|

استقبال جهانی از روحانی، بازار را تکان داد

پیشروی در «نیویورک»؛ عقب‌نشینی «استانبول»

محمد آزاد: «تحلیلگر که نیستم برادر من! فروشنده‌ای دوهزارو880، خریداری دوهزارو910.» صاحب صرافی نبش میدان فردوسی از دستم کلافه شده. از او پرسیده‌ام چه کار کنم؟ بفروشم یا نه کل پس‌انداز این یکی، دو سالم را. می‌گوید نمی‌دانم. می‌پرسم همه دارند می‌فروشند. نه؟ می‌گوید همه را نمی‌دانم اما خیلی‌ها دارند می‌فروشند. می‌پرسم چرا؟ اتفاقی افتاده؟ می‌گوید من خبر ندارم. این جماعت یک روز یک خبرهایی می‌شنوند، می‌فروشند، یک روز برعکس. می‌پرسم این خبرهای جدید چیست که همه می‌فروشند؟ با بی‌حوصلگی می‌گوید: «نمی‌دانم. مشتری نیستی بفرما.» مغازه‌اش خلوت است. یک زن میانسال جلوی صندوق ایستاده. می‌پرسم شما می‌فروشید؟ می‌خندد، می‌گوید: «نه. می‌خرم بفرستم برای پسرم. ما همیشه خریداریم.» از مغازه می‌زنم بیرون. سرپایینی خیابان فردوسی را یکراست می‌روم پایین. صرافی‌ها خلوتند. یکی دیگر را سر می‌زنم. همان قیمت‌ها، همان بی‌حوصلگی: «خبری نیست آقا، پس‌فردا دوباره ‌گران می‌شود. خیلی هم فرقی نمی‌کند برای شما توی هزاردلار.» پایین‌تر محشر است. دلال‌های ارز دور هم جمعند، نه مثل هر روز. قیامتی است. از 500متر بالاتر که من ایستاده‌ام سروصدایشان به گوش می‌رسد. جلوی پاساژ افشار، 400-300نفری حلقه زده‌اند. دست‌ها بالاست، فریادها به آسمان. دورتادور حلقه وسط، بقیه، چند نفر، چند نفر ایستاده‌اند. آرام‌آرام نزدیک می‌شوم. دور از حلقه وسط می‌ایستم کمی نگاه کنم. اینقدر همهمه است که چیزی دستگیرم نمی‌شود. چشم می‌گردانم، یکی را از اطراف نشان می‌کنم. نگاه می‌کنم خودش می‌آید طرفم: «دلار داری؟» می‌گویم بله می‌خواهم بفروشم. «چند تا؟» می‌گویم 300-200 تا. «برو خدا خیرت بده.». می‌گویم حالا همین 300-200 تا را بفروشم یا نه؟ می‌گوید: «برو اطراف میدان، اینجا زیر 2000-1000 تا کار نمی‌کنیم. حالا حساب ملت داری؟» می‌گویم بله، چند می‌خرید؟ «پنج‌تومان آخرش» علامت سوال را در چشمانم می‌بیند، می‌خندد: «دوهزارو905تومان». می‌پرسم حالا بفروشم یا نه؟ می‌گوید: «بفروش، همین‌طور دارد می‌آید پایین. البته بستگی دارد.» می‌پرسم به چی؟ «به همین هسته‌ای و اینها. می‌فروشی یا نه؟» می‌گویم بگذارید چرخی بزنم. بد نگاهم می‌کند، می‌رود. می‌روم به سمت حلقه اصلی. بعضی یک‌دسته دلار در دست دارند، بالا گرفته‌اند و چیزی را فریاد می‌زنند. اینقدر فریاد در فریاد پیچیده که درست نمی‌فهمم چه می‌گویند. با فشار جمعیت جلو می‌روم. از یکی از لبه‌ها بالا می‌روم و جایی برای ایستادن پیدا می‌کنم. یکی می‌رود بالای سکو از همه بلندتر فریاد می‌زند: «پنج‌هزار تا سریال، 15تومن.» می‌فهمم همان دوهزارو915‌تومان منظورش است. یکی‌یکی به صداها گوش می‌دهم. 10هزارتا تا 50هزارتا فریاد می‌زنند. از دوهزارو910 تا دوهزارو920. ساعت دوونیم بعدازظهر است.