سفرت به خیر عزیزم...
ناهید کبیری
خبر را که شنیدم، با پریشانی به طرفش رفتم و گفتم: «چیزی هست که از من پنهان کرده باشی؟» با لبخندِ تابناک شرقیاش که روز را روشن کرده بود، آهسته گفت: «تو نگران این حرفها نباش، مارتا! فردا بیا با هم حرف میزنیم.» فردا یکشنبه بود. صبحهای یکشنبه به کلیسا میرفت و چهارِ بعدازظهر به خانه. با هم در آشپزخانه مینشستیم و تا هوا تاریک شود، حرف میزدیم. چای ایرانی بوی هل میداد؛ بوی عطر باغهای هزارویکشب... انگلیسی را با لهجه شیرین حرف میزد. «مونیکا» همان روز اول، کارش و ظاهر آراستهاش را که دید، استخدامش کرد و ما با همه اختلاف سنی که داشتیم خیلی زود با هم صمیمی شدیم.
گفت اسمش آناهیت است. گفت پسر 15سالهای دارد که به خواست پدرش در مدرسه شبانهروزی زندگی میکند. من هم چند باری پسرش را که برای تعطیلات آخر هفته به خانه مادرش آمده بود، دیده بودم. همسر دومش به خاطر او و پسرش با بیمیلی (به قول آناهیت با فداکاری) تن به مهاجرت داده بود. اما تحمل دوری از وطنش را نداشت. اغلب بهانه میگرفت و غر میزد. بعد از یکسال هم یک روز تصمیم گرفت برود و رفت... نه از پسر آناهیت خداحافظی کرد و نه از من! من باورم نمیشد که به همین سادگی بتواند همسر جوانش را رها کند و برود. حالا دیگر دردِ دلها و نامهنگاریها و دغدغههای آناهیت مرا هم به هیجان میآورد و آن آرامش ازلی را از من میگرفت.
غصههایش به وسعت جغرافیایی بود که از آن داستانها داشت... داستانهایی که برای من به شدت تازه و شنیدنی بود. در روزهایی که کار نمیکرد داستان مینوشت. قول داده بود یک روز هم داستان زندگی مرا بنویسد. اما انگار این من هستم که دارم زندگی او را مینویسم. زندگی پرماجرایی که کسی مثل مرا هم به نوشتن وا داشته است... یکشنبه با «دونات»های تازهای که خودم پخته بودم به خانهاش رفتم. در باز بود. صدایش کردم و داخل شدم. با چشمهای سرخ و ورمکرده در آشپزخانه نشسته بود. گفتم «گریه کردهای؟»
گفت: «خداحافظی از کسانی که دوستشان دارم برایم کار آسانی نیست. امروز با پسرم خداحافظی کردم و بعد هم باید با تو. برای همین نمیخواستم از آن روز به تو بگویم و زودتر ناراحتت کنم...»
گفتم: «پس درست شنیده بودم. میروی...» سرش را معصومانه تکان داد: «مگر انتخاب دیگری هم دارم؟ مادرم در بیمارستان است و چند روز دیگر هم دادگاه دارم.» شوهرش از او شکایت کرده بود. باید با آرامش و دوستی از او جدا میشد. اما خب، به این سادگیها هم نبود. اگر نه رهایش میکرد و نه اجازه خروج به او میداد...؟
پیش از آشنایی با او، همه چیز به آرامی میگذشت. من تازه 76ساله شده بودم و هر وقت، گذارم به آشپزخانه میافتاد، به کیکِ خامهای خوشمزهای که دخترم برایم خریده بود، نوک میزدم. دخترم راسالی دو یا سه بار در تعطیلیهای شکرگزاری، میبینم. آناهیت هشتسال از دخترم جوانتر است و من او را به اندازه دخترم دوست دارم. او در میان آنهمه آرایشگری که تا به حال آمدهاند و رفتهاند نظیر ندارد. حالا به مشتریانش چه بگویم؟ با جای خالیاش چه کنم؟
فردا دوباره زندگی بدون او آغاز میشود. من مثل همیشه، تمام النگوها و انگشترها و گردنبندهای نقرهایم را به خودم میآویزم و با کفشهای راحت بیپاشنه به سر کار میروم تا بتوانم تمام روز در چهارگوشه سالن بچرخم، موهای این و آن را از دور و برِ صندلیها جارو کنم و به تلفنها جواب بدهم. درِ سالن را که باز میکنم، زنگولهای که روی در نصب شده، جرینگ صدا میدهد و من این جرینگجرینگ را خیلی دوست دارم. برای خداحافظی تا دمِ در آمد. بغض کرده گفت: «گاهی به پسرم تلفن کن، مارتا!» گفتم: «برایت دعا هم میکنم.» شب تا دیروقت خوابم نمیبرد. در دلم با او حرف میزنم و پشت سر هم میگویم: «سفرت به خیر عزیزم...»
