ايرانيها با رنگها مشکل دارند
ماني تهراني: مد ایرانی؛ شاید تا چند سال پیش شنیدن این عبارت و دیدن مد ایرانی دور از ذهن به نظر میرسید. اما حالا طراحان داخلی میکوشند تا الگوهایی ارایه کنند تا هم با استانداردهای جهانی این حرفه تطابق داشته باشد، هم مشتری داشته باشد و مهمتر از آن چارچوبهای اسلامی را هم رعایت کند. این طراحان حالا حتی به بازارهای جهانی هم نیمنگاهی دارند. فرناز عبدلی یکی از این طراحان است که دست بهکار طراحی و تولید پوشاک زنانه زده است. با او درباره محدودیتها، امکان رقابت و... گفتوگو کردهایم که مشروح آن را
در ادامه میخوانید:
ایدهآلهایتان برای طراحی مد ایرانی چیست؟
متفاوت، یونیک، زیبا و در عین حال کاربردی بودن است، نه اینکه فقط به درد خودم بخورد. برای طراحان زیاد این اتفاق میافتد. معیارها را از نگاه همسن و سالها و همفکرهای خودم انتخاب و در کارها پیاده کردم. لباسی که بیانگر شخصیت درونی، احساسات و اینها باشد چیزی که در ایران زیاد باب نیست.
در طراحی برای خودتان چارچوب ذهنی دارید؟
بله دارم مثل اینکه در یک کشور اسلامی زندگی میکنیم مخصوصا این مساله به این دلیل خیلی اهمیت دارد که من استریت استایل کار میکنم.
این چارچوبها از طرف نهادی به شما دیکته هم شده؟
نه مستقیما. الان یککم مدها متفاوت شده اما زمانی که من شروع بهکار کردم یکی از مشکلات این بود که من وقتی بهعنوان یک دختر میخواستم بروم بازار خرید کنم هیچ چیز دندانگیری گیرم نمیآمد.
این چارچوب اسلامی دو بخش میشود یکی قوانین لازمالاجراست و دیگری باورهای عمومی یا همان عرف که لزوما درست هم نیست، موضعتان در قبال این دومی چه بوده؟
دقیقا دلیل موفقیت برند تولیدی من همین ساختارشکنی است یعنی بیخیال اینکه مردم چی فکر میکنند، بیخیال اینکه نباید لباس گلگلی و مانتوی طرحدار پوشید.
بزرگترین کاستیای که امروز در پوشش مردم در خیابان میبینید چیست؟
رنگ؛ مردم ما با رنگها مشکل دارند. مثلا من نمیفهمم چرا مردم ما در گرمای تابستان مشکی و رنگهای تیره میپوشند!
فکر میکنید چرا؟
برمیگردد به پیشزمینههای ذهنی مردم ما که فکر میکنند رنگها جلف هستند. عرف غلطی باب شده که فکر میکنند مشکی رسمیتر و شیکتر است یا رنگ ابهت و قدرت است.
کارتان از لحظه شروع به چه شکل است؟ سعی و خطا را در ذهنتان انجام میدهید یا روی کار اعمال میشود؟
کارم به دو شکل انجام میشود یکی اینکه از طرحهای مختلف ایده میگیرم و آن را روی کاغذ اتود میزنم و کارهایی که باید رویش انجام دهم را هم روی کاغذ کنارش مینویسم. گاهی هم ایده در مواقع فکر کردن بهکارهایم، به ذهنم خطور میکند. یک شیوه دیگر کار من هم بر اساس پارچه است یعنی وقتی من برای خرید پارچه به یک بازار بزرگ پارچه میروم مطمئنا با گزینههای جدیدی روبهرو میشوم که خارج از ذهنیت من بوده و بنابراین برای آن نوع، رنگ و جنس پارچهای که خوشم آمده طراحی میکنم. یک شیوه جدیدی هم که ما برای اولینبار در حال انجامدادنش هستیم و تا به حال در ایران سابقه نداشته این است که ما خودمان پارچههایمان را طراحی و تولید میکنیم. یعنی طرح میدهیم به نساجیهای ترکیه یا هند و میگوییم با این طرح با این رنگ، بافت و پود برای ما پارچه تولید کنید.
