پاییز میرود، دانشآموزان میمانند
محمد صالحعلا
سلام بر الف، ب، پ، ت... و سلام بر 1 و 2 و 3 و 4 و 5 و 6... دوباره بوی کتاب، بوی کاغذ، بوی مداد... شادیهایت را خبر کن که از فردا در کوچهها و خیابانها، دانشآموزان مثل ریسههای چراغانی، همهجا دیده میشوند. از فردا بچههای این سرزمین به تقلید از گلها میشکفند. همه میخندند و از شادی سیر نمیشوند. بچههای
کلاس اولی که راهرفتن و حرفزدن را از پدر و مادرها در خانه آموختهاند به مدرسه میروند تا در آنجا تبسمکردن و خندیدن را یاد بگیرند. در کلاسهای شلوغوپلوغ که کلمات از سر و کول هم بالا میروند، لابهلای شادیها و خندههای دنبالهدار... تنها کودک کلاس اولی که در سلمانی گریه میکرد به استاد سلمانی میگفت: «موهایم را کوتاه نمیکنم. موهایم را دوست دارم برای آنکه مادرم آنها را نوازش کرده است.»
اصلا دانش، دانشآموز، آموزگار، مدرسه و مهر ترکیبهای خیالانگیزی دارند زیرا از ابتدای مهر حوزه معناییشان یکی میشود. با هم نسبت لطیف و نامحسوسی پیدا میکنند. سازوارهای متشکل از همکلاسیها، کتابها، مدادها و کاغذها...
مدرسه و مهر است که بچههای ما را شبیه هم میکند. که شباهت ابتدای همدلی است و مدرسه مهندسی رستگار زیستن است. خودِ دانش هستیبخش است. برای هر دانشآموزی حساب پساندازی درازمدت با سودی باورنکردنی از جزییات خوشبختی است. با این وجود خوشا به حال دانش، که از فردا فرزندان نجیب و نازنین این سرزمین، در پی آن هستند. که زندگی میرود، مهر میرود، پاییز میرود، تنها دانشآموزان میمانند و ابعاد و عوارض آن،که رستگاری بیزبان است. برای همین مهر، ماه رازناکی است و مدرسه نردبانی که بچههای ما را به آسمان میرساند. بچهها در مدرسه است که میفهمند در دنیا چیزی گرانبهاتر از خودشان نیست. پس «تاپتاپ خمیر، شیشه پر پنیر، دستِ کی بالاست؟» دست کسانی که به مدرسه میروند.
من مدرسه نمیروم ولی روز اول مهر، روحم بیقرار است. البته خاطرات روز اول مهر برای هرکسی یک جوری است. برای برخی مثلِ میدان آزادی است. برای بعضی میدان ونک است. برای من «دربند» شمیران است. خاطرات روز اول مهر، چنان رازآلوده و اثیری است که گاهی نمیتوان آن را از جادو تفکیک کرد.
پس خوشابهحال دانشآموزان، آموزگاران، پدرومادرها و همه آنها که اول و آخر مهرند...
سلام بر الف، ب، پ، ت... و سلام بر 1 و 2 و 3 و 4 و 5 و 6... دوباره بوی کتاب، بوی کاغذ، بوی مداد... شادیهایت را خبر کن که از فردا در کوچهها و خیابانها، دانشآموزان مثل ریسههای چراغانی، همهجا دیده میشوند. از فردا بچههای این سرزمین به تقلید از گلها میشکفند. همه میخندند و از شادی سیر نمیشوند. بچههای
کلاس اولی که راهرفتن و حرفزدن را از پدر و مادرها در خانه آموختهاند به مدرسه میروند تا در آنجا تبسمکردن و خندیدن را یاد بگیرند. در کلاسهای شلوغوپلوغ که کلمات از سر و کول هم بالا میروند، لابهلای شادیها و خندههای دنبالهدار... تنها کودک کلاس اولی که در سلمانی گریه میکرد به استاد سلمانی میگفت: «موهایم را کوتاه نمیکنم. موهایم را دوست دارم برای آنکه مادرم آنها را نوازش کرده است.»
اصلا دانش، دانشآموز، آموزگار، مدرسه و مهر ترکیبهای خیالانگیزی دارند زیرا از ابتدای مهر حوزه معناییشان یکی میشود. با هم نسبت لطیف و نامحسوسی پیدا میکنند. سازوارهای متشکل از همکلاسیها، کتابها، مدادها و کاغذها...
مدرسه و مهر است که بچههای ما را شبیه هم میکند. که شباهت ابتدای همدلی است و مدرسه مهندسی رستگار زیستن است. خودِ دانش هستیبخش است. برای هر دانشآموزی حساب پساندازی درازمدت با سودی باورنکردنی از جزییات خوشبختی است. با این وجود خوشا به حال دانش، که از فردا فرزندان نجیب و نازنین این سرزمین، در پی آن هستند. که زندگی میرود، مهر میرود، پاییز میرود، تنها دانشآموزان میمانند و ابعاد و عوارض آن،که رستگاری بیزبان است. برای همین مهر، ماه رازناکی است و مدرسه نردبانی که بچههای ما را به آسمان میرساند. بچهها در مدرسه است که میفهمند در دنیا چیزی گرانبهاتر از خودشان نیست. پس «تاپتاپ خمیر، شیشه پر پنیر، دستِ کی بالاست؟» دست کسانی که به مدرسه میروند.
من مدرسه نمیروم ولی روز اول مهر، روحم بیقرار است. البته خاطرات روز اول مهر برای هرکسی یک جوری است. برای برخی مثلِ میدان آزادی است. برای بعضی میدان ونک است. برای من «دربند» شمیران است. خاطرات روز اول مهر، چنان رازآلوده و اثیری است که گاهی نمیتوان آن را از جادو تفکیک کرد.
پس خوشابهحال دانشآموزان، آموزگاران، پدرومادرها و همه آنها که اول و آخر مهرند...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.