|

مقابل عراق از پیش برنده نیستیم

امیر حاج‌رضایی- کارشناس فوتبال

قبل از پرداختن به تقابل با عراق، باید به شروع خوب تیم ملی در جام ملت‌های آسیا پرداخت؛ دلیل این شروع خوب نیز این است که ایران تیم خوبی دارد؛ هم درون زمین و هم بازیکنانی که روی نیمکت می‌نشینند. وقتی تیمی این دو فاکتور را داشته باشد، می‌تواند به تغییر تاکتیک و ایجاد پلن‌های مختلف در زمین فکر کند. کاری که تا الان خوب صورت گرفته، این است که همه‌چیز پله‌پله جلو رفته؛ اعضای تیم ملی و کادر فنی فقط به همان بازی پیش‌رو فکر کرده‌ و از دوراندیشی برای مراحل بالاتر اجتناب کرده‌اند. ایران تا‌به‌حال بازی‌هایی انجام داده که ماحصل تمرینات خوب است. این تیم علاوه‌ بر انسجام در پرسینگ خوب بوده و در تغییر مکان‌های بازی با استفاده از فضاهای موجود در زمین نیز خوب کار کرده است. البته ایران نواقصی هم دارد، ولی همه تیم‌های بزرگ نواقصی دارند که این امر را طبیعی جلوه می‌دهد. موضوع دیگری که باید به آن اشاره شود، بحث فراگیر این روزها درباره تغییر سیستم و نوع رویکرد فوتبالی تیم ملی ایران است. شما در فوتبال دو عامل برای طراحی بازی‌تان دارید: فضا و زمان. طبیعی است که وقتی مقابل تیم‌های قدرتمند دنیا قرار می‌گیرید، باید فضا را از آنها بگیرید تا به برنامه‌ای که در سر دارید برسید. این همان چیزی است که نوع بازی تدافعی ایران را که مبتنی بر ضدحمله است، مقابل تیم‌های بزرگ به‌ویژه در جام جهانی توجیه می‌کند. با‌این‌حال، از آنجا که سطح فوتبال آسیا پایین‌تر از سطح تورنمنتی مثل جام جهانی است، ناخودآگاه رویکرد فوتبالی ایران هم عوض می‌شود و این‌بار به فکر برتری‌جویی مقابل رقباست. ضمن اینکه مربی هم برای کل بازی دیدگاه تدافعی ندارد و همیشه به فکر راه‌حل‌های مختلف است.