گفت اسمش آناهیت است. گفت پسر 15سالهای دارد که به خواست پدرش در مدرسه شبانهروزی زندگی میکند. من هم چند باری پسرش را که برای تعطیلات آخر هفته به خانه مادرش آمده بود، دیده بودم. همسر دومش به خاطر او و پسرش با بیمیلی (به قول آناهیت با فداکاری) تن به مهاجرت داده بود. اما تحمل دوری از وطنش را نداشت. اغلب بهانه میگرفت و غر میزد. بعد از یکسال هم یک روز تصمیم گرفت برود و رفت... نه از پسر آناهیت خداحافظی کرد و نه از من! من باورم نمیشد که به همین سادگی بتواند همسر جوانش را رها کند و برود. حالا دیگر دردِ دلها و نامهنگاریها و دغدغههای آناهیت مرا هم به هیجان میآورد و آن آرامش ازلی را از من میگرفت.
غصههایش به وسعت جغرافیایی بود که از آن داستانها داشت... داستانهایی که برای من به شدت تازه و شنیدنی بود. در روزهایی که کار نمیکرد داستان مینوشت. قول داده بود یک روز هم داستان زندگی مرا بنویسد. اما انگار این من هستم که دارم زندگی او را مینویسم. زندگی پرماجرایی که کسی مثل مرا هم به نوشتن وا داشته است... یکشنبه با «دونات»های تازهای که خودم پخته بودم به خانهاش رفتم. در باز بود. صدایش کردم و داخل شدم. با چشمهای سرخ و ورمکرده در آشپزخانه نشسته بود. گفتم «گریه کردهای؟»
گفت: «خداحافظی از کسانی که دوستشان دارم برایم کار آسانی نیست. امروز با پسرم خداحافظی کردم و بعد هم باید با تو. برای همین نمیخواستم از آن روز به تو بگویم و زودتر ناراحتت کنم...»
گفتم: «پس درست شنیده بودم. میروی...» سرش را معصومانه تکان داد: «مگر انتخاب دیگری هم دارم؟ مادرم در بیمارستان است و چند روز دیگر هم دادگاه دارم.» شوهرش از او شکایت کرده بود. باید با آرامش و دوستی از او جدا میشد. اما خب، به این سادگیها هم نبود. اگر نه رهایش میکرد و نه اجازه خروج به او میداد...؟
پیش از آشنایی با او، همه چیز به آرامی میگذشت. من تازه 76ساله شده بودم و هر وقت، گذارم به آشپزخانه میافتاد، به کیکِ خامهای خوشمزهای که دخترم برایم خریده بود، نوک میزدم. دخترم راسالی دو یا سه بار در تعطیلیهای شکرگزاری، میبینم. آناهیت هشتسال از دخترم جوانتر است و من او را به اندازه دخترم دوست دارم. او در میان آنهمه آرایشگری که تا به حال آمدهاند و رفتهاند نظیر ندارد. حالا به مشتریانش چه بگویم؟ با جای خالیاش چه کنم؟
فردا دوباره زندگی بدون او آغاز میشود. من مثل همیشه، تمام النگوها و انگشترها و گردنبندهای نقرهایم را به خودم میآویزم و با کفشهای راحت بیپاشنه به سر کار میروم تا بتوانم تمام روز در چهارگوشه سالن بچرخم، موهای این و آن را از دور و برِ صندلیها جارو کنم و به تلفنها جواب بدهم. درِ سالن را که باز میکنم، زنگولهای که روی در نصب شده، جرینگ صدا میدهد و من این جرینگجرینگ را خیلی دوست دارم. برای خداحافظی تا دمِ در آمد. بغض کرده گفت: «گاهی به پسرم تلفن کن، مارتا!» گفتم: «برایت دعا هم میکنم.» شب تا دیروقت خوابم نمیبرد. در دلم با او حرف میزنم و پشت سر هم میگویم: «سفرت به خیر عزیزم...»
