|

وزارت مصیبت‌زده

حیدر بایزیدی. معلم منطقه زیویه، استان کردستان

تکنولوژی آموزشی و استفاده از ابزارآلات آن را در سیطره خود قرار داده‌اند، تابلو‌های نوشتاری‌شان امروز نه سبز است، نه سیاه و نه سفید، بلکه هوشمند و لمسی است. تغییرات در آنها لحظه‌ای نیست، بلکه حاصل تحقیقات و بررسی‌های گسترده تیم‌های تحقیقاتی است؛ آن هم برای تغییرات جزئی. قفلی بر در کتابخانه‌های آنها نمی‌بینید، شایسته‌سالاری و شایسته‌گزینی بر مبنای بانک اطلاعاتی منابع انسانی انجام می‌شود، روش‌های تلقین و حفظ مطالب درسی جای خود را به یادگیری داده‌اند، آموزش‌وپرورش را عامل اصلی رشد اقتصادی می‌دانند و به‌مثابه دروازه‌ای برای رسیدن به آینده‌ای ایدئال به آن می‌نگرند. اینها فقط گوشه‌ای از ویژگی‌های نظام‌های آموزشی در حال توسعه دنیا است که هر روز در مسیر توسعه و ترقی بهتر از دیروز عمل می‌کنند و این در حالی است که 30 درصد از مدارس کشور ما برابر آمار رسمی ناایمن‌اند؛ یعنی حدود 32 هزار مدرسه فرسوده در کشور داریم که ممکن است بر سر دانش‌آموزان و معلمان فرو بریزند. 40 درصد مدارس ما تجهیزات گرمایشی ندارند؛ به بیانی دیگر حدود 105 هزار کلاس بدون وسایل گرمایشی استاندارد داریم که ممکن است هر آن فاجعه شین‌آباد و زاهدان را تکرار کنند.
اسفناک‌تر اینکه امروز 14 میلیون دانش‌آموز، 28 میلیون خانواده آنان و حدود دو میلیون فرهنگی شاغل و بازنشسته را نادیده گرفته‌اند و بدون توجه به بودجه‌های انبساطی درنظرگرفته‌شده انقباضی‌ترین بودجه را برای آموزش‌وپرورش در سال تحصیلی جدید در نظر گرفته و تحویل مجلس شورای اسلامی داده‌اند. تجربه نشان داده است نمایندگان مجلس نیز که زمانی برای رسیدن به کرسی‌های مجلس، خود را منجی و مصلح آموزش‌وپرورش معرفی می‌کردند، این بی‌عدالتی را نادیده گرفته‌اند. جامعه آموزش‌وپرورش چنان‌که از آسیب‌های سخت‌افزاری سیستم در امان بماند، گذر از هفت‌خان محتوای و نرم‌افزاری آن کار هر کسی نیست؛ برای مثال به‌منظور جانماندن از قافله شعار دولت الکترونیک، بدون ایجاد زیرساخت‌های لازم و با بستن قراردادهایی به مبالغ کلان، آموزش‌وپرورش سکان هدایت و اجرای برنامه‌ها (بدون درنظرگرفتن محتوای آنها) را به سامانه‌های متعددی مثل همگام، سناد، بکفا، LTMS، دانا، ستاد، یونیت، امین، elb1، فاینال و... واگذار کرده است. هرچند گام نخست برای کارکردن با هر کدام از این سامانه‌ها داشتن اینترنت پرسرعت در مدارس است و بیش از 90 درصد مدارس در کشور ما چنین زمینه‌ای را ندارند، در عمل از یک‌سو این سایت‌ها هر ساله به شرکت‌های مختلف با قراردادهایی به‌مراتب هنگفت‌تر واگذار می‌شوند و این بی‌ثباتی موجب آشفتگی و سردرگمی بسیار زیادی در محیط‌های آموزشی می‌شود؛ از سویی دیگر باوجود آنکه هر کدام از این سایت‌ها چندین برنامه مختلف را پشتیبانی می‌کنند، فقط یک سرور دارند و در موقع اجرای برنامه با حجم زیاد ورودی به سایت مواجه می‌شوند و کاربران مرتب با پیغام‌های خطا و به‌روزرسانی مواجه خواهند شد، بدیهی است رفع این خطاها و اجرای هر بار به‌روزرسانی هزینه‌های دوچندانی را برای آموزش‌وپرورش به بار می‌آورد.

