سخنی با نمایندگان مجلس
ضرورت دریافت پیام «تغییر»
تردیدی نیست که جایگاه وزارت علوم در نظام اندیشهای کشورها، جایگاهی تعیینکننده است و شاید به همین دلیل است که در آستانه جابهجایی گفتمان «اصولگرایی» به «اعتدال»، برخی نمیخواهند نهاد دانشگاه به رویکرد اعتدال و اصلاح بازگردد، حتی اگر «احمد توکلی»، نماینده اصولگرای حاضر در مجلس نهم به صراحت بگوید که «برای وزارت علوم نمیتوان یک اصولگرا انتخاب کرد.» و حتی اگر دوهزار دانشجوی دانشگاه صنعتی اصفهان برای تغییر مدیر این دانشگاه دقایقی ایستاده برای سرپرست فعلی وزارت علوم کف بزنند.
در هشتسال گذشته مدیریت نظام آموزشی در اختیار اصولگرایان بوده و در کنار برخی مواهب آن، اموری چون بازنشستگیهای اجباری استادان، تعلیق و ستارهدار کردن دانشجو و سهمیهبندی جنسیتی نصیب محیط دانشگاهها شده و اعتراض انبوهی از استادان و دانشجویان را برانگیخته، همانهایی که اینروزها پروندهبهدست، شکایت خود را در دفتری ویژه در وزارت علوم ثبت میکنند تا آب رفته اینبار با وعدههای «جعفر توفیقی» به جوی بازگردد.
متاسفانه برخی تصمیمهای اتخاذشده در دولتهای نهم و دهم در وزارت علوم بار مالی و معنوی فراوانی بهبار آورده است. برای فهم بهتر این واقