|

عصر اسطرلاب!

پوریا عالمی: سوفیا... عشقم... باورت می‌شود ما در عصر اسطرلاب و در زمانه ایماواشاره به‌سر می‌بریم؟
مثلا یک مسئول دولتی در یک سخنرانی سرفه می‌کند یا یکهو صداش را می‌برد بالا، ما می‌گوییم: اوه... اوه... ترکاند... دیدی چه حرکت تندی کرد؟ دیدی چی گفت؟ دیدی چطوری صدای اعتراض مردم شد؟ دمش گرم خیلی خفنه.
حالا بروی از خودش بپرسی چرا سرفه کردی می‌گوید آب دهانم پرید بیخ گلوم و ربطی به شما نداشت. می‌پرسیم چرا داد زدی؟ آیا صدای بلند اعتراض ما بودی؟ که می‌گوید: سرخوشی شما؟! اعتراض کدومه، نشستم روی صندلی داغ، صدام دراومد، الکی به خودتان نگیرید. ولی ما دلخوشیم؛ مثلا یکی عکس دسته‌گل گذاشته بود، ملت معنی می‌کردند اوه اوه. نیگاه چی گفت، میگه: چه دسته‌گلی به آب دادند اینا. حالا بروی از این بابایی که اینستاگرام آن آقا را به‌روز می‌کند بپرسی، می‌گوید: حواسم نبود، جای صفحه خودم توی صفحه کارفرما اشتباهی آپلود کردم.
همین الان وزیر ارتباطات، آقا جهرمی، شعر حافظ می‌نویسد مردم می‌گویند: واو... خدای من! چه اعتراضی به فیلترینگ و فیلم خارج از دید کرد. خب ما شاعر می‌خواستیم همان آقای حداد بود دیگر. می‌آمد مدام شعر می‌گفت همه سرگرم بودیم.
دیروز هم رسانه‌ها تیتر زده بودند واکنش تند عادل فردوسی‌پور به مسعود ده‌نمکی. ما هم کلیک کردیم رفتیم تو، دیدیم فردوسی‌پور وسط ۹۰ دقیقه گزارش یک جا برگشته گفته: «این‌جوری هم نبود که عربستانی‌ها باید به قطر ۱۰ تا بزنند و مثلا امارات را یک بر صفر ببرند». بعد هم معنی کرده‌اند که این را برگشته به ده‌نمکی گفته که گفته بود ایران نباید به یمن چهارتا می‌زد. البته خود ما مردم هم بخواهیم اعتراض خیلی تندی کنیم، نهایتا عدد ۲ را می‌فرستیم به برنامه ۹۰ فردوسی‌پور!
می‌بینی سوفیا؟ می‌بینی ما سرمان را به چی گرم می‌کنیم؟ همین است که می‌گویم ما در عصر اسطرلاب و زمانه ایماواشاره به‌سر می‌بریم. درواقع اعتراضات ما نیاز به دوتا اسطرلاب دارد که معلوم شود دقیقا چی به چی بوده.
مثلا من تمام دیروز توی لپم یک گردو گذاشته بودم تا تو بفهمی تو مثل گردو توی لپ من، در قلب من قرار داری و عاشقم شوی. اما نفهمیدی! اما عاشقم نشدی! وقتی تو پیام به این تندی را نمی‌فهمی واقعا چطوری تیکه‌های زیرپوستی سلبریتی‌ها را متوجه می‌شوی که تندوتند لایکشان می‌کنی؟

پوریا عالمی: سوفیا... عشقم... باورت می‌شود ما در عصر اسطرلاب و در زمانه ایماواشاره به‌سر می‌بریم؟
مثلا یک مسئول دولتی در یک سخنرانی سرفه می‌کند یا یکهو صداش را می‌برد بالا، ما می‌گوییم: اوه... اوه... ترکاند... دیدی چه حرکت تندی کرد؟ دیدی چی گفت؟ دیدی چطوری صدای اعتراض مردم شد؟ دمش گرم خیلی خفنه.
حالا بروی از خودش بپرسی چرا سرفه کردی می‌گوید آب دهانم پرید بیخ گلوم و ربطی به شما نداشت. می‌پرسیم چرا داد زدی؟ آیا صدای بلند اعتراض ما بودی؟ که می‌گوید: سرخوشی شما؟! اعتراض کدومه، نشستم روی صندلی داغ، صدام دراومد، الکی به خودتان نگیرید. ولی ما دلخوشیم؛ مثلا یکی عکس دسته‌گل گذاشته بود، ملت معنی می‌کردند اوه اوه. نیگاه چی گفت، میگه: چه دسته‌گلی به آب دادند اینا. حالا بروی از این بابایی که اینستاگرام آن آقا را به‌روز می‌کند بپرسی، می‌گوید: حواسم نبود، جای صفحه خودم توی صفحه کارفرما اشتباهی آپلود کردم.
همین الان وزیر ارتباطات، آقا جهرمی، شعر حافظ می‌نویسد مردم می‌گویند: واو... خدای من! چه اعتراضی به فیلترینگ و فیلم خارج از دید کرد. خب ما شاعر می‌خواستیم همان آقای حداد بود دیگر. می‌آمد مدام شعر می‌گفت همه سرگرم بودیم.
دیروز هم رسانه‌ها تیتر زده بودند واکنش تند عادل فردوسی‌پور به مسعود ده‌نمکی. ما هم کلیک کردیم رفتیم تو، دیدیم فردوسی‌پور وسط ۹۰ دقیقه گزارش یک جا برگشته گفته: «این‌جوری هم نبود که عربستانی‌ها باید به قطر ۱۰ تا بزنند و مثلا امارات را یک بر صفر ببرند». بعد هم معنی کرده‌اند که این را برگشته به ده‌نمکی گفته که گفته بود ایران نباید به یمن چهارتا می‌زد. البته خود ما مردم هم بخواهیم اعتراض خیلی تندی کنیم، نهایتا عدد ۲ را می‌فرستیم به برنامه ۹۰ فردوسی‌پور!
می‌بینی سوفیا؟ می‌بینی ما سرمان را به چی گرم می‌کنیم؟ همین است که می‌گویم ما در عصر اسطرلاب و زمانه ایماواشاره به‌سر می‌بریم. درواقع اعتراضات ما نیاز به دوتا اسطرلاب دارد که معلوم شود دقیقا چی به چی بوده.
مثلا من تمام دیروز توی لپم یک گردو گذاشته بودم تا تو بفهمی تو مثل گردو توی لپ من، در قلب من قرار داری و عاشقم شوی. اما نفهمیدی! اما عاشقم نشدی! وقتی تو پیام به این تندی را نمی‌فهمی واقعا چطوری تیکه‌های زیرپوستی سلبریتی‌ها را متوجه می‌شوی که تندوتند لایکشان می‌کنی؟

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.