مرد جاافتاده‌ای بغل‌دستم ایستاده سیگار دود می‌کند. می‌پرسم کمی دلار دارم، به نظر شما بفروشم؟ نگاهی به سرتاپایم می‌اندازد و می‌گوید: «اینجا بورسه. جاش اینجا نیست. ولی بفروش.» باز می‌پرسم: «فکر می‌کنید قیمت‌ها همین‌طور کاهشی باشد؟» همین‌طور که «بورس» را نگاه می‌کند، پکی به سیگار می‌زند و می‌گوید: «اینجا؟ اینجا بورسه، از صبح 10 بار رفته پایین، آمده بالا. معلوم نمی‌کنه.» می‌پرسم کلی چطور؟ ارزان می‌ماند یا نه؟ عصبانی می‌شود: «اینجا بورسه، به دقیقه است. نمی‌فهمی تو.» می‌گویم توضیح بدهید شاید فهمیدم. اصرار دارد که نمی‌فهمی: «برو بگذار حواسم جمع باشد. دلار هم اگر‌ داری بفروش.» می‌پرسم پس می‌آید پایین؟ جواب نمی‌دهد. دیگر چیزی نمی‌پرسم. می‌ایستم کنارش به «بورس» نگاه می‌کنم. فریادها هنوز به آسمان است. قیمت‌ها ولی کمی بالاتر رفته. دوهزارو925 تا دوهزارو935. تعداد از پنج‌هزار تا پایین نمی‌آید. باز می‌پرسم چرا الان ‌گران شد؟ یک نفر از پشت می‌گوید: «علی آقا 100 تا بده من جوابش رو بدم از دستش خلاص شی.» می‌خندند. برمی‌گردم. جوان خوش‌پوشی است، همراهش مردی میانسال. ظاهرشان با فعالان «بورس» کمی متفاوت است. می‌گوید: «الان‌ گران شد چون یک خبری آمده بود که اتحادیه اروپا تحریم بانک مرکزی را برداشته. برای همین تا دوهزارو905‌تومان آمد پایین. حالا تکذیب شد دوباره رفت بالا. اینطوری عوض می‌شود قیمت‌ها.» ظاهرا منظورش احتمال برداشتن تحریم‌های «سوییفت» است. ساعت سه بعدازظهر است. می‌پرسم روند قیمت‌ها چطور؟ همین‌طور نزولی می‌ماند؟ می‌گوید بستگی دارد. خبرنگاری یا فروشنده؟ می‌خندم می‌گویم هر دو گزینه. جوان خوش‌پوش می‌گوید: «به خبرها بستگی دارد. مثلا همین آقای روحانی مصاحبه کرد اینطوری شد. حالا توی نیویورک جرقه دست روحانی هم بخورد به جرقه دست اوباما یکدفعه قیمت‌ها می‌افتد پایین.» می‌پرسم یعنی اخبار مثبت نیویورک برای پایین نگه داشتن هم کافی است. می‌گوید: «نه. توی این هفته اگر گفت‌وگو مثبت باشد تا هفت، هشت‌درصد بالای ارز مرجع هم قیمت‌ها می‌آید پایین. اما تا عرضه زیاد نشود که موقتی است. یعنی باید دلار بیاید توی مملکت.» یعنی باید تحریم‌ها برداشته شود؟ مرد میانسال می‌گوید: «آفرین! تازه همان موقع هم معلوم نیست. باید فضای کسب‌وکار هم بهبود پیدا کند. جنس هم باید بیاید. تازه همان‌موقع هم شاید اینقدر تقاضای دلار بالا برود که باز قیمت‌ها بالا برود. اما توی کوتاه‌مدت، همین یکی، دو هفته اگر همین اخبار خوب بیاید تا نزدیک مرجع می‌رود پایین.» تشکر می‌کنم و از «بورس» می‌آیم بیرون. اطراف «بورس» می‌توانی ببینی مردمی که برای فروش دلارهایشان آمده‌اند. خانم و آقایی را که از یک «بورسی» جدا می‌شوند دنبال می‌کنم. می‌پرسم: «برای فروش آمده‌اید؟» آقا می‌گوید بله. می‌پرسم چرا؟ می‌گوید ما اینجا زندگی نمی‌کنیم فروختیم برویم تفریح. می‌گویم نه حالا واقعا؟ خانم می‌گوید ارزان می‌شود. چرا؟ آقا می‌گوید به‌خاطر نرمش. ارزان می‌شود. ازشان جدا می‌شوم. می‌روم داخل اولین صرافی داخل مسیر. خلوت است. دو تا فروشنده نشسته‌اند روزنامه می‌خوانند. روی تابلو زده خرید: دوهزارو880، فروش: 2910. روی تابلو قیمت سکه هم هست. طرح جدید 934هزار‌تومان. «دلار که ارزان بشود طلا هم ارزان می‌شود.» ساعت چهار بعدازظهر است. قیمت‌های صرافی از سه ساعت پیش تغییری نکرده. می‌گویم دلار برای فروش دارم. می‌گوید دوهزارو880. می‌پرسم بفروشم؟ به نظر شما ارزان می‌شود؟ «کسی چه می‌داند؟ شاید ارزان شد شایدم نه. جنگ بشود یکهو می‌شود پنج‌هزارتومن. صلح بشود یکهو می‌شود هزارو500تومان.» می‌پرسم به نظر شما چی؟ می‌گوید: «خدا می‌داند. بستگی دارد توی نیویورک چطور بشود. توی روزنامه‌ها چی بنویسند. زمان جنگ کی فکرش را می‌کرد قطعنامه را بپذیریم؟ یکدفعه قیمت افتاد کف زمین. حالا هم معلوم نمی‌کند. ولی خیلی ارزان می‌شود. من که می‌گویم می‌شود.» بیرون می‌آیم. می‌روم بالا به سمت میدان فردوسی. «هیاهوی بورس» پشت‌سرم همچنان برپاست. اما گویا؛ همزمان با پیشروی دیپلماتیک «روحانی» در نیویورک، «استانبول» در حال عقب‌نشینی است و باید منتظر کاهش بیشتر قیمت «ارز» و «طلا» باشیم.
محمد آزاد: «تحلیلگر که نیستم برادر من! فروشنده‌ای دوهزارو880، خریداری دوهزارو910.» صاحب صرافی نبش میدان فردوسی از دستم کلافه شده. از او پرسیده‌ام چه کار کنم؟ بفروشم یا نه کل پس‌انداز این یکی، دو سالم را. می‌گوید نمی‌دانم. می‌پرسم همه دارند می‌فروشند. نه؟ می‌گوید همه را نمی‌دانم اما خیلی‌ها دارند می‌فروشند. می‌پرسم چرا؟ اتفاقی افتاده؟ می‌گوید من خبر ندارم. این جماعت یک روز یک خبرهایی می‌شنوند، می‌فروشند، یک روز برعکس. می‌پرسم این خبرهای جدید چیست که همه می‌فروشند؟ با بی‌حوصلگی می‌گوید: «نمی‌دانم. مشتری نیستی بفرما.» مغازه‌اش خلوت است. یک زن میانسال جلوی صندوق ایستاده. می‌پرسم شما می‌فروشید؟ می‌خندد، می‌گوید: «نه. می‌خرم بفرستم برای پسرم. ما همیشه خریداریم.» از مغازه می‌زنم بیرون. سرپایینی خیابان فردوسی را یکراست می‌روم پایین. صرافی‌ها خلوتند. یکی دیگر را سر می‌زنم. همان قیمت‌ها، همان بی‌حوصلگی: «خبری نیست آقا، پس‌فردا دوباره ‌گران می‌شود. خیلی هم فرقی نمی‌کند برای شما توی هزاردلار.» پایین‌تر محشر است. دلال‌های ارز دور هم جمعند، نه مثل هر روز. قیامتی است. از 500متر بالاتر که من ایستاده‌ام سروصدایشان به گوش می‌رسد. جلوی پاساژ افشار، 400-300نفری حلقه زده‌اند. دست‌ها بالاست، فریادها به آسمان. دورتادور حلقه وسط، بقیه، چند نفر، چند نفر ایستاده‌اند. آرام‌آرام نزدیک می‌شوم. دور از حلقه وسط می‌ایستم کمی نگاه کنم. اینقدر همهمه است که چیزی دستگیرم نمی‌شود. چشم می‌گردانم، یکی را از اطراف نشان می‌کنم. نگاه می‌کنم خودش می‌آید طرفم: «دلار داری؟» می‌گویم بله می‌خواهم بفروشم. «چند تا؟» می‌گویم 300-200 تا. «برو خدا خیرت بده.». می‌گویم حالا همین 300-200 تا را بفروشم یا نه؟ می‌گوید: «برو اطراف میدان، اینجا زیر 2000-1000 تا کار نمی‌کنیم. حالا حساب ملت داری؟» می‌گویم بله، چند می‌خرید؟ «پنج‌تومان آخرش» علامت سوال را در چشمانم می‌بیند، می‌خندد: «دوهزارو905تومان». می‌پرسم حالا بفروشم یا نه؟ می‌گوید: «بفروش، همین‌طور دارد می‌آید پایین. البته بستگی دارد.» می‌پرسم به چی؟ «به همین هسته‌ای و اینها. می‌فروشی یا نه؟» می‌گویم بگذارید چرخی بزنم. بد نگاهم می‌کند، می‌رود. می‌روم به سمت حلقه اصلی. بعضی یک‌دسته دلار در دست دارند، بالا گرفته‌اند و چیزی را فریاد می‌زنند. اینقدر فریاد در فریاد پیچیده که درست نمی‌فهمم چه می‌گویند. با فشار جمعیت جلو می‌روم. از یکی از لبه‌ها بالا می‌روم و جایی برای ایستادن پیدا می‌کنم. یکی می‌رود بالای سکو از همه بلندتر فریاد می‌زند: «پنج‌هزار تا سریال، 15تومن.» می‌فهمم همان دوهزارو915‌تومان منظورش است. یکی‌یکی به صداها گوش می‌دهم. 10هزارتا تا 50هزارتا فریاد می‌زنند. از دوهزارو910 تا دوهزارو920. ساعت دوونیم بعدازظهر است.مرد جاافتاده‌ای بغل‌دستم ایستاده سیگار دود می‌کند. می‌پرسم کمی دلار دارم، به نظر شما بفروشم؟ نگاهی به سرتاپایم می‌اندازد و می‌گوید: «اینجا بورسه. جاش اینجا نیست. ولی بفروش.» باز می‌پرسم: «فکر می‌کنید قیمت‌ها همین‌طور کاهشی باشد؟» همین‌طور که «بورس» را نگاه می‌کند، پکی به سیگار می‌زند و می‌گوید: «اینجا؟ اینجا بورسه، از صبح 10 بار رفته پایین، آمده بالا. معلوم نمی‌کنه.» می‌پرسم کلی چطور؟ ارزان می‌ماند یا نه؟ عصبانی می‌شود: «اینجا بورسه، به دقیقه است. نمی‌فهمی تو.» می‌گویم توضیح بدهید شاید فهمیدم. اصرار دارد که نمی‌فهمی: «برو بگذار حواسم جمع باشد. دلار هم اگر‌ داری بفروش.» می‌پرسم پس می‌آید پایین؟ جواب نمی‌دهد. دیگر چیزی نمی‌پرسم. می‌ایستم کنارش به «بورس» نگاه می‌کنم. فریادها هنوز به آسمان است. قیمت‌ها ولی کمی بالاتر رفته. دوهزارو925 تا دوهزارو935. تعداد از پنج‌هزار تا پایین نمی‌آید. باز می‌پرسم چرا الان ‌گران شد؟ یک نفر از پشت می‌گوید: «علی آقا 100 تا بده من جوابش رو بدم از دستش خلاص شی.» می‌خندند. برمی‌گردم. جوان خوش‌پوشی است، همراهش مردی میانسال. ظاهرشان با فعالان «بورس» کمی متفاوت است. می‌گوید: «الان‌ گران شد چون یک خبری آمده بود که اتحادیه اروپا تحریم بانک مرکزی را برداشته. برای همین تا دوهزارو905‌تومان آمد پایین. حالا تکذیب شد دوباره رفت بالا. اینطوری عوض می‌شود قیمت‌ها.» ظاهرا منظورش احتمال برداشتن تحریم‌های «سوییفت» است. ساعت سه بعدازظهر است. می‌پرسم روند قیمت‌ها چطور؟ همین‌طور نزولی می‌ماند؟ می‌گوید بستگی دارد. خبرنگاری یا فروشنده؟ می‌خندم می‌گویم هر دو گزینه. جوان خوش‌پوش می‌گوید: «به خبرها بستگی دارد. مثلا همین آقای روحانی مصاحبه کرد اینطوری شد. حالا توی نیویورک جرقه دست روحانی هم بخورد به جرقه دست اوباما یکدفعه قیمت‌ها می‌افتد پایین.» می‌پرسم یعنی اخبار مثبت نیویورک برای پایین نگه داشتن هم کافی است. می‌گوید: «نه. توی این هفته اگر گفت‌وگو مثبت باشد تا هفت، هشت‌درصد بالای ارز مرجع هم قیمت‌ها می‌آید پایین. اما تا عرضه زیاد نشود که موقتی است. یعنی باید دلار بیاید توی مملکت.» یعنی باید تحریم‌ها برداشته شود؟ مرد میانسال می‌گوید: «آفرین! تازه همان موقع هم معلوم نیست. باید فضای کسب‌وکار هم بهبود پیدا کند. جنس هم باید بیاید. تازه همان‌موقع هم شاید اینقدر تقاضای دلار بالا برود که باز قیمت‌ها بالا برود. اما توی کوتاه‌مدت، همین یکی، دو هفته اگر همین اخبار خوب بیاید تا نزدیک مرجع می‌رود پایین.» تشکر می‌کنم و از «بورس» می‌آیم بیرون. اطراف «بورس» می‌توانی ببینی مردمی که برای فروش دلارهایشان آمده‌اند. خانم و آقایی را که از یک «بورسی» جدا می‌شوند دنبال می‌کنم. می‌پرسم: «برای فروش آمده‌اید؟» آقا می‌گوید بله. می‌پرسم چرا؟ می‌گوید ما اینجا زندگی نمی‌کنیم فروختیم برویم تفریح. می‌گویم نه حالا واقعا؟ خانم می‌گوید ارزان می‌شود. چرا؟ آقا می‌گوید به‌خاطر نرمش. ارزان می‌شود. ازشان جدا می‌شوم. می‌روم داخل اولین صرافی داخل مسیر. خلوت است. دو تا فروشنده نشسته‌اند روزنامه می‌خوانند. روی تابلو زده خرید: دوهزارو880، فروش: 2910. روی تابلو قیمت سکه هم هست. طرح جدید 934هزار‌تومان. «دلار که ارزان بشود طلا هم ارزان می‌شود.» ساعت چهار بعدازظهر است. قیمت‌های صرافی از سه ساعت پیش تغییری نکرده. می‌گویم دلار برای فروش دارم. می‌گوید دوهزارو880. می‌پرسم بفروشم؟ به نظر شما ارزان می‌شود؟ «کسی چه می‌داند؟ شاید ارزان شد شایدم نه. جنگ بشود یکهو می‌شود پنج‌هزارتومن. صلح بشود یکهو می‌شود هزارو500تومان.» می‌پرسم به نظر شما چی؟ می‌گوید: «خدا می‌داند. بستگی دارد توی نیویورک چطور بشود. توی روزنامه‌ها چی بنویسند. زمان جنگ کی فکرش را می‌کرد قطعنامه را بپذیریم؟ یکدفعه قیمت افتاد کف زمین. حالا هم معلوم نمی‌کند. ولی خیلی ارزان می‌شود. من که می‌گویم می‌شود.» بیرون می‌آیم. می‌روم بالا به سمت میدان فردوسی. «هیاهوی بورس» پشت‌سرم همچنان برپاست. اما گویا؛ همزمان با پیشروی دیپلماتیک «روحانی» در نیویورک، «استانبول» در حال عقب‌نشینی است و باید منتظر کاهش بیشتر قیمت «ارز» و «طلا» باشیم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.