبت می‌کرد. چیزی که در کلانشهر پایتخت، همان روزها هم کیمیا بود؛ چه برسد به امروز. کمی بعد فهمیدم که با چه مشکلی دست‌وپنجه نرم می‌کند و آماده می‌شود برای عمل جراحی. جالب است که جز یک‌بار که حدود دو سال قبل، اتفاقی در سینما فلسطین دیدمش، از این مساله ابراز ناخرسندی نکرد. یک میهمان ناخوانده در سر ایمان، جا خوش کرده بود و عمل، درمان تکمیلی و رادیوتراپی مداوم، نتیجه لازم را به دست نداد. اواخر، به روابط‌عمومی یکی از صندوق‌های مالی - اعتباری رفته بود و گاهی برای ویژه‌نامه‌های «شرق»، به من کمک می‌کرد. خیلی جدی به او می‌گفتم: «یه وام‌ میلیاردی، از این وام‌ها که می‌گیرن و پس نمی‌دن، برای من جور کن» باز هم می‌خندید و می‌گفت: «قربان، شما به یکی از شعب مراجعه و مدارک خود را ارایه کنید. اگر شرایط آن را داشته باشید حتما شامل حال شما خواهد شد». مدتی قبل از غلام‌حیدر ابراهیمبای‌سلامی، حال برادر کوچک‌تر را پرسیدم؛ حال «ایمان» را و او هم گفت که شرایط خوبی ندارد... خبر رفتن او تلخی مضاعف دارد. جوان باشی، اهل سیاست و روزنامه و کلی باصفا، اما چند سال از بهترین سال‌های عمر را با بیماری سر کنی و ته دلت بگوید این خوب‌شدنی نیست که نیست و بعد آماده شوی برای نبودن... تصور آن همیشه دلم را می‌لرزاند اما دل ایمان را نه. خبر رفتنش را که شنیدم، یاد تصور و ترس خودم از مرگ و صورت خندان ایمان افتادم.‌ گر گرفته‌ام اما مطمئن هستم او به مرگ هم لبخند زده است...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.