برای انتخاب یا تولید پارچه چه معیارهایی دارید؟
یکی کیفیت یعنی پارچه باید سوای زیبایی کیفیت خوبی هم داشته باشد.
در ادامه میخوانید:
ایدهآلهایتان برای طراحی مد ایرانی چیست؟
متفاوت، یونیک، زیبا و در عین حال کاربردی بودن است، نه اینکه فقط به درد خودم بخورد. برای طراحان زیاد این اتفاق میافتد. معیارها را از نگاه همسن و سالها و همفکرهای خودم انتخاب و در کارها پیاده کردم. لباسی که بیانگر شخصیت درونی، احساسات و اینها باشد چیزی که در ایران زیاد باب نیست.
در طراحی برای خودتان چارچوب ذهنی دارید؟
بله دارم مثل اینکه در یک کشور اسلامی زندگی میکنیم مخصوصا این مساله به این دلیل خیلی اهمیت دارد که من استریت استایل کار میکنم.
این چارچوبها از طرف نهادی به شما دیکته هم شده؟
نه مستقیما. الان یککم مدها متفاوت شده اما زمانی که من شروع بهکار کردم یکی از مشکلات این بود که من وقتی بهعنوان یک دختر میخواستم بروم بازار خرید کنم هیچ چیز دندانگیری گیرم نمیآمد.
این چارچوب اسلامی دو بخش میشود یکی قوانین لازمالاجراست و دیگری باورهای عمومی یا همان عرف که لزوما درست هم نیست، موضعتان در قبال این دومی چه بوده؟
دقیقا دلیل موفقیت برند تولیدی من همین ساختارشکنی است یعنی بیخیال اینکه مردم چی فکر میکنند، بیخیال اینکه نباید لباس گلگلی و مانتوی طرحدار پوشید.
بزرگترین کاستیای که امروز در پوشش مردم در خیابان میبینید چیست؟
رنگ؛ مردم ما با رنگها مشکل دارند. مثلا من نمیفهمم چرا مردم ما در گرمای تابستان مشکی و رنگهای تیره میپوشند!
فکر میکنید چرا؟
برمیگردد به پیشزمینههای ذهنی مردم ما که فکر میکنند رنگها جلف هستند. عرف غلطی باب شده که فکر میکنند مشکی رسمیتر و شیکتر است یا رنگ ابهت و قدرت است.
کارتان از لحظه شروع به چه شکل است؟ سعی و خطا را در ذهنتان انجام میدهید یا روی کار اعمال میشود؟
کارم به دو شکل انجام میشود یکی اینکه از طرحهای مختلف ایده میگیرم و آن را روی کاغذ اتود میزنم و کارهایی که باید رویش انجام دهم را هم روی کاغذ کنارش مینویسم. گاهی هم ایده در مواقع فکر کردن بهکارهایم، به ذهنم خطور میکند. یک شیوه دیگر کار من هم بر اساس پارچه است یعنی وقتی من برای خرید پارچه به یک بازار بزرگ پارچه میروم مطمئنا با گزینههای جدیدی روبهرو میشوم که خارج از ذهنیت من بوده و بنابراین برای آن نوع، رنگ و جنس پارچهای که خوشم آمده طراحی میکنم. یک شیوه جدیدی هم که ما برای اولینبار در حال انجامدادنش هستیم و تا به حال در ایران سابقه نداشته این است که ما خودمان پارچههایمان را طراحی و تولید میکنیم. یعنی طرح میدهیم به نساجیهای ترکیه یا هند و میگوییم با این طرح با این رنگ، بافت و پود برای ما پارچه تولید کنید.
برای انتخاب یا تولید پارچه چه معیارهایی دارید؟
یکی کیفیت یعنی پارچه باید سوای زیبایی کیفیت خوبی هم داشته باشد.
