|

کاشف زیبایی‌های زندگی

زهرا عمرانی

چهارشنبه صبح قراری داشتیم تا تلفنی در مورد وضعیت فعالیت‌های مؤسسه‌ای که ژیلا سال‌ها پیش راه‌اندازی کرده صحبت کنیم. دیروز ایمیلی دریافت کردم از ژیلا که نوشته: «پزشکان باز هم گسترش سرطان را در بدنش تشخیص داده‌اند و او مجبور است زمان و انرژی‌اش را صرف انواع آزمایش‌ها و تست‌ها بکند تا بفهمد چه درمانی لازم است». گفته هرچند ناگزیر است همه برنامه‌های کاری و غیرکاری را کنسل کند، اما تلاشش را می‌کند، تا جلسه تلفنی چهارشنبه صبح را برقرار کند. امروز چهارشنبه است و فارغ از اینکه بیماری، مهلت بدهد یا نه که با ژیلا صحبت کنم و از فرسنگ‌ها آن‌طرف‌تر شور زندگی و عشق و انرژی‌اش را بگیرم، فکر کردم، بگذار از او بنویسم تا این‌همه شور که درونش جریان دارد باز هم منتشر شود.

ژیلا زندگی سختی را گذرانده، از 14 سالگی کار می‌کرده و با مشقت شب‌ها در مدرسه شبانه درس می‌خوانده است. خودش همیشه و باافتخار می‌گوید که در خانواده‌ای بزرگ شده که با پوست و استخوانش فقر را لمس کرده است، با سختی درس خوانده و همین تحصیل برای او نرد‌بانی شده تا خودش را بالا بکشد. هیچ‌وقت کار برایش عار نبوده، همه‌نوع کاری هم کرده؛ از دوخت‌ودوز تا تایپ و منشی‌گری و کار به‌عنوان دستیار پرستار در درمانگاه را تجربه کرده است. در دوران دبیرستان در یک اداره بزرگ به‌عنوان منشی مشغول به کار بوده، یکی از مدیران که استعداد و علاقه بسیار او را برای رشد و یادگرفتن دیده بود، به او پیشنهاد داد تا برای تحصیل به آلمان برود و بورسیه تحصیل ژیلا را تقبل کرد. این شد که ژیلای 18 ساله در اواخر دهه 50، برای ادامه تحصیل در رشته مهندسی ‌کشاورزی راهی آلمان شد و بعدتر دوره‌های مختلف کامپیوتر را گذراند و به استخدام یک شرکت بین‌المللی درآمد.
این بود که وقتی در اواخر دهه 70، برادرش که در اسلامشهر کارخانه تولید لوازم یدکی داشت، با او تماس گرفت و پرسید که اگر دو کودک را معرفی کند، آیا ژیلا علاقه‌مند است که ماهانه به آنها کمک کند؟ بی‌درنگ قبول کرد. ژیلا متمول نبود، اما لذت تغییر شرایط خود‌ از طریق تحصیل را چشیده بود و دوست داشت همه بچه‌ها بتوانند چنین لذتی را تجربه کنند. ازاین‌رو تنها شرطی که گذاشت این بود که این کمک از همان نوعی باشد که خودش تجربه کرده بود؛ یعنی کمک مستقیم نباشد، بلکه هزینه ماهانه را به‌عنوان بورس تحصیلی بپردازد و کارنامه بچه‌ها را در سال ببیند. او داستان این تصمیم را با دوستان و همکارانش مطرح کرد و آنها هم مشتاق شدند تا به این جریان بپیوندند و سازوکاری تدارک دید تا این کمک‌های ناچیز ماهانه تبدیل به حرکتی بزرگ شود. کم‌کم تعداد بچه‌ها بیشتر و بیشتر شد. در این بین برادر ژیلا بر اثر تصادف، فوت می‌کند و پزشکان سرطان پیشرفته را در بدن ژیلا تشخیص می‌دهند. ژیلا اما خیال تسلیم ندارد. با وجود دست‌وپاگیربودن درمان‌ها و نیاز به استراحت‌های مداوم، سالی دو بار به ایران می‌آید. وقتی تعداد بچه‌ها به صد نفر می‌رسد، ژیلا به فکر دادن سازمان و ساختاری به این کار رسید، ازاین‌رو با کمک دوستانی که در ایران داشت، خانه پدری خود را در محله تختی، به دفتر مؤسسه تبدیل کرد و به دنبال امور ثبت رفت. به‌این‌ترتیب «انجمن یاران دانش و مهر» که از سال 79 فعالیت خود را به صورت غیررسمی آغاز کرده بود، در سال 1390 به ثبت می‌رسد و ژیلا کاشف وارد فاز جدیدی از زندگی خود می‌شود. حالا دیگر بچه‌هایی که به دفتر انجمن معرفی می‌شوند فقط بچه‌های کارگران کارخانه اسلامشهر نیستند؛ حالا انجمن به بیش از 450 دانش‌آموز و دانشجو کمک می‌کند. دانش‌آموزانی که ژیلا هربار به آنها نگاه می‌کند، کودکی خود را در چشمانشان می‌بیند؛ روزهای سختی را که گذرانده و روزهای شیرینی را که برای خود ساخته ‌است. ژیلا سرسخت و مقاوم است، هرچند بیماری از سنین جوانی به او امان نداده تا بچه‌دار شود، اما خیالش راحت است که بیش از هزار کودک، در این سال‌ها بدون دغدغه کار و کسب درآمد توانسته‌اند درس بخوانند و کودکی کنند. او زندگی را زیبا می‌بیند و خود در زیباترکردن آن نقش دارد.

