|

www.ghanoononline.ir

در فانون آنلاین بخوانید

پویا نیک‌پور: نوازنده و آهنگساز

به بهانه انتشار آلبوم آخرين ديدار نزدیک به استانداردهای موسیقی اروپا

شنایی من و کامران عطا به حدود سال‌های 81-80 برمی‌گردد. او را در دفتر یکی از دوستانم دیدم و از صدایش خوشم آمد. در آن زمان کاری را آماده کرده بودم که کامران بخواند، اما گویا قسمت نبود با او در آن زمان همکاری کنم. البته در طول این مدت کارهای گذشته را با هم مرور کردیم و در نهایت هم همکاری‌مان منجر شد به نوازندگی من در آلبوم «آخرین دیدار».

کار کامران عطا با کارهای موجود در بازار موسیقی تفاوت عمده‌ای از جهت کلاس موسیقی دارد. این آلبوم نزدیک به استانداردهای موسیقی اروپا و کشورهای رو به توسعه است و در موسیقی ایران از این دست کارها کمتر سراغ داریم. این امر به شنوندگان خاص کمک می‌کند تا موسیقی مورد نظر خود را گوش دهند. کامران عطا این کار را در آلبوم قبلی‌اش هم انجام داده است.

باید گفت از ویژگی‌های خوب او در موسیقی همین موضوع است. «آخرین دیدار»، سبکی شبیه به موسیقی دهه 90میلادی در کشورهایی چون انگلیس و آمریکا دارد. هنرمندانی که در آلبوم «آخرین دیدار» حضور دارند، همگی افرادی هستند که در دو دهه اخیر امتحان خود را به خوبی در جامعه موسیقایی ایران پس داده‌اند.

به نظرم آلبوم کامران عطا از نظر رتبه‌بندی و با توجه به شرایط، امکانات و محدودیت‌هایی که در این مدت با آن مواجه بوده، در جایگاه خوبی قرار می‌گیرد. همچنین این اثر به لحاظ کیفیت، آلبوم خوب و معقولی است؛ هر چند کیفیت کار از این هم می‌توانست بالاتر باشد و ترانه‌ها می‌توانستند معانی بهتری داشته باشند. آنچه باید گفت این است، که سبک کار کسانی چون کامران عطا، سبکی نیست که در بازار موسیقی، فروشی چند صد هزار نسخه‌ای داشته باشد. افرادی که این نوع موسیقی را گوش می‌دهند، غالبا از افراد تحصیل‌کرده و در طبقه متوسط به بالای جامعه قرار دارند. طبیعتا برای ارضای این افراد نیز باید کارهایی از این دست انجام پذیرد.

به‌عنوان یک سلول از بدنه جامعه موسیقی اعتقاد دارم، متاسفانه چنین سبکی آنچنان در جامعه ما جا نمی‌افتد و به همین میزان هم که حضور دارد، احتمال از میان رفتنش هست. در حال حاضر کسانی که عموم جامعه، موسیقی آنها را تایید می‌کند دچار مشکل هستند؛ چه برسد به کسانی که با بودجه محدود خود می‌خواهند فرهنگ‌سازی کنند. نکته دیگر حضور«افشین پیرهاشمی» در این آلبوم است. این فرد ویژگی‌هایی دارد که نشان می‌دهد یک جوان ایرانی با قابلیت مطرح شدن در عرصه بین‌الملل است.

آشنایی افشین پیرهاشمی و کامران عطا در جهت پیشبرد آلبوم کمک فراوانی را انجام داد. این اتفاق خیلی خوبی است که هنرمندی از یک رشته دیگر هنری در تولید یک آلبوم موسیقی نقش داشته باشد. مطمئنا نگاه ایشان (افشین پیر هاشمی)، نگاه مالی نیست. از آنجا که ما در مهم‌ترین فرآیند ارایه آلبوم، یعنی سیستم پخش دچار ضعف هستیم، حضور چنین افرادی در صنعت موسیقی کمک فراوانی به ما می‌کند.

در انتها به کامران عطا برای این آلبوم خسته نباشید می‌گویم. او در طول چند سال اخیر با انرژی و اراده خوب و فراوان، در حال حرکت روبه‌جلوست. تنها انتقاد و درخواست من از کامران عطا این است که در بخش ترانه‌ها ارتقا بیشتری داشته باشد و در عین حال سعی کند تا از موسیقی تلفیقی ایرانی در کارهای آتی خود بهره ببرد.

