دندانها و تانکها
مهدی حجوانی
همه بهنوعی منتظر بودند. معاون گردان، برادر مرادی که یکی، دو شب بعد شهید شد، دور کامیونها چرخی زد و وقتی مطمئن شد همه سوار شدهاند، کامیونها را راه انداخت. بعد برای همه دست تکان داد و با خنده فریاد زد: «تانکهایشان را با دندان جر بدهید». نیمساعت یا بیشتر که پیش رفتیم، به جاده آسفالته اهواز و خرمشهر رسیدیم. کامیونها سرعت گرفتند. شلمچه منطقهای است که جادهاش از جاده اهواز و خرمشهر منشعب میشود. وارد این جاده خاکی شدیم. این جاده تقریبا عقبه خط بود و کلی نیرو و امکانات رزمی و تدارکاتی در آن مستقر بودند. لودرها مشغول کار بودند و سنگر اجتماعی میزدند. تویوتاها مثل مورچه میرفتند و میآمدند. گاهی شهید و مجروح میآوردند و گاهی اسیر. اسیرها اغلب هیکلهای بزرگ و تنومندی داشتند. اغلبشان ساکت و بهتزده بودند و زیرپیراهن سفید به تن داشتند. در یک سنگر اجتماعی که سقف هم نداشت، مستقر شدیم. هم توپخانه ما به کار بود و هم هواپیماهای عراقی. تا شب در همان سنگر ماندیم و نماز را هم با پوتین روی خاک خواندیم و طبیعتا با تیمم. تا شب سقوط یکی از هواپیماهای عراقی را هم دیدیم. نقطهای در آسمان آتش گرفت و به پایین سقوط کرد. بچهها کلی خوشحال شدند و سروصدا راه انداختند. بعد هم از سر ذوق افتادند به شوخی و کلوخ پرتکردن به طرف همدیگر. البته بیشتر نوجوانها. آفتاب که رفت، هوا طبق معمول یکدفعه سرد شد. همه جمع شدند توی خودشان. کمی که گذشت، پتو رسید. زیر فشار و با لالایی توپهای دوربرد عراقی که گاهوبیگاه این گوشه و آن گوشه به زمین مینشست و منفجر میشد، به خواب رفتم. ساعت 11:30 شب بیدارمان کردند. سوار تویوتاها شدیم و به طرف خط مقدم راه افتادیم. مناطق فتحشده را یکییکی پشت سر گذاشتیم. سنگرهای مستحکم عراقی و جنازههایی که گوشه و کنار ریخته بودند، نشان میدادند که عملیات تا به آنجا موفق بوده است. مسئول دسته تذکر داد برادران راههایی را که میرویم، خوب به خاطر بسپارند تا اگر لازم شد، بتوانند از این راه خودشان برگردند و سرگردان نشوند. از سطح جاده پایینتر و پر از آب بود، در محلی پیاده شدیم. گردان به ستون یک، به راه افتاد. از کنار جنازهها و سنگرهای عراقی رد شدیم.
همه بهنوعی منتظر بودند. معاون گردان، برادر مرادی که یکی، دو شب بعد شهید شد، دور کامیونها چرخی زد و وقتی مطمئن شد همه سوار شدهاند، کامیونها را راه انداخت. بعد برای همه دست تکان داد و با خنده فریاد زد: «تانکهایشان را با دندان جر بدهید». نیمساعت یا بیشتر که پیش رفتیم، به جاده آسفالته اهواز و خرمشهر رسیدیم. کامیونها سرعت گرفتند. شلمچه منطقهای است که جادهاش از جاده اهواز و خرمشهر منشعب میشود. وارد این جاده خاکی شدیم. این جاده تقریبا عقبه خط بود و کلی نیرو و امکانات رزمی و تدارکاتی در آن مستقر بودند. لودرها مشغول کار بودند و سنگر اجتماعی میزدند. تویوتاها مثل مورچه میرفتند و میآمدند. گاهی شهید و مجروح میآوردند و گاهی اسیر. اسیرها اغلب هیکلهای بزرگ و تنومندی داشتند. اغلبشان ساکت و بهتزده بودند و زیرپیراهن سفید به تن داشتند. در یک سنگر اجتماعی که سقف هم نداشت، مستقر شدیم. هم توپخانه ما به کار بود و هم هواپیماهای عراقی. تا شب در همان سنگر ماندیم و نماز را هم با پوتین روی خاک خواندیم و طبیعتا با تیمم. تا شب سقوط یکی از هواپیماهای عراقی را هم دیدیم. نقطهای در آسمان آتش گرفت و به پایین سقوط کرد. بچهها کلی خوشحال شدند و سروصدا راه انداختند. بعد هم از سر ذوق افتادند به شوخی و کلوخ پرتکردن به طرف همدیگر. البته بیشتر نوجوانها. آفتاب که رفت، هوا طبق معمول یکدفعه سرد شد. همه جمع شدند توی خودشان. کمی که گذشت، پتو رسید. زیر فشار و با لالایی توپهای دوربرد عراقی که گاهوبیگاه این گوشه و آن گوشه به زمین مینشست و منفجر میشد، به خواب رفتم. ساعت 11:30 شب بیدارمان کردند. سوار تویوتاها شدیم و به طرف خط مقدم راه افتادیم. مناطق فتحشده را یکییکی پشت سر گذاشتیم. سنگرهای مستحکم عراقی و جنازههایی که گوشه و کنار ریخته بودند، نشان میدادند که عملیات تا به آنجا موفق بوده است. مسئول دسته تذکر داد برادران راههایی را که میرویم، خوب به خاطر بسپارند تا اگر لازم شد، بتوانند از این راه خودشان برگردند و سرگردان نشوند. از سطح جاده پایینتر و پر از آب بود، در محلی پیاده شدیم. گردان به ستون یک، به راه افتاد. از کنار جنازهها و سنگرهای عراقی رد شدیم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.