|

درباره نمایش «برفک»، کاری از جواد عاطفه

این نمایش اذیتم می‌کند!

محمد آقازاده. روزنامه‌نگار و منتقد

نمایش «برفک» اذیتم می‌کند، واگویه‌های تک‌شخصیت اثر مانند تیزی بر حافظه‌ام فرود می‌آید و خون خاطرات از جای‌جای ذهن بیرون می‌ریزد. تلخی فرصت نمی‌دهد از آنچه دیده‌ام فاصله‌ انتقادی بگیرم و با زبان سرد از فضای یخ‌زده، تهی و بی‌فرجام ماجرای نمایش بگویم. از بازی پرانرژی تنها بازیگر، از شبح‌هایی که در جای‌جای صحنه هستند و نیستند. با حسی از گمگشتگی به مداری می‌نگرم که در اثر، آغازش همان پایان است و پایانش همان آغاز! برفک، زندگی همه ماست که همیشه فکر می‌کنیم کم آورده‌ایم و به دنبال رهایی، مفری در فضای بی‌مفر، به بن‌بست می‌رسیم! ما در یک حلقه بسته به دام افتادیم و این نمایش به‌درستی این پدیده را نمایش می‌دهد. جواد عاطفه نمایش‌هایش را از دیالوگ تهی می‌کند و پناهنده مونولوگ می‌شود. او در چند نمایش گذشته‌اش همین فرم را تکرار می‌کند. شاید با غیاب گفت‌و‌گو، راز خم‌شد‌گی روی تقدیر ناگزیرمان را افشا می‌کند، چون همه ما به درون انزوا می‌لغزیم و آن دیگران چیزی جز شبح زخم‌زننده نیستند، چاره‌ای جز حرف‌زدن از و با خودمان نداریم. شبکه‌ای از بی‌ارتباطی‌ها که زندگی را مبدل به شکنجه دائمی می‌کنند‌، حتی ایده‌هایمان برای گریز یک وهم خوفناک از کار درمی‌آیند. به همین دلیل نمایش را دهشت فیاض نام‌گذاری می‌کنم. دلایلش را در پاراگراف بعدی می‌نویسم. بازی درخشان عاطفه پاکبازنیا، بازی بسیار سخت و دشواری است. او در یک تک‌گویی مداوم ما را همراه خود می‌کند و با ما حرف می‌زند و ما با آنچه در ذهنمان می‌گذرد، با درگیرشدن و فکرکردن به او و خودمان پاسخش را می‌دهیم. برای خروج از تئاتر شهر در دالان‌های پیچاپیچ گم می‌شوم و حس نمایش در من تداوم می‌یابد. با خود تکرار می‌کنم آیا راه گریزی هست؟! انسان اگر دست به عمل بزند و راه به خودانتقادی بکشد و اهل گفت‌و‌گو با هم شویم، بی‌تردید نیرومندتر از سرنوشت می‌شویم. آیا این یک امید واهی است، حتما واقعی است. یکی از کارکنان تئاتر شهر کمک می‌کند راه خروج را پیدا کنم. از در که بیرون می‌زنم، تگرگ و باران خیسم می‌کند، اما ترجیح می‌دهم ندوم و آرام خودم را به ایستگاه متروی تئاتر شهر برسانم. حتی از عودکردن سینوزیتم نمی‌ترسم. نسیم و هوای بارانی به وجدم می‌آورد. چقدر حالم خوب می‌شود. نوشتن دقیق‌تر از نمایش را می‌سپارم به بعد. شاید این باران مکمل نمایش «برفک» است و نشانه آنکه بشر محکوم به امیدداشتن است. نمایش با تلخی راه رستگاری را نشانمان می‌دهد و درعین‌حال پرسشی را در ذهن می‌کارد: آیا امکان و توان رستگاری هست؟!

نمایش «برفک» اذیتم می‌کند، واگویه‌های تک‌شخصیت اثر مانند تیزی بر حافظه‌ام فرود می‌آید و خون خاطرات از جای‌جای ذهن بیرون می‌ریزد. تلخی فرصت نمی‌دهد از آنچه دیده‌ام فاصله‌ انتقادی بگیرم و با زبان سرد از فضای یخ‌زده، تهی و بی‌فرجام ماجرای نمایش بگویم. از بازی پرانرژی تنها بازیگر، از شبح‌هایی که در جای‌جای صحنه هستند و نیستند. با حسی از گمگشتگی به مداری می‌نگرم که در اثر، آغازش همان پایان است و پایانش همان آغاز! برفک، زندگی همه ماست که همیشه فکر می‌کنیم کم آورده‌ایم و به دنبال رهایی، مفری در فضای بی‌مفر، به بن‌بست می‌رسیم! ما در یک حلقه بسته به دام افتادیم و این نمایش به‌درستی این پدیده را نمایش می‌دهد. جواد عاطفه نمایش‌هایش را از دیالوگ تهی می‌کند و پناهنده مونولوگ می‌شود. او در چند نمایش گذشته‌اش همین فرم را تکرار می‌کند. شاید با غیاب گفت‌و‌گو، راز خم‌شد‌گی روی تقدیر ناگزیرمان را افشا می‌کند، چون همه ما به درون انزوا می‌لغزیم و آن دیگران چیزی جز شبح زخم‌زننده نیستند، چاره‌ای جز حرف‌زدن از و با خودمان نداریم. شبکه‌ای از بی‌ارتباطی‌ها که زندگی را مبدل به شکنجه دائمی می‌کنند‌، حتی ایده‌هایمان برای گریز یک وهم خوفناک از کار درمی‌آیند. به همین دلیل نمایش را دهشت فیاض نام‌گذاری می‌کنم. دلایلش را در پاراگراف بعدی می‌نویسم. بازی درخشان عاطفه پاکبازنیا، بازی بسیار سخت و دشواری است. او در یک تک‌گویی مداوم ما را همراه خود می‌کند و با ما حرف می‌زند و ما با آنچه در ذهنمان می‌گذرد، با درگیرشدن و فکرکردن به او و خودمان پاسخش را می‌دهیم. برای خروج از تئاتر شهر در دالان‌های پیچاپیچ گم می‌شوم و حس نمایش در من تداوم می‌یابد. با خود تکرار می‌کنم آیا راه گریزی هست؟! انسان اگر دست به عمل بزند و راه به خودانتقادی بکشد و اهل گفت‌و‌گو با هم شویم، بی‌تردید نیرومندتر از سرنوشت می‌شویم. آیا این یک امید واهی است، حتما واقعی است. یکی از کارکنان تئاتر شهر کمک می‌کند راه خروج را پیدا کنم. از در که بیرون می‌زنم، تگرگ و باران خیسم می‌کند، اما ترجیح می‌دهم ندوم و آرام خودم را به ایستگاه متروی تئاتر شهر برسانم. حتی از عودکردن سینوزیتم نمی‌ترسم. نسیم و هوای بارانی به وجدم می‌آورد. چقدر حالم خوب می‌شود. نوشتن دقیق‌تر از نمایش را می‌سپارم به بعد. شاید این باران مکمل نمایش «برفک» است و نشانه آنکه بشر محکوم به امیدداشتن است. نمایش با تلخی راه رستگاری را نشانمان می‌دهد و درعین‌حال پرسشی را در ذهن می‌کارد: آیا امکان و توان رستگاری هست؟!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.