در 2 اجرای «سنگر دوستداشتنی» و «هار» اتفاق می افتد
آواهای درون و رفتن آدمها
گروه هنر: مسلم آیینی برای اولینبار جی. آر ویلار، نمایشنامهنویس پرتغالی، را با اجرای «سنگر دوستداشتنی×» معرفی کرده و حسین پویانیفر نیز در نمایش برگزیده تئاتر دانشگاهی، «هار» به راهرفتن آدمها پرداخته است.
تجربه همزمان دراماتورژی و کارگردانی در سنگر دوستداشتنی
مسلم آئینی با ترجمه و اجرای نمایشنامه «سنگر دوستداشتنی» نوشته «جی. آر ویلار» در تالار ناصرخسرو برای اولینبار این نویسنده پرتغالی را به تئاتر ایران معرفی کرده است. آیینی دانشآموخته ادبیات نمایشی و فلسفه هنر، درباره دراماتورژی و کارگردانی «سنگر دوستداشتنی» گفت: پس از ترجمه متن که در سال 93 و با همکاری فاطمه بردبارجاویدی انجام شد، هنگامی که به اجرای این اثر فکر میکردم لازم دیدم تا بار دیگر این نمایشنامه را بهطور جدی مورد واکاوی قرار دهم و در حقیقت نگاهی دوباره به متن داشته باشم. امروز وقتی اثری را برای اجرا انتخاب میکنید دیگر تنها دریافت صحیح از متن کافی نیست، بلکه اتخاذ روشهای مناسب برای اجرا هم در این هنگامه به چالشی جدی بدل میشود. در پروسه دراماتورژی ابتدا متن را چندبار بهطور دقیق و با توجه به جزئیات مرور کردم تا در ارتباط میان شخصیتها بتوانم بهگونهای عمل کنم که مفاهیم و مؤلفههای ویژه این متن را استخراج کنم و بار دیگر از دریچه ذهن خودم به مخاطب ارائه دهم. اگر این نمایشنامه را بخوانید متوجه میشوید جلوههایی مانند آواهایی که از درون شخصیتها میآید در همین پروسه دراماتورژی پدیدار شدهاند و
در متن دیده نمیشوند. بههمینترتیب صحنه بهقتلرسیدن سرباز دوم در متن تنها یکبار اتفاق میافتد، اما در اجرا میبینید که این صحنه به شکلهای مختلف روایت میشود. در روایت اول وقتی دختربچه سرباز را میکشد، از این اتفاق ناراحت و متأثر است، اما در روایت دوم در حالتی شادخوارانه مرتکب این قتل میشود. در روایت دیگر هم دخترک با تفکر و تعمق از اقدامش به قتل سرباز سخن میگوید.
او درباره اختصارگرا یا مینیمالیستیبودن اجرایش گفت: اختصارگرایی این متن چالش بزرگی را در کارگردانی پیش کشید. علاوهبر اینکه اجزا و عناصر این متن در اختصار کامل اختیار شدهاند، هیچگونه پسزمینه و پیشینهای نیز برای شخصیتهای نمایشنامه در نظر گرفته نشده است. بهاینترتیب اجرای چنین متنی برای من حقیقتا یک تمرین دشوار کارگردانی بود تا خودم را محک بزنم که در کارگردانی متنی از این دست تا چه اندازه میتوانم خلاقانه عمل کنم. بهعنوان کارگردان سعی کردم کنشهای دراماتیک را به سمتی هدایت کنم که ذهن مخاطب را با پرسشهایی که به عقیده من محورهای اصلی این متن هستند روبهرو کند؛ بهعنواننمونه سعی کردم فاصلهای را که میان شخصیتها در متن وجود دارد، تا اندازهای در مسیر جایگزینی و ورود مخاطب به فضای نمایش به کار بگیرم. درست است که در تماشای یک اثر نمایشی درهرحال نوعی از همذاتپنداری بهطور طبیعی در تماشاگر تئاتر اتفاق خواهد افتاد، اما من تلاش کردم تا مخاطب بیش از هرچیز خود را در موقعیتها احساس کند. از آنجا که در این نمایش هیچ پسزمینه مشخصی از شخصیتها سراغ نداریم، طیفهای وسیعتری از مخاطبان خواهند توانست خود را در
قالب موقعیتها احساس و از خود سؤال کنند که اگر من در این موقعیت قرار میگرفتم چگونه عمل میکردم.
راهرفتن آدمها در «هار»
حسین پوریانیفر، دانشجوی دانشگاه سوره و کارگردان نمایش «هار» که از آثار برگزیده بیستویکمین جشنواره تئاتر دانشگاهی است، درباره این نمایش که این روزها در سالن اصلی تالار مولوی روی صحنه است، گفت: دلیل انتخاب سوژه این اثر این بود که راهرفتن آدمها به نظرم جذاب بود و فکر کردم چرا راهرفتن نتواند نمایش شود، ازهمینرو فکر کردم که راهرفتن آدمها میتواند بسیار دراماتیک باشد.
وی افزود: مهمترین چیزی که برایم مهم بود یا به قولی میخواستم به چالش بکشم این بود که ما این راهرفتن آدمها را خوب نمیبینیم، ما کلا خوب نمیبینیم. به محیط پیرامونمان، به دیگران و به حرکاتشان توجهی نمیکنیم و فقط از کنار هم رد میشویم، به همین دلیل این در قالب تئاتر تماشاگر را مجاب میکند که به این راهرفتن توجه کند.
اجرای نمایش «هار» به دلیل استقبال مخاطبان تا ششم دی تمدید شده و این نمایش در دو نوبت 18:30 و 20:30 به صحنه میرود.