به بهانه انتشار آلبوم آخرين ديدار نزدیک به استانداردهای موسیقی اروپا

شنایی من و کامران عطا به حدود سال‌های 81-80 برمی‌گردد. او را در دفتر یکی از دوستانم دیدم و از صدایش خوشم آمد. در آن زمان کاری را آماده کرده بودم که کامران بخواند، اما گویا قسمت نبود با او در آن زمان همکاری کنم. البته در طول این مدت کارهای گذشته را با هم مرور کردیم و در نهایت هم همکاری‌مان منجر شد به نوازندگی من در آلبوم «آخرین دیدار».

کار کامران عطا با کارهای موجود در بازار موسیقی تفاوت عمده‌ای از جهت کلاس موسیقی دارد. این آلبوم نزدیک به استانداردهای موسیقی اروپا و کشورهای رو به توسعه است و در موسیقی ایران از این دست کارها کمتر سراغ داریم. این امر به شنوندگان خاص کمک می‌کند تا موسیقی مورد نظر خود را گوش دهند. کامران عطا این کار را در آلبوم قبلی‌اش هم انجام داده است.

باید گفت از ویژگی‌های خوب او در موسیقی همین موضوع است. «آخرین دیدار»، سبکی شبیه به موسیقی دهه 90میلادی در کشورهایی چون انگلیس و آمریکا دارد. هنرمندانی که در آلبوم «آخرین دیدار» حضور دارند، همگی افرادی هستند که در دو دهه اخیر امتحان خود را به خوبی در جامعه موسیقایی ایران پس داده‌اند.

به نظرم آلبوم کامران عطا از نظر رتبه‌بندی و با توجه به شرایط، امکانات و محدودیت‌هایی که در این مدت با آن مواجه بوده، در جایگاه خوبی قرار می‌گیرد. همچنین این اثر به لحاظ کیفیت، آلبوم خوب و معقولی است؛ هر چند کیفیت کار از این هم می‌توانست بالاتر باشد و ترانه‌ها می‌توانستند معانی بهتری داشته باشند. آنچه باید گفت این است، که سبک کار کسانی چون کامران عطا، سبکی نیست که در بازار موسیقی، فروشی چند صد هزار نسخه‌ای داشته باشد. افرادی که این نوع موسیقی را گوش می‌دهند، غالبا از افراد تحصیل‌کرده و در طبقه متوسط به بالای جامعه قرار دارند. طبیعتا برای ارضای این افراد نیز باید کارهایی از این دست انجام پذیرد.

به‌عنوان یک سلول از بدنه جامعه موسیقی اعتقاد دارم، متاسفانه چنین سبکی آنچنان در جامعه ما جا نمی‌افتد و به همین میزان هم که حضور دارد، احتمال از میان رفتنش هست. در حال حاضر کسانی که عموم جامعه، موسیقی آنها را تایید می‌کند دچار مشکل هستند؛ چه برسد به کسانی که با بودجه محدود خود می‌خواهند فرهنگ‌سازی کنند. نکته دیگر حضور«افشین پیرهاشمی» در این آلبوم است. این فرد ویژگی‌هایی دارد که نشان می‌دهد یک جوان ایرانی با قابلیت مطرح شدن در عرصه بین‌الملل است.

آشنایی افشین پیرهاشمی و کامران عطا در جهت پیشبرد آلبوم کمک فراوانی را انجام داد. این اتفاق خیلی خوبی است که هنرمندی از یک رشته دیگر هنری در تولید یک آلبوم موسیقی نقش داشته باشد. مطمئنا نگاه ایشان (افشین پیر هاشمی)، نگاه مالی نیست. از آنجا که ما در مهم‌ترین فرآیند ارایه آلبوم، یعنی سیستم پخش دچار ضعف هستیم، حضور چنین افرادی در صنعت موسیقی کمک فراوانی به ما می‌کند.

در انتها به کامران عطا برای این آلبوم خسته نباشید می‌گویم. او در طول چند سال اخیر با انرژی و اراده خوب و فراوان، در حال حرکت روبه‌جلوست. تنها انتقاد و درخواست من از کامران عطا این است که در بخش ترانه‌ها ارتقا بیشتری داشته باشد و در عین حال سعی کند تا از موسیقی تلفیقی ایرانی در کارهای آتی خود بهره ببرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.