چهارشنبه صبح قراری داشتیم تا تلفنی در مورد وضعیت فعالیت‌های مؤسسه‌ای که ژیلا سال‌ها پیش راه‌اندازی کرده صحبت کنیم. دیروز ایمیلی دریافت کردم از ژیلا که نوشته: «پزشکان باز هم گسترش سرطان را در بدنش تشخیص داده‌اند و او مجبور است زمان و انرژی‌اش را صرف انواع آزمایش‌ها و تست‌ها بکند تا بفهمد چه درمانی لازم است». گفته هرچند ناگزیر است همه برنامه‌های کاری و غیرکاری را کنسل کند، اما تلاشش را می‌کند، تا جلسه تلفنی چهارشنبه صبح را برقرار کند. امروز چهارشنبه است و فارغ از اینکه بیماری، مهلت بدهد یا نه که با ژیلا صحبت کنم و از فرسنگ‌ها آن‌طرف‌تر شور زندگی و عشق و انرژی‌اش را بگیرم، فکر کردم، بگذار از او بنویسم تا این‌همه شور که درونش جریان دارد باز هم منتشر شود.

ژیلا زندگی سختی را گذرانده، از 14 سالگی کار می‌کرده و با مشقت شب‌ها در مدرسه شبانه درس می‌خوانده است. خودش همیشه و باافتخار می‌گوید که در خانواده‌ای بزرگ شده که با پوست و استخوانش فقر را لمس کرده است، با سختی درس خوانده و همین تحصیل برای او نرد‌بانی شده تا خودش را بالا بکشد. هیچ‌وقت کار برایش عار نبوده، همه‌نوع کاری هم کرده؛ از دوخت‌ودوز تا تایپ و منشی‌گری و کار به‌عنوان دستیار پرستار در درمانگاه را تجربه کرده است. در دوران دبیرستان در یک اداره بزرگ به‌عنوان منشی مشغول به کار بوده، یکی از مدیران که استعداد و علاقه بسیار او را برای رشد و یادگرفتن دیده بود، به او پیشنهاد داد تا برای تحصیل به آلمان برود و بورسیه تحصیل ژیلا را تقبل کرد. این شد که ژیلای 18 ساله در اواخر دهه 50، برای ادامه تحصیل در رشته مهندسی ‌کشاورزی راهی آلمان شد و بعدتر دوره‌های مختلف کامپیوتر را گذراند و به استخدام یک شرکت بین‌المللی درآمد.
این بود که وقتی در اواخر دهه 70، برادرش که در اسلامشهر کارخانه تولید لوازم یدکی داشت، با او تماس گرفت و پرسید که اگر دو کودک را معرفی کند، آیا ژیلا علاقه‌مند است که ماهانه به آنها کمک کند؟ بی‌درنگ قبول کرد. ژیلا متمول نبود، اما لذت تغییر شرایط خود‌ از طریق تحصیل را چشیده بود و دوست داشت همه بچه‌ها بتوانند چنین لذتی را تجربه کنند. ازاین‌رو تنها شرطی که گذاشت این بود که این کمک از همان نوعی باشد که خودش تجربه کرده بود؛ یعنی کمک مستقیم نباشد، بلکه هزینه ماهانه را به‌عنوان بورس تحصیلی بپردازد و کارنامه بچه‌ها را در سال ببیند. او داستان این تصمیم را با دوستان و همکارانش مطرح کرد و آنها هم مشتاق شدند تا به این جریان بپیوندند و سازوکاری تدارک دید تا این کمک‌های ناچیز ماهانه تبدیل به حرکتی بزرگ شود. کم‌کم تعداد بچه‌ها بیشتر و بیشتر شد. در این بین برادر ژیلا بر اثر تصادف، فوت می‌کند و پزشکان سرطان پیشرفته را در بدن ژیلا تشخیص می‌دهند. ژیلا اما خیال تسلیم ندارد. با وجود دست‌وپاگیربودن درمان‌ها و نیاز به استراحت‌های مداوم، سالی دو بار به ایران می‌آید. وقتی تعداد بچه‌ها به صد نفر می‌رسد، ژیلا به فکر دادن سازمان و ساختاری به این کار رسید، ازاین‌رو با کمک دوستانی که در ایران داشت، خانه پدری خود را در محله تختی، به دفتر مؤسسه تبدیل کرد و به دنبال امور ثبت رفت. به‌این‌ترتیب «انجمن یاران دانش و مهر» که از سال 79 فعالیت خود را به صورت غیررسمی آغاز کرده بود، در سال 1390 به ثبت می‌رسد و ژیلا کاشف وارد فاز جدیدی از زندگی خود می‌شود. حالا دیگر بچه‌هایی که به دفتر انجمن معرفی می‌شوند فقط بچه‌های کارگران کارخانه اسلامشهر نیستند؛ حالا انجمن به بیش از 450 دانش‌آموز و دانشجو کمک می‌کند. دانش‌آموزانی که ژیلا هربار به آنها نگاه می‌کند، کودکی خود را در چشمانشان می‌بیند؛ روزهای سختی را که گذرانده و روزهای شیرینی را که برای خود ساخته ‌است. ژیلا سرسخت و مقاوم است، هرچند بیماری از سنین جوانی به او امان نداده تا بچه‌دار شود، اما خیالش راحت است که بیش از هزار کودک، در این سال‌ها بدون دغدغه کار و کسب درآمد توانسته‌اند درس بخوانند و کودکی کنند. او زندگی را زیبا می‌بیند و خود در زیباترکردن آن نقش دارد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.