از پارچه داخلی استفاده نمیکنید؟
عملا چیزی به نام پارچه داخلی وجود ندارد همه چینی است. نساجیها یا تعطیل شدهاند یا با تولیدات محدود و گاها فعالیت میکنند.
از نظر قیمتگذاری و طبقهبندی مخاطب بازار هدف خاصی دارید؟
با توجه به میزان کیفیتی که اجناس ما دارد طبیعتا طبقه متوسط به بالا را پوشش میدهد. ضمن اینکه قیمتهای ما هم نسبت به بازار خیلی متفاوت نیست و همیشه به قدرت خرید مشتریان هم بها دادهایم. ما حتی از کشورهای خارجی غیرمسلمان هم مشتری داریم. حتی یک دوست طراح ایتالیایی پیشنهاد کرد که در فشن «ویک» میلان لباسهای تولیدی من را به تن مدلهایش کند. البته بهدلیل تحریمها برای فروش لباس به خارج از کشور مشکل داریم چون فعلا امکان وصول پولش وجود ندارد.
از هفته مد میلان گفتید، اخیرا یک طراح ایرانی هم در آن شرکت کرده است، فکر میکنید آثار این موفقیتها بر فضای مد کشور چیست؟ و آیا میتوانیم شکلگیری این صنعت را در افقش ببینیم؟
نه، ببینید شرکت در فشن شوهای معتبر امر خوب و مثبتی است اما لزوما به معنای پیشرفت و موفقیت خاصی نیست چون امکان یا عدم امکانش بیشتر به میزان سرمایه مالی شخص بستگی دارد. بهعنوان مثال برای شرکت در فشن ویک لندن باید 40هزارپوند برای اجاره سالن پرداخت کرد و هرکدام از جزییات کار مثل مدل، میکاپ آرتیست و... هم قیمت خاص خود را دارد که هزینه هنگفتی میطلبد.
این سرمایهگذاری بازگشت هم دارد؟
بیشتر بحث اعتبارش مطرح است و حداقل در کوتاهمدت بازگشتی ندارد. چون کسی که در چنین فشن شوهایی شرکت میکند باید توان بالای تولید و ساپورت بعد از آن را هم داشته باشد. البته واقعا اتفاق بزرگی است و بر اعتبار برند میافزاید. یک مساله مهم هم در آنجا توان رقابت با غولهای صنعت مد دنیاست.
به دلیل محدودیتهای قانونی در ایران، آیا واقعا امکان رقابت وجود دارد؟
بله اما به شرط اینکه برگزارکنندگان شوی موردنظر تبعیض قایل نشوند، مثلا ما از طرف یک برند اسپانیایی در بارسلونا دعوت شدیم تا در رقابتی به نام «آواردز» شرکت کنیم. بعد از مدتی که نتیجه آمد، دیدیم انتخاب نشدهایم با تعجب پرسیدیم چرا؟ گفتند چون کارهای شما حجاب دارند اینترنشنال محسوب نمیشوند. البته بعد از مصاحبهای که با یکی از روزنامهنگاران به نام مجله «تایم» انجام دادیم، سیلی از درخواستهای تلفنی و ایمیلی و... از آمریکا، کانادا و اروپا سرازیر شد. این گفتوگو ذهنیت آنها را به موضوع حجاب در ایران تغییر داده بود چون تا پیش از این به خاطر ضد تبلیغها همهشان فکر میکردند وقتی گفته میشود حجاب منظور حجاب طالبانی است.
علاقه یا تصمیمی برای کار در عرصه جهانی صنعت مد دارید؟
داشتم اما یکی از دوستان طراح مقیم نیویورک (نیما بهنود طراح برند نیمانی) دایم به من توصیه میکند تا جایی که امکان دارد در داخل ایران کار کن چون در غرب بین غولهای صنعت مد با اسپانسرهای افسانهای خیلی سخت دیده میشوی. حتی این اواخر که رفتیم دادسرای اوین قاضی به ما گفت راستش ما این مدت منتظر بودیم ببینیم شما بهکدام کشور مهاجرت میکنید!