خبر را که شنیدم، با پریشانی به طرفش رفتم و گفتم: «چیزی هست که از من پنهان کرده باشی؟» با لبخندِ تابناک شرقیاش که روز را روشن کرده بود، آهسته گفت: «تو نگران این حرفها نباش، مارتا! فردا بیا با هم حرف میزنیم.» فردا یکشنبه بود. صبحهای یکشنبه به کلیسا میرفت و چهارِ بعدازظهر به خانه. با هم در آشپزخانه مینشستیم و تا هوا تاریک شود، حرف میزدیم. چای ایرانی بوی هل میداد؛ بوی عطر باغهای هزارویکشب... انگلیسی را با لهجه شیرین حرف میزد. «مونیکا» همان روز اول، کارش و ظاهر آراستهاش را که دید، استخدامش کرد و ما با همه اختلاف سنی که داشتیم خیلی زود با هم صمیمی شدیم.
گفت اسمش آناهیت است. گفت پسر 15سالهای دارد که به خواست پدرش در مدرسه شبانهروزی زندگی میکند. من هم چند باری پسرش را که برای تعطیلات آخر هفته به خانه مادرش آمده بود، دیده بودم. همسر دومش به خاطر او و پسرش با بیمیلی (به قول آناهیت با فداکاری) تن به مهاجرت داده بود. اما تحمل دوری از وطنش را نداشت. اغلب بهانه میگرفت و غر میزد. بعد از یکسال هم یک روز تصمیم گرفت برود و رفت... نه از پسر آناهیت خداحافظی کرد و نه از من! من باورم نمیشد که به همین سادگی بتواند همسر جوانش را رها کند و برود. حالا دیگر دردِ دلها و نامهنگاریها و دغدغههای آناهیت مرا هم به هیجان میآورد و آن آرامش ازلی را از من میگرفت.
غصههایش به وسعت جغرافیایی بود که از آن داستانها داشت... داستانهایی که برای من به شدت تازه و شنیدنی بود. در روزهایی که کار نمیکرد داستان مینوشت. قول داده بود یک روز هم داستان زندگی مرا بنویسد. اما انگار این من هستم که دارم زندگی او را مینویسم. زندگی پرماجرایی که کسی مثل مرا هم به نوشتن وا داشته است... یکشنبه با «دونات»های تازهای که خودم پخته بودم به خانهاش رفتم. در باز بود. صدایش کردم و داخل شدم. با چشمهای سرخ و ورمکرده در آشپزخانه نشسته بود. گفتم «گریه کردهای؟»
گفت: «خداحافظی از کسانی که دوستشان دارم برایم کار آسانی نیست. امروز با پسرم خداحافظی کردم و بعد هم باید با تو. برای همین نمیخواستم از آن روز به تو بگویم و زودتر ناراحتت کنم...»
گفتم: «پس درست شنیده بودم. میروی...» سرش را معصومانه تکان داد: «مگر انتخاب دیگری هم دارم؟ مادرم در بیمارستان است و چند روز دیگر هم دادگاه دارم.» شوهرش از او شکایت کرده بود. باید با آرامش و دوستی از او جدا میشد. اما خب، به این سادگیها هم نبود. اگر نه رهایش میکرد و نه اجازه خروج به او میداد...؟
پیش از آشنایی با او، همه چیز به آرامی میگذشت. من تازه 76ساله شده بودم و هر وقت، گذارم به آشپزخانه میافتاد، به کیکِ خامهای خوشمزهای که دخترم برایم خریده بود، نوک میزدم. دخترم راسالی دو یا سه بار در تعطیلیهای شکرگزاری، میبینم. آناهیت هشتسال از دخترم جوانتر است و من او را به اندازه دخترم دوست دارم. او در میان آنهمه آرایشگری که تا به حال آمدهاند و رفتهاند نظیر ندارد. حالا به مشتریانش چه بگویم؟ با جای خالیاش چه کنم؟
فردا دوباره زندگی بدون او آغاز میشود. من مثل همیشه، تمام النگوها و انگشترها و گردنبندهای نقرهایم را به خودم میآویزم و با کفشهای راحت بیپاشنه به سر کار میروم تا بتوانم تمام روز در چهارگوشه سالن بچرخم، موهای این و آن را از دور و برِ صندلیها جارو کنم و به تلفنها جواب بدهم. درِ سالن را که باز میکنم، زنگولهای که روی در نصب شده، جرینگ صدا میدهد و من این جرینگجرینگ را خیلی دوست دارم. برای خداحافظی تا دمِ در آمد. بغض کرده گفت: «گاهی به پسرم تلفن کن، مارتا!» گفتم: «برایت دعا هم میکنم.» شب تا دیروقت خوابم نمیبرد. در دلم با او حرف میزنم و پشت سر هم میگویم: «سفرت به خیر عزیزم...»
گفت اسمش آناهیت است. گفت پسر 15سالهای دارد که به خواست پدرش در مدرسه شبانهروزی زندگی میکند. من هم چند باری پسرش را که برای تعطیلات آخر هفته به خانه مادرش آمده بود، دیده بودم. همسر دومش به خاطر او و پسرش با بیمیلی (به قول آناهیت با فداکاری) تن به مهاجرت داده بود. اما تحمل دوری از وطنش را نداشت. اغلب بهانه میگرفت و غر میزد. بعد از یکسال هم یک روز تصمیم گرفت برود و رفت... نه از پسر آناهیت خداحافظی کرد و نه از من! من باورم نمیشد که به همین سادگی بتواند همسر جوانش را رها کند و برود. حالا دیگر دردِ دلها و نامهنگاریها و دغدغههای آناهیت مرا هم به هیجان میآورد و آن آرامش ازلی را از من میگرفت.
غصههایش به وسعت جغرافیایی بود که از آن داستانها داشت... داستانهایی که برای من به شدت تازه و شنیدنی بود. در روزهایی که کار نمیکرد داستان مینوشت. قول داده بود یک روز هم داستان زندگی مرا بنویسد. اما انگار این من هستم که دارم زندگی او را مینویسم. زندگی پرماجرایی که کسی مثل مرا هم به نوشتن وا داشته است... یکشنبه با «دونات»های تازهای که خودم پخته بودم به خانهاش رفتم. در باز بود. صدایش کردم و داخل شدم. با چشمهای سرخ و ورمکرده در آشپزخانه نشسته بود. گفتم «گریه کردهای؟»
گفت: «خداحافظی از کسانی که دوستشان دارم برایم کار آسانی نیست. امروز با پسرم خداحافظی کردم و بعد هم باید با تو. برای همین نمیخواستم از آن روز به تو بگویم و زودتر ناراحتت کنم...»
گفتم: «پس درست شنیده بودم. میروی...» سرش را معصومانه تکان داد: «مگر انتخاب دیگری هم دارم؟ مادرم در بیمارستان است و چند روز دیگر هم دادگاه دارم.» شوهرش از او شکایت کرده بود. باید با آرامش و دوستی از او جدا میشد. اما خب، به این سادگیها هم نبود. اگر نه رهایش میکرد و نه اجازه خروج به او میداد...؟
پیش از آشنایی با او، همه چیز به آرامی میگذشت. من تازه 76ساله شده بودم و هر وقت، گذارم به آشپزخانه میافتاد، به کیکِ خامهای خوشمزهای که دخترم برایم خریده بود، نوک میزدم. دخترم راسالی دو یا سه بار در تعطیلیهای شکرگزاری، میبینم. آناهیت هشتسال از دخترم جوانتر است و من او را به اندازه دخترم دوست دارم. او در میان آنهمه آرایشگری که تا به حال آمدهاند و رفتهاند نظیر ندارد. حالا به مشتریانش چه بگویم؟ با جای خالیاش چه کنم؟
فردا دوباره زندگی بدون او آغاز میشود. من مثل همیشه، تمام النگوها و انگشترها و گردنبندهای نقرهایم را به خودم میآویزم و با کفشهای راحت بیپاشنه به سر کار میروم تا بتوانم تمام روز در چهارگوشه سالن بچرخم، موهای این و آن را از دور و برِ صندلیها جارو کنم و به تلفنها جواب بدهم. درِ سالن را که باز میکنم، زنگولهای که روی در نصب شده، جرینگ صدا میدهد و من این جرینگجرینگ را خیلی دوست دارم. برای خداحافظی تا دمِ در آمد. بغض کرده گفت: «گاهی به پسرم تلفن کن، مارتا!» گفتم: «برایت دعا هم میکنم.» شب تا دیروقت خوابم نمیبرد. در دلم با او حرف میزنم و پشت سر هم میگویم: «سفرت به خیر عزیزم...»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.