گروه هنر: مسلم آیینی برای اولینبار جی. آر ویلار، نمایشنامهنویس پرتغالی، را با اجرای «سنگر دوستداشتنی×» معرفی کرده و حسین پویانیفر نیز در نمایش برگزیده تئاتر دانشگاهی، «هار» به راهرفتن آدمها پرداخته است.
تجربه همزمان دراماتورژی و کارگردانی در سنگر دوستداشتنی
مسلم آئینی با ترجمه و اجرای نمایشنامه «سنگر دوستداشتنی» نوشته «جی. آر ویلار» در تالار ناصرخسرو برای اولینبار این نویسنده پرتغالی را به تئاتر ایران معرفی کرده است. آیینی دانشآموخته ادبیات نمایشی و فلسفه هنر، درباره دراماتورژی و کارگردانی «سنگر دوستداشتنی» گفت: پس از ترجمه متن که در سال 93 و با همکاری فاطمه بردبارجاویدی انجام شد، هنگامی که به اجرای این اثر فکر میکردم لازم دیدم تا بار دیگر این نمایشنامه را بهطور جدی مورد واکاوی قرار دهم و در حقیقت نگاهی دوباره به متن داشته باشم. امروز وقتی اثری را برای اجرا انتخاب میکنید دیگر تنها دریافت صحیح از متن کافی نیست، بلکه اتخاذ روشهای مناسب برای اجرا هم در این هنگامه به چالشی جدی بدل میشود. در پروسه دراماتورژی ابتدا متن را چندبار بهطور دقیق و با توجه به جزئیات مرور کردم تا در ارتباط میان شخصیتها بتوانم بهگونهای عمل کنم که مفاهیم و مؤلفههای ویژه این متن را استخراج کنم و بار دیگر از دریچه ذهن خودم به مخاطب ارائه دهم. اگر این نمایشنامه را بخوانید متوجه میشوید جلوههایی مانند آواهایی که از درون شخصیتها میآید در همین پروسه دراماتورژی پدیدار شدهاند و
در متن دیده نمیشوند. بههمینترتیب صحنه بهقتلرسیدن سرباز دوم در متن تنها یکبار اتفاق میافتد، اما در اجرا میبینید که این صحنه به شکلهای مختلف روایت میشود. در روایت اول وقتی دختربچه سرباز را میکشد، از این اتفاق ناراحت و متأثر است، اما در روایت دوم در حالتی شادخوارانه مرتکب این قتل میشود. در روایت دیگر هم دخترک با تفکر و تعمق از اقدامش به قتل سرباز سخن میگوید.
او درباره اختصارگرا یا مینیمالیستیبودن اجرایش گفت: اختصارگرایی این متن چالش بزرگی را در کارگردانی پیش کشید. علاوهبر اینکه اجزا و عناصر این متن در اختصار کامل اختیار شدهاند، هیچگونه پسزمینه و پیشینهای نیز برای شخصیتهای نمایشنامه در نظر گرفته نشده است. بهاینترتیب اجرای چنین متنی برای من حقیقتا یک تمرین دشوار کارگردانی بود تا خودم را محک بزنم که در کارگردانی متنی از این دست تا چه اندازه میتوانم خلاقانه عمل کنم. بهعنوان کارگردان سعی کردم کنشهای دراماتیک را به سمتی هدایت کنم که ذهن مخاطب را با پرسشهایی که به عقیده من محورهای اصلی این متن هستند روبهرو کند؛ بهعنواننمونه سعی کردم فاصلهای را که میان شخصیتها در متن وجود دارد، تا اندازهای در مسیر جایگزینی و ورود مخاطب به فضای نمایش به کار بگیرم. درست است که در تماشای یک اثر نمایشی درهرحال نوعی از همذاتپنداری بهطور طبیعی در تماشاگر تئاتر اتفاق خواهد افتاد، اما من تلاش کردم تا مخاطب بیش از هرچیز خود را در موقعیتها احساس کند. از آنجا که در این نمایش هیچ پسزمینه مشخصی از شخصیتها سراغ نداریم، طیفهای وسیعتری از مخاطبان خواهند توانست خود را در
قالب موقعیتها احساس و از خود سؤال کنند که اگر من در این موقعیت قرار میگرفتم چگونه عمل میکردم.
راهرفتن آدمها در «هار»
حسین پوریانیفر، دانشجوی دانشگاه سوره و کارگردان نمایش «هار» که از آثار برگزیده بیستویکمین جشنواره تئاتر دانشگاهی است، درباره این نمایش که این روزها در سالن اصلی تالار مولوی روی صحنه است، گفت: دلیل انتخاب سوژه این اثر این بود که راهرفتن آدمها به نظرم جذاب بود و فکر کردم چرا راهرفتن نتواند نمایش شود، ازهمینرو فکر کردم که راهرفتن آدمها میتواند بسیار دراماتیک باشد.
وی افزود: مهمترین چیزی که برایم مهم بود یا به قولی میخواستم به چالش بکشم این بود که ما این راهرفتن آدمها را خوب نمیبینیم، ما کلا خوب نمیبینیم. به محیط پیرامونمان، به دیگران و به حرکاتشان توجهی نمیکنیم و فقط از کنار هم رد میشویم، به همین دلیل این در قالب تئاتر تماشاگر را مجاب میکند که به این راهرفتن توجه کند.
اجرای نمایش «هار» به دلیل استقبال مخاطبان تا ششم دی تمدید شده و این نمایش در دو نوبت 18:30 و 20:30 به صحنه میرود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.