با این مقدمه می‌رسیم به بازی با عراق. با بررسی دو بازی عراق در این رقابت‌ها، می‌توان گفت تیم ایران بهتر از عراق است؛ این بهتری گزینه‌ای است که در ذهن ما جا دارد، وگرنه برای بردن تیم رقیب کافی نیست. می‌توان گفت عراق نسبت به چهار سال قبل ضعیف‌تر شده است؛ این تیم در راه رسیدن به جام جهانی ناکام بوده، ولی نمی‌شود به‌طور قاطع عنوان کرد با استناد به این موارد، ایران برنده بازی است. ایران تیم خوبی است، ولی از حوادث فوتبالی نباید غافل شد؛ یک پنالتی دیرهنگام یا یک اخراج می‌تواند بسیاری از معادلات را به‌هم بریزد. در فوتبال هیچ نسخه‌ای وجود ندارد که با استناد به آن بشود تیمی را از قبل مقابل رقیب برنده دانست؛ هرچند ما کادر فنی باتجربه و خوبی در زمینه فنی داریم که می‌توان به تحلیل‌های آنها برای رسیدن به برتری دلخوش بود.
یک تیم و کادر فنی‌اش قبل از مسابقه سه مورد را در نظر می‌گیرند: اولی تحلیل و آنالیز تیم رقیب، مورد دوم، طراحی و مهندسی تمرینات بر اساس آنالیزهای صورت‌گرفته و سومین مورد نیز اجرا است. این برای مربیان هر دو سوی میدان صادق است؛ طبیعتا کادر فنی عراق نیز از ایران شناخت دارند و بخشی از ایده‌هایی را که ایران قرار است در این مسابقه پیاده کند، خنثی و ناکام می‌گذارند؛ اما تیم ایران و کادر فنی‌اش نیز شناخت خوبی از رقیب دارند. ما مربی خوبی از لحاظ فنی داریم که می‌تواند در این لحظات فاکتور تأثیرگذاری باشد. در زمان‌هایی که هر دو تیم از هم شناخت خوبی دارند، دیگر پای مربیان وسط می‌آید که بتوانند با بازی‌خوانی بهتر، به تیم رقیب ضربه بزنند.
موضوع دیگر درباره بازی با عراق، بحث انگیزشی است؛ این اواخر زیاد از «انتقام» و «انتقام‌گیری» صحبت شده، ولی اصلا در فوتبال چیزی به نام انتقام وجود ندارد. یک سر این رشته برد است و سر دیگرش باخت؛ این دو مورد می‌تواند برای هر تیمی رخ دهد. موارد انگیزشی با مباحث انتقام‌جویی متفاوت است؛ شکست به عراق در جام ملت‌های قبلی، نه حس انتقام‌جویی بلکه انگیزه‌ای برای بازیکنان ایران است که بتوانند ناکامی گذشته را جبران کنند.
مورد آخر پیش از بازی با عراق، بحث فنی است که قطعا کی‌روش و اعضای کادر فنی ایران به‌خوبی آن را آنالیز کرده و به این موضوع پی برده‌اند. عراق مهاجم خوبی به نام مهند علی دارد که بازیکن بسیار خطرناکی است. از طرفی این تیم هافبکی به نام صفا هادی در ترکیب دارد که بازیکن تأثیرگذاری است. کادر فنی تیم ملی طبیعتا بیشتر و بهتر از هرکسی این تیم را آنالیز کرده و به این موضوع پی برده‌اند که قطع ارتباط این دو بازیکن با یکدیگر می‌تواند تا حدود زیادی خطر عراق را مهار کند.

قبل از پرداختن به تقابل با عراق، باید به شروع خوب تیم ملی در جام ملت‌های آسیا پرداخت؛ دلیل این شروع خوب نیز این است که ایران تیم خوبی دارد؛ هم درون زمین و هم بازیکنانی که روی نیمکت می‌نشینند. وقتی تیمی این دو فاکتور را داشته باشد، می‌تواند به تغییر تاکتیک و ایجاد پلن‌های مختلف در زمین فکر کند. کاری که تا الان خوب صورت گرفته، این است که همه‌چیز پله‌پله جلو رفته؛ اعضای تیم ملی و کادر فنی فقط به همان بازی پیش‌رو فکر کرده‌ و از دوراندیشی برای مراحل بالاتر اجتناب کرده‌اند. ایران تا‌به‌حال بازی‌هایی انجام داده که ماحصل تمرینات خوب است. این تیم علاوه‌ بر انسجام در پرسینگ خوب بوده و در تغییر مکان‌های بازی با استفاده از فضاهای موجود در زمین نیز خوب کار کرده است. البته ایران نواقصی هم دارد، ولی همه تیم‌های بزرگ نواقصی دارند که این امر را طبیعی جلوه می‌دهد. موضوع دیگری که باید به آن اشاره شود، بحث فراگیر این روزها درباره تغییر سیستم و نوع رویکرد فوتبالی تیم ملی ایران است. شما در فوتبال دو عامل برای طراحی بازی‌تان دارید: فضا و زمان. طبیعی است که وقتی مقابل تیم‌های قدرتمند دنیا قرار می‌گیرید، باید فضا را از آنها بگیرید تا به برنامه‌ای که در سر دارید برسید. این همان چیزی است که نوع بازی تدافعی ایران را که مبتنی بر ضدحمله است، مقابل تیم‌های بزرگ به‌ویژه در جام جهانی توجیه می‌کند. با‌این‌حال، از آنجا که سطح فوتبال آسیا پایین‌تر از سطح تورنمنتی مثل جام جهانی است، ناخودآگاه رویکرد فوتبالی ایران هم عوض می‌شود و این‌بار به فکر برتری‌جویی مقابل رقباست. ضمن اینکه مربی هم برای کل بازی دیدگاه تدافعی ندارد و همیشه به فکر راه‌حل‌های مختلف است.