ماني تهراني: مد ایرانی؛ شاید تا چند سال پیش شنیدن این عبارت و دیدن مد ایرانی دور از ذهن به نظر میرسید. اما حالا طراحان داخلی میکوشند تا الگوهایی ارایه کنند تا هم با استانداردهای جهانی این حرفه تطابق داشته باشد، هم مشتری داشته باشد و مهمتر از آن چارچوبهای اسلامی را هم رعایت کند. این طراحان حالا حتی به بازارهای جهانی هم نیمنگاهی دارند. فرناز عبدلی یکی از این طراحان است که دست بهکار طراحی و تولید پوشاک زنانه زده است. با او درباره محدودیتها، امکان رقابت و... گفتوگو کردهایم که مشروح آن را
در ادامه میخوانید:
ایدهآلهایتان برای طراحی مد ایرانی چیست؟
متفاوت، یونیک، زیبا و در عین حال کاربردی بودن است، نه اینکه فقط به درد خودم بخورد. برای طراحان زیاد این اتفاق میافتد. معیارها را از نگاه همسن و سالها و همفکرهای خودم انتخاب و در کارها پیاده کردم. لباسی که بیانگر شخصیت درونی، احساسات و اینها باشد چیزی که در ایران زیاد باب نیست.
در طراحی برای خودتان چارچوب ذهنی دارید؟
بله دارم مثل اینکه در یک کشور اسلامی زندگی میکنیم مخصوصا این مساله به این دلیل خیلی اهمیت دارد که من استریت استایل کار میکنم.
این چارچوبها از طرف نهادی به شما دیکته هم شده؟
نه مستقیما. الان یککم مدها متفاوت شده اما زمانی که من شروع بهکار کردم یکی از مشکلات این بود که من وقتی بهعنوان یک دختر میخواستم بروم بازار خرید کنم هیچ چیز دندانگیری گیرم نمیآمد.
این چارچوب اسلامی دو بخش میشود یکی قوانین لازمالاجراست و دیگری باورهای عمومی یا همان عرف که لزوما درست هم نیست، موضعتان در قبال این دومی چه بوده؟
دقیقا دلیل موفقیت برند تولیدی من همین ساختارشکنی است یعنی بیخیال اینکه مردم چی فکر میکنند، بیخیال اینکه نباید لباس گلگلی و مانتوی طرحدار پوشید.
بزرگترین کاستیای که امروز در پوشش مردم در خیابان میبینید چیست؟
رنگ؛ مردم ما با رنگها مشکل دارند. مثلا من نمیفهمم چرا مردم ما در گرمای تابستان مشکی و رنگهای تیره میپوشند!
فکر میکنید چرا؟
برمیگردد به پیشزمینههای ذهنی مردم ما که فکر میکنند رنگها جلف هستند. عرف غلطی باب شده که فکر میکنند مشکی رسمیتر و شیکتر است یا رنگ ابهت و قدرت است.
کارتان از لحظه شروع به چه شکل است؟ سعی و خطا را در ذهنتان انجام میدهید یا روی کار اعمال میشود؟
کارم به دو شکل انجام میشود یکی اینکه از طرحهای مختلف ایده میگیرم و آن را روی کاغذ اتود میزنم و کارهایی که باید رویش انجام دهم را هم روی کاغذ کنارش مینویسم. گاهی هم ایده در مواقع فکر کردن بهکارهایم، به ذهنم خطور میکند. یک شیوه دیگر کار من هم بر اساس پارچه است یعنی وقتی من برای خرید پارچه به یک بازار بزرگ پارچه میروم مطمئنا با گزینههای جدیدی روبهرو میشوم که خارج از ذهنیت من بوده و بنابراین برای آن نوع، رنگ و جنس پارچهای که خوشم آمده طراحی میکنم. یک شیوه جدیدی هم که ما برای اولینبار در حال انجامدادنش هستیم و تا به حال در ایران سابقه نداشته این است که ما خودمان پارچههایمان را طراحی و تولید میکنیم. یعنی طرح میدهیم به نساجیهای ترکیه یا هند و میگوییم با این طرح با این رنگ، بافت و پود برای ما پارچه تولید کنید.