تکنولوژی آموزشی و استفاده از ابزارآلات آن را در سیطره خود قرار داده‌اند، تابلو‌های نوشتاری‌شان امروز نه سبز است، نه سیاه و نه سفید، بلکه هوشمند و لمسی است. تغییرات در آنها لحظه‌ای نیست، بلکه حاصل تحقیقات و بررسی‌های گسترده تیم‌های تحقیقاتی است؛ آن هم برای تغییرات جزئی. قفلی بر در کتابخانه‌های آنها نمی‌بینید، شایسته‌سالاری و شایسته‌گزینی بر مبنای بانک اطلاعاتی منابع انسانی انجام می‌شود، روش‌های تلقین و حفظ مطالب درسی جای خود را به یادگیری داده‌اند، آموزش‌وپرورش را عامل اصلی رشد اقتصادی می‌دانند و به‌مثابه دروازه‌ای برای رسیدن به آینده‌ای ایدئال به آن می‌نگرند. اینها فقط گوشه‌ای از ویژگی‌های نظام‌های آموزشی در حال توسعه دنیا است که هر روز در مسیر توسعه و ترقی بهتر از دیروز عمل می‌کنند و این در حالی است که 30 درصد از مدارس کشور ما برابر آمار رسمی ناایمن‌اند؛ یعنی حدود 32 هزار مدرسه فرسوده در کشور داریم که ممکن است بر سر دانش‌آموزان و معلمان فرو بریزند. 40 درصد مدارس ما تجهیزات گرمایشی ندارند؛ به بیانی دیگر حدود 105 هزار کلاس بدون وسایل گرمایشی استاندارد داریم که ممکن است هر آن فاجعه شین‌آباد و زاهدان را تکرار کنند.
اسفناک‌تر اینکه امروز 14 میلیون دانش‌آموز، 28 میلیون خانواده آنان و حدود دو میلیون فرهنگی شاغل و بازنشسته را نادیده گرفته‌اند و بدون توجه به بودجه‌های انبساطی درنظرگرفته‌شده انقباضی‌ترین بودجه را برای آموزش‌وپرورش در سال تحصیلی جدید در نظر گرفته و تحویل مجلس شورای اسلامی داده‌اند. تجربه نشان داده است نمایندگان مجلس نیز که زمانی برای رسیدن به کرسی‌های مجلس، خود را منجی و مصلح آموزش‌وپرورش معرفی می‌کردند، این بی‌عدالتی را نادیده گرفته‌اند. جامعه آموزش‌وپرورش چنان‌که از آسیب‌های سخت‌افزاری سیستم در امان بماند، گذر از هفت‌خان محتوای و نرم‌افزاری آن کار هر کسی نیست؛ برای مثال به‌منظور جانماندن از قافله شعار دولت الکترونیک، بدون ایجاد زیرساخت‌های لازم و با بستن قراردادهایی به مبالغ کلان، آموزش‌وپرورش سکان هدایت و اجرای برنامه‌ها (بدون درنظرگرفتن محتوای آنها) را به سامانه‌های متعددی مثل همگام، سناد، بکفا، LTMS، دانا، ستاد، یونیت، امین، elb1، فاینال و... واگذار کرده است. هرچند گام نخست برای کارکردن با هر کدام از این سامانه‌ها داشتن اینترنت پرسرعت در مدارس است و بیش از 90 درصد مدارس در کشور ما چنین زمینه‌ای را ندارند، در عمل از یک‌سو این سایت‌ها هر ساله به شرکت‌های مختلف با قراردادهایی به‌مراتب هنگفت‌تر واگذار می‌شوند و این بی‌ثباتی موجب آشفتگی و سردرگمی بسیار زیادی در محیط‌های آموزشی می‌شود؛ از سویی دیگر باوجود آنکه هر کدام از این سایت‌ها چندین برنامه مختلف را پشتیبانی می‌کنند، فقط یک سرور دارند و در موقع اجرای برنامه با حجم زیاد ورودی به سایت مواجه می‌شوند و کاربران مرتب با پیغام‌های خطا و به‌روزرسانی مواجه خواهند شد، بدیهی است رفع این خطاها و اجرای هر بار به‌روزرسانی هزینه‌های دوچندانی را برای آموزش‌وپرورش به بار می‌آورد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.