معصومي؛ يک نقاش خلاق
علياکبر صادقي
فکر کنم من از نخستين نقاشاني باشم که با علياصغر معصومي آشنا شد. سال 1332 بود که پيش کارپتيان نقاشي آبرنگ را ياد ميگرفتم. اصغر معصومي هم گاهي پيش ما ميآمد. همانجا با او آشنا شدم. پس از اين آشنايي چندسال از هم دور شديم. تا اينکه يک روز سفير اسپانيا خانمي را به نگارخانه سبز فرستاد. اين خانم گفت که آقاي سفير مايل است نقاشي ايراني ياد بگيرد. من هم به دليل اينکه اصغر معصومي بسيار در نقاشي ايراني تبحر داشت و کارش فوقالعاده بود، او را معرفي کردم. بعد اين سفير معصومي را با خود به اسپانيا برد. چندوقتي در آنجا ماند و بعد به ونکوور رفت که متأسفانه در همانجا فوت کرد.
فوت اصغر براي من بسيار غمانگيز بود. او از دوستان بسيار نزديک من بود و خاطرات زيادي با او دارم. يکي از خاطراتي که دارم اين است که من و دو نفر ديگر از دوستان مشغول يادگرفتن سهتار بوديم و اصغر هم گاهي پيش ما ميآمد. بعضيوقتها از قهوهخانه آبگوشت ميگرفت و ميآورد. گوشت کوبيده را به حدي ميکوبيد که مثل حليم ميشد. ميگفتم اصغر، اينقدر کوبيدن ندارد! او هم ميگفت يا گوشت کوبيده نبايد بخوري يا اگر خوردي بايد حسابي بکوبي.
خاطرات زيادي با او و خانوادهاش پيش از مهاجرت دارم. گاهي با زن و بچههايش به خانه ما ميآمد و گاهي هم ما به خانه آنها ميرفتيم. از اين بابت که وفات او را نديدم، خوشحالم. در ايران رسمي وجود دارد که وقتي عزيزي را در آرامگاه ميگذارند، لحظه آخر رويش را باز ميکنند تا مردم براي آخرينبار او را ببينند. من هيچگاه، نه براي پدر و مادرم و نه عزيزترين دوستانم مانند کيارستمي آن نگاه آخر را نينداختم. هميشه دوست داشتم آدمها را دقيقا مانند دوران شادابيشان ببينم. ايراننبودن اصغر، از اين نظر برايم خوشحالکننده بود.
کارهاي اصغر بسيار ارزنده است. نقاشيهايي ميکشيد که بسيار شبيه نقاشيهاي دوران قاجار بود. او از تکنيکهاي مختلف در آثارش بهره گرفته است. واقعا انسان خلاقي بود. هنر سه وجه دارد؛ مباني، صنعت و خلاقيت. بعضيها فقط دوتاي نخست را کسب ميکنند و به سومي نميرسند. اصغر از سالهاي جواني به خلاقيت رسيد.
يکي از خصوصيات اخلاقي مثبت او اين بود که بسيار مهربان و شوخطبع بود. شوخيهاي قشنگي ميکرد. يک روز در خانه ما، يکي از دوستانمان به نام رضايي که خيلي با اصغر رفيق بود، دستش را دور گردن او انداخت. اصغر به شوخي دست او را پايين انداخت و با لهجه شيرين کرمانشاهي گفت: خيلي با ما خودماني شدي.
من براي همسرش، کارولين و دختر و پسرش ترگل و بابک، آرزوي سلامتي و خوشبختي ميکنم. پدر آنها انساني بوده که حتما به او افتخار ميکنند. زندگي همين است. يک روز من ميروم و يک روز هم ديگري. همه ميروند. مهم اين است که خاطرات خوبي از خودمان در ذهن ديگران بهجا گذاشته باشيم که اصغر اين کار را کرد.
فکر کنم من از نخستين نقاشاني باشم که با علياصغر معصومي آشنا شد. سال 1332 بود که پيش کارپتيان نقاشي آبرنگ را ياد ميگرفتم. اصغر معصومي هم گاهي پيش ما ميآمد. همانجا با او آشنا شدم. پس از اين آشنايي چندسال از هم دور شديم. تا اينکه يک روز سفير اسپانيا خانمي را به نگارخانه سبز فرستاد. اين خانم گفت که آقاي سفير مايل است نقاشي ايراني ياد بگيرد. من هم به دليل اينکه اصغر معصومي بسيار در نقاشي ايراني تبحر داشت و کارش فوقالعاده بود، او را معرفي کردم. بعد اين سفير معصومي را با خود به اسپانيا برد. چندوقتي در آنجا ماند و بعد به ونکوور رفت که متأسفانه در همانجا فوت کرد.
فوت اصغر براي من بسيار غمانگيز بود. او از دوستان بسيار نزديک من بود و خاطرات زيادي با او دارم. يکي از خاطراتي که دارم اين است که من و دو نفر ديگر از دوستان مشغول يادگرفتن سهتار بوديم و اصغر هم گاهي پيش ما ميآمد. بعضيوقتها از قهوهخانه آبگوشت ميگرفت و ميآورد. گوشت کوبيده را به حدي ميکوبيد که مثل حليم ميشد. ميگفتم اصغر، اينقدر کوبيدن ندارد! او هم ميگفت يا گوشت کوبيده نبايد بخوري يا اگر خوردي بايد حسابي بکوبي.
خاطرات زيادي با او و خانوادهاش پيش از مهاجرت دارم. گاهي با زن و بچههايش به خانه ما ميآمد و گاهي هم ما به خانه آنها ميرفتيم. از اين بابت که وفات او را نديدم، خوشحالم. در ايران رسمي وجود دارد که وقتي عزيزي را در آرامگاه ميگذارند، لحظه آخر رويش را باز ميکنند تا مردم براي آخرينبار او را ببينند. من هيچگاه، نه براي پدر و مادرم و نه عزيزترين دوستانم مانند کيارستمي آن نگاه آخر را نينداختم. هميشه دوست داشتم آدمها را دقيقا مانند دوران شادابيشان ببينم. ايراننبودن اصغر، از اين نظر برايم خوشحالکننده بود.
کارهاي اصغر بسيار ارزنده است. نقاشيهايي ميکشيد که بسيار شبيه نقاشيهاي دوران قاجار بود. او از تکنيکهاي مختلف در آثارش بهره گرفته است. واقعا انسان خلاقي بود. هنر سه وجه دارد؛ مباني، صنعت و خلاقيت. بعضيها فقط دوتاي نخست را کسب ميکنند و به سومي نميرسند. اصغر از سالهاي جواني به خلاقيت رسيد.
يکي از خصوصيات اخلاقي مثبت او اين بود که بسيار مهربان و شوخطبع بود. شوخيهاي قشنگي ميکرد. يک روز در خانه ما، يکي از دوستانمان به نام رضايي که خيلي با اصغر رفيق بود، دستش را دور گردن او انداخت. اصغر به شوخي دست او را پايين انداخت و با لهجه شيرين کرمانشاهي گفت: خيلي با ما خودماني شدي.
من براي همسرش، کارولين و دختر و پسرش ترگل و بابک، آرزوي سلامتي و خوشبختي ميکنم. پدر آنها انساني بوده که حتما به او افتخار ميکنند. زندگي همين است. يک روز من ميروم و يک روز هم ديگري. همه ميروند. مهم اين است که خاطرات خوبي از خودمان در ذهن ديگران بهجا گذاشته باشيم که اصغر اين کار را کرد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.