برای انتخاب یا تولید پارچه چه معیارهایی دارید؟
یکی کیفیت یعنی پارچه باید سوای زیبایی کیفیت خوبی هم داشته باشد.
در ادامه میخوانید:
ایدهآلهایتان برای طراحی مد ایرانی چیست؟
متفاوت، یونیک، زیبا و در عین حال کاربردی بودن است، نه اینکه فقط به درد خودم بخورد. برای طراحان زیاد این اتفاق میافتد. معیارها را از نگاه همسن و سالها و همفکرهای خودم انتخاب و در کارها پیاده کردم. لباسی که بیانگر شخصیت درونی، احساسات و اینها باشد چیزی که در ایران زیاد باب نیست.
در طراحی برای خودتان چارچوب ذهنی دارید؟
بله دارم مثل اینکه در یک کشور اسلامی زندگی میکنیم مخصوصا این مساله به این دلیل خیلی اهمیت دارد که من استریت استایل کار میکنم.
این چارچوبها از طرف نهادی به شما دیکته هم شده؟
نه مستقیما. الان یککم مدها متفاوت شده اما زمانی که من شروع بهکار کردم یکی از مشکلات این بود که من وقتی بهعنوان یک دختر میخواستم بروم بازار خرید کنم هیچ چیز دندانگیری گیرم نمیآمد.
این چارچوب اسلامی دو بخش میشود یکی قوانین لازمالاجراست و دیگری باورهای عمومی یا همان عرف که لزوما درست هم نیست، موضعتان در قبال این دومی چه بوده؟
دقیقا دلیل موفقیت برند تولیدی من همین ساختارشکنی است یعنی بیخیال اینکه مردم چی فکر میکنند، بیخیال اینکه نباید لباس گلگلی و مانتوی طرحدار پوشید.
بزرگترین کاستیای که امروز در پوشش مردم در خیابان میبینید چیست؟
رنگ؛ مردم ما با رنگها مشکل دارند. مثلا من نمیفهمم چرا مردم ما در گرمای تابستان مشکی و رنگهای تیره میپوشند!
فکر میکنید چرا؟
برمیگردد به پیشزمینههای ذهنی مردم ما که فکر میکنند رنگها جلف هستند. عرف غلطی باب شده که فکر میکنند مشکی رسمیتر و شیکتر است یا رنگ ابهت و قدرت است.
کارتان از لحظه شروع به چه شکل است؟ سعی و خطا را در ذهنتان انجام میدهید یا روی کار اعمال میشود؟
کارم به دو شکل انجام میشود یکی اینکه از طرحهای مختلف ایده میگیرم و آن را روی کاغذ اتود میزنم و کارهایی که باید رویش انجام دهم را هم روی کاغذ کنارش مینویسم. گاهی هم ایده در مواقع فکر کردن بهکارهایم، به ذهنم خطور میکند. یک شیوه دیگر کار من هم بر اساس پارچه است یعنی وقتی من برای خرید پارچه به یک بازار بزرگ پارچه میروم مطمئنا با گزینههای جدیدی روبهرو میشوم که خارج از ذهنیت من بوده و بنابراین برای آن نوع، رنگ و جنس پارچهای که خوشم آمده طراحی میکنم. یک شیوه جدیدی هم که ما برای اولینبار در حال انجامدادنش هستیم و تا به حال در ایران سابقه نداشته این است که ما خودمان پارچههایمان را طراحی و تولید میکنیم. یعنی طرح میدهیم به نساجیهای ترکیه یا هند و میگوییم با این طرح با این رنگ، بافت و پود برای ما پارچه تولید کنید.
برای انتخاب یا تولید پارچه چه معیارهایی دارید؟
یکی کیفیت یعنی پارچه باید سوای زیبایی کیفیت خوبی هم داشته باشد.