با این مقدمه می‌رسیم به بازی با عراق. با بررسی دو بازی عراق در این رقابت‌ها، می‌توان گفت تیم ایران بهتر از عراق است؛ این بهتری گزینه‌ای است که در ذهن ما جا دارد، وگرنه برای بردن تیم رقیب کافی نیست. می‌توان گفت عراق نسبت به چهار سال قبل ضعیف‌تر شده است؛ این تیم در راه رسیدن به جام جهانی ناکام بوده، ولی نمی‌شود به‌طور قاطع عنوان کرد با استناد به این موارد، ایران برنده بازی است. ایران تیم خوبی است، ولی از حوادث فوتبالی نباید غافل شد؛ یک پنالتی دیرهنگام یا یک اخراج می‌تواند بسیاری از معادلات را به‌هم بریزد. در فوتبال هیچ نسخه‌ای وجود ندارد که با استناد به آن بشود تیمی را از قبل مقابل رقیب برنده دانست؛ هرچند ما کادر فنی باتجربه و خوبی در زمینه فنی داریم که می‌توان به تحلیل‌های آنها برای رسیدن به برتری دلخوش بود.
یک تیم و کادر فنی‌اش قبل از مسابقه سه مورد را در نظر می‌گیرند: اولی تحلیل و آنالیز تیم رقیب، مورد دوم، طراحی و مهندسی تمرینات بر اساس آنالیزهای صورت‌گرفته و سومین مورد نیز اجرا است. این برای مربیان هر دو سوی میدان صادق است؛ طبیعتا کادر فنی عراق نیز از ایران شناخت دارند و بخشی از ایده‌هایی را که ایران قرار است در این مسابقه پیاده کند، خنثی و ناکام می‌گذارند؛ اما تیم ایران و کادر فنی‌اش نیز شناخت خوبی از رقیب دارند. ما مربی خوبی از لحاظ فنی داریم که می‌تواند در این لحظات فاکتور تأثیرگذاری باشد. در زمان‌هایی که هر دو تیم از هم شناخت خوبی دارند، دیگر پای مربیان وسط می‌آید که بتوانند با بازی‌خوانی بهتر، به تیم رقیب ضربه بزنند.
موضوع دیگر درباره بازی با عراق، بحث انگیزشی است؛ این اواخر زیاد از «انتقام» و «انتقام‌گیری» صحبت شده، ولی اصلا در فوتبال چیزی به نام انتقام وجود ندارد. یک سر این رشته برد است و سر دیگرش باخت؛ این دو مورد می‌تواند برای هر تیمی رخ دهد. موارد انگیزشی با مباحث انتقام‌جویی متفاوت است؛ شکست به عراق در جام ملت‌های قبلی، نه حس انتقام‌جویی بلکه انگیزه‌ای برای بازیکنان ایران است که بتوانند ناکامی گذشته را جبران کنند.
مورد آخر پیش از بازی با عراق، بحث فنی است که قطعا کی‌روش و اعضای کادر فنی ایران به‌خوبی آن را آنالیز کرده و به این موضوع پی برده‌اند. عراق مهاجم خوبی به نام مهند علی دارد که بازیکن بسیار خطرناکی است. از طرفی این تیم هافبکی به نام صفا هادی در ترکیب دارد که بازیکن تأثیرگذاری است. کادر فنی تیم ملی طبیعتا بیشتر و بهتر از هرکسی این تیم را آنالیز کرده و به این موضوع پی برده‌اند که قطع ارتباط این دو بازیکن با یکدیگر می‌تواند تا حدود زیادی خطر عراق را مهار کند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.