|

بازتاب همزیستی مسالمت‌آمیز با ادبیات

ریبوار سیویلی*

دوستان نویسنده و روزنامه‌نگارم در روزنامه‌ «شرق»
سلام؛ خواندن مطالب روزنامه شما در ویژه‌نامه مربوط به «شیرکو بی‌کس» مرا آسوده‌خاطر کرد، این کاری که شما و همکاران کردتان انجام دادید، پاسخی بود که سوالات فراوانی که دوست داشتم از زبان نسل جوان روزنامه‌نگاران و نویسندگان ایرانی و در نشریه‌ای رسمی در آن کشور بشنوم، پاسخی که نه‌تنها اشاره‌ای گویا به همزیستی مسالمت‌آمیز و فهم متقابل و احترام به وجود یکدیگر، بلکه پاسخی بود به اهتمام قایل‌‌شدن شما به مرگ و آثار شیرکو و پاسخ به دشمنانی که بر پایه فتنه میان ملل زندگی می‌کنند و روزگار می‌گذرانند. اهمیت قایل‌شدن شما به فوت و آثار شیرکو بی‌کس نزد من فقط دارای ابعاد ادبی و زیبایی‌شناختی نیست، بلکه دارای بعد فلسفی عمیق نیز هست که به گفته «ژاک دریدا»، در جایگاه گشودن دری است به سوی میهمان تا مکانی را که تاکنون ملک و دارایی خویش شمرده‌ایم با دیگران تقسیم کنیم و هویت و جوهر این تفکر این است که مالکیت خصوصی از مکان بازستانده شود و تبدیل به مکان عمومی شود. این همان تفکری است که همزیستی معاصر و مدرن و فلسفه‌های گذشت و دیگری را محترم شمردن، آن را توصیه می‌کنند و مفهوم میزبان و میهمان، معانی کهنه خود را از دست می‌دهند، اقدام شما، توقفی زیبا بود در آستانه درگاه منزلتان با لبخندی به لب تا به ما بگویید: شما نیز بفرمایید وارد اینجایی شوید که متعلق به همگان است. شما از طریق این ویژه‌نامه و روزنامه‌ و زبان گویایتان، زمینه همزیستی مسالمت‌آمیز و سرشار از دوستی ادبیات اکثریت و اقلیت، یا بالادست و زیردست را فراهم ساختید، بدون اینکه احساس اقلیت و اکثریت بودن، این زیردستی و بالادستی را به ذهن‌ها متبادر کنید و این مساله احساس شود. دست مریزاد، نه‌تنها برای آشتی دادن ادب کرد و ایرانی‌های دیگر، بلکه برای اهمیت قایل‌شدن به پروژه سترگ انسان‌دوستانه که «شیرکو» در قلمرو گسترده بشریت، تمام عمر خود را صرف آن کرد.
* استاد دانشگا‌های سلیمانیه و اربیل
دوستان نویسنده و روزنامه‌نگارم در روزنامه‌ «شرق»
سلام؛ خواندن مطالب روزنامه شما در ویژه‌نامه مربوط به «شیرکو بی‌کس» مرا آسوده‌خاطر کرد، این کاری که شما و همکاران کردتان انجام دادید، پاسخی بود که سوالات فراوانی که دوست داشتم از زبان نسل جوان روزنامه‌نگاران و نویسندگان ایرانی و در نشریه‌ای رسمی در آن کشور بشنوم، پاسخی که نه‌تنها اشاره‌ای گویا به همزیستی مسالمت‌آمیز و فهم متقابل و احترام به وجود یکدیگر، بلکه پاسخی بود به اهتمام قایل‌‌شدن شما به مرگ و آثار شیرکو و پاسخ به دشمنانی که بر پایه فتنه میان ملل زندگی می‌کنند و روزگار می‌گذرانند. اهمیت قایل‌شدن شما به فوت و آثار شیرکو بی‌کس نزد من فقط دارای ابعاد ادبی و زیبایی‌شناختی نیست، بلکه دارای بعد فلسفی عمیق نیز هست که به گفته «ژاک دریدا»، در جایگاه گشودن دری است به سوی میهمان تا مکانی را که تاکنون ملک و دارایی خویش شمرده‌ایم با دیگران تقسیم کنیم و هویت و جوهر این تفکر این است که مالکیت خصوصی از مکان بازستانده شود و تبدیل به مکان عمومی شود. این همان تفکری است که همزیستی معاصر و مدرن و فلسفه‌های گذشت و دیگری را محترم شمردن، آن را توصیه می‌کنند و مفهوم میزبان و میهمان، معانی کهنه خود را از دست می‌دهند، اقدام شما، توقفی زیبا بود در آستانه درگاه منزلتان با لبخندی به لب تا به ما بگویید: شما نیز بفرمایید وارد اینجایی شوید که متعلق به همگان است. شما از طریق این ویژه‌نامه و روزنامه‌ و زبان گویایتان، زمینه همزیستی مسالمت‌آمیز و سرشار از دوستی ادبیات اکثریت و اقلیت، یا بالادست و زیردست را فراهم ساختید، بدون اینکه احساس اقلیت و اکثریت بودن، این زیردستی و بالادستی را به ذهن‌ها متبادر کنید و این مساله احساس شود. دست مریزاد، نه‌تنها برای آشتی دادن ادب کرد و ایرانی‌های دیگر، بلکه برای اهمیت قایل‌شدن به پروژه سترگ انسان‌دوستانه که «شیرکو» در قلمرو گسترده بشریت، تمام عمر خود را صرف آن کرد.
* استاد دانشگا‌های سلیمانیه و اربیل

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.