از پارچه داخلی استفاده نمیکنید؟
عملا چیزی به نام پارچه داخلی وجود ندارد همه چینی است. نساجیها یا تعطیل شدهاند یا با تولیدات محدود و گاها فعالیت میکنند.
از نظر قیمتگذاری و طبقهبندی مخاطب بازار هدف خاصی دارید؟
با توجه به میزان کیفیتی که اجناس ما دارد طبیعتا طبقه متوسط به بالا را پوشش میدهد. ضمن اینکه قیمتهای ما هم نسبت به بازار خیلی متفاوت نیست و همیشه به قدرت خرید مشتریان هم بها دادهایم. ما حتی از کشورهای خارجی غیرمسلمان هم مشتری داریم. حتی یک دوست طراح ایتالیایی پیشنهاد کرد که در فشن «ویک» میلان لباسهای تولیدی من را به تن مدلهایش کند. البته بهدلیل تحریمها برای فروش لباس به خارج از کشور مشکل داریم چون فعلا امکان وصول پولش وجود ندارد.
از هفته مد میلان گفتید، اخیرا یک طراح ایرانی هم در آن شرکت کرده است، فکر میکنید آثار این موفقیتها بر فضای مد کشور چیست؟ و آیا میتوانیم شکلگیری این صنعت را در افقش ببینیم؟
نه، ببینید شرکت در فشن شوهای معتبر امر خوب و مثبتی است اما لزوما به معنای پیشرفت و موفقیت خاصی نیست چون امکان یا عدم امکانش بیشتر به میزان سرمایه مالی شخص بستگی دارد. بهعنوان مثال برای شرکت در فشن ویک لندن باید 40هزارپوند برای اجاره سالن پرداخت کرد و هرکدام از جزییات کار مثل مدل، میکاپ آرتیست و... هم قیمت خاص خود را دارد که هزینه هنگفتی میطلبد.
این سرمایهگذاری بازگشت هم دارد؟
بیشتر بحث اعتبارش مطرح است و حداقل در کوتاهمدت بازگشتی ندارد. چون کسی که در چنین فشن شوهایی شرکت میکند باید توان بالای تولید و ساپورت بعد از آن را هم داشته باشد. البته واقعا اتفاق بزرگی است و بر اعتبار برند میافزاید. یک مساله مهم هم در آنجا توان رقابت با غولهای صنعت مد دنیاست.
به دلیل محدودیتهای قانونی در ایران، آیا واقعا امکان رقابت وجود دارد؟
بله اما به شرط اینکه برگزارکنندگان شوی موردنظر تبعیض قایل نشوند، مثلا ما از طرف یک برند اسپانیایی در بارسلونا دعوت شدیم تا در رقابتی به نام «آواردز» شرکت کنیم. بعد از مدتی که نتیجه آمد، دیدیم انتخاب نشدهایم با تعجب پرسیدیم چرا؟ گفتند چون کارهای شما حجاب دارند اینترنشنال محسوب نمیشوند. البته بعد از مصاحبهای که با یکی از روزنامهنگاران به نام مجله «تایم» انجام دادیم، سیلی از درخواستهای تلفنی و ایمیلی و... از آمریکا، کانادا و اروپا سرازیر شد. این گفتوگو ذهنیت آنها را به موضوع حجاب در ایران تغییر داده بود چون تا پیش از این به خاطر ضد تبلیغها همهشان فکر میکردند وقتی گفته میشود حجاب منظور حجاب طالبانی است.
علاقه یا تصمیمی برای کار در عرصه جهانی صنعت مد دارید؟
داشتم اما یکی از دوستان طراح مقیم نیویورک (نیما بهنود طراح برند نیمانی) دایم به من توصیه میکند تا جایی که امکان دارد در داخل ایران کار کن چون در غرب بین غولهای صنعت مد با اسپانسرهای افسانهای خیلی سخت دیده میشوی. حتی این اواخر که رفتیم دادسرای اوین قاضی به ما گفت راستش ما این مدت منتظر بودیم ببینیم شما بهکدام کشور مهاجرت میکنید!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.