|

دردسرهای بازگشت به وطن

امیرحسین فردوس

من و همسرم در تاریخ 91/6/23 با تمامی وسایل منزل خود پس از 45سال در آمریکا به وطن خود بازگشتیم. تمامی اثاثیه از گمرک ترخیص شد به جز اتومبیل شخصی ما که در سرحد بازرگان معادل سه‌هزاردلار از ما ودیعه گرفتند و در خوی هم به ما پلاک موقت دادند. یکی از مقامات مسوول گمرکی آقای عباسپور، به منزل من تلفن کرد و گفت برای ترخیص اتومبیل یک نامه به آقای دکتر رحیمی معاون اول رییس‌جمهور، دکتر احمدی‌نژاد بنویسم و من این نامه را نوشته و به رییس دفتر ایشان آقای دکتر سعدی‌صادقی دادم. پس از خواندن نامه ایشان گفتند احتمال ترخیص اتومبیل 99درصد است. ضمنا اتومبیل هم پس از ورود به تهران با وجود تمدید شماره موقت به سه ماه دیگر تا امروز در پارکینگ پارک شده و هیچ استفاده‌ای از آن نشده است. روز سه‌شنبه پنجم شهریور یک احضارنامه به اتهام «قاچاق کالا» برای همسرم آمد و ما صبح چهارشنبه ششم شهریور به اتاق آقای فنازاده بازپرس شعبه اول دادسرای عمومی و انقلاب تهران ناحیه 23 ویژه. تیابت قضایی رفتیم. در اتاق ایشان من هرچه سعی کردم ایشان را به سوابق اتومبیل آشنا کنم به جز «تو ساکت باش» نشنیدم. چون اتومبیل به‌نام همسرم بود و همان‌طور مثل من به ایشان هم اجازه صحبت داده نشد و یک مامور با دستبند آمد و بدون استفاده از آن، همسرم را به اتاقی که دو خانم بازرس بودند برد و به من گفتند اگر تا دو ساعت دیگر مبلغ 27/573/462تومان به بانک ملی شعبه کاخ ریخته نشود همسر شما به زندان خواهد رفت. من با ناراحتی فوق‌العاده و یک راهنما به بانک ملی شعبه فخررازی رفتم و مدیر داخلی بانک یک چک تضمین‌شده به مبلغ فوق صادر کردند و آن چک را من در شعبه بانک ملی کاخ واریز کرده، رسید آن را به اتاق بازپرس داده و همسرم پس از یک ساعت مرخص شد. آیا ما چه خلافی کرده ‌بودیم که مستحق چنین رفتار وحشیانه‌ای باشیم. چرا باید با ما مثل دزدان قاچاق کالا رفتار شود و هیچ‌گونه به ما اجازه داده نشود که یک کلمه حرف بزنیم؟ آیا اصل «بی‌گناه تا گناه ثابت شود» در قوانین قضایی ایران وجود ندارد؟ ما قاچاقچی کالا نیستیم. من و همسرم پس از تحصیلات و اخذ دکترا در رشته علوم سیاسی از یکی از 10 تا بهترین دانشگاه‌های برجسته آمریکا و تدریس در دانشگاه و بازنشسته‌شدن پس از 54 سال در سنین 84 و 79سالگی به ایران به دلیل ایران آزاد و مستقل برگشتیم. قریب هشت سال پیش در یک سفر به ایران من جهت تشکیل یک بورس تحصیلی 250/000یورو به دانشگاه تهران دادم و اخیرا در هفته گذشته این مبلغ را چندین برابر کردم. آیا منطقی است که من یک اتومبیل شخصی که ارزش آن در آمریکا اکنون صفر است، قاچاق کنم؟!
من و همسرم در تاریخ 91/6/23 با تمامی وسایل منزل خود پس از 45سال در آمریکا به وطن خود بازگشتیم. تمامی اثاثیه از گمرک ترخیص شد به جز اتومبیل شخصی ما که در سرحد بازرگان معادل سه‌هزاردلار از ما ودیعه گرفتند و در خوی هم به ما پلاک موقت دادند. یکی از مقامات مسوول گمرکی آقای عباسپور، به منزل من تلفن کرد و گفت برای ترخیص اتومبیل یک نامه به آقای دکتر رحیمی معاون اول رییس‌جمهور، دکتر احمدی‌نژاد بنویسم و من این نامه را نوشته و به رییس دفتر ایشان آقای دکتر سعدی‌صادقی دادم. پس از خواندن نامه ایشان گفتند احتمال ترخیص اتومبیل 99درصد است. ضمنا اتومبیل هم پس از ورود به تهران با وجود تمدید شماره موقت به سه ماه دیگر تا امروز در پارکینگ پارک شده و هیچ استفاده‌ای از آن نشده است. روز سه‌شنبه پنجم شهریور یک احضارنامه به اتهام «قاچاق کالا» برای همسرم آمد و ما صبح چهارشنبه ششم شهریور به اتاق آقای فنازاده بازپرس شعبه اول دادسرای عمومی و انقلاب تهران ناحیه 23 ویژه. تیابت قضایی رفتیم. در اتاق ایشان من هرچه سعی کردم ایشان را به سوابق اتومبیل آشنا کنم به جز «تو ساکت باش» نشنیدم. چون اتومبیل به‌نام همسرم بود و همان‌طور مثل من به ایشان هم اجازه صحبت داده نشد و یک مامور با دستبند آمد و بدون استفاده از آن، همسرم را به اتاقی که دو خانم بازرس بودند برد و به من گفتند اگر تا دو ساعت دیگر مبلغ 27/573/462تومان به بانک ملی شعبه کاخ ریخته نشود همسر شما به زندان خواهد رفت. من با ناراحتی فوق‌العاده و یک راهنما به بانک ملی شعبه فخررازی رفتم و مدیر داخلی بانک یک چک تضمین‌شده به مبلغ فوق صادر کردند و آن چک را من در شعبه بانک ملی کاخ واریز کرده، رسید آن را به اتاق بازپرس داده و همسرم پس از یک ساعت مرخص شد. آیا ما چه خلافی کرده ‌بودیم که مستحق چنین رفتار وحشیانه‌ای باشیم. چرا باید با ما مثل دزدان قاچاق کالا رفتار شود و هیچ‌گونه به ما اجازه داده نشود که یک کلمه حرف بزنیم؟ آیا اصل «بی‌گناه تا گناه ثابت شود» در قوانین قضایی ایران وجود ندارد؟ ما قاچاقچی کالا نیستیم. من و همسرم پس از تحصیلات و اخذ دکترا در رشته علوم سیاسی از یکی از 10 تا بهترین دانشگاه‌های برجسته آمریکا و تدریس در دانشگاه و بازنشسته‌شدن پس از 54 سال در سنین 84 و 79سالگی به ایران به دلیل ایران آزاد و مستقل برگشتیم. قریب هشت سال پیش در یک سفر به ایران من جهت تشکیل یک بورس تحصیلی 250/000یورو به دانشگاه تهران دادم و اخیرا در هفته گذشته این مبلغ را چندین برابر کردم. آیا منطقی است که من یک اتومبیل شخصی که ارزش آن در آمریکا اکنون صفر است، قاچاق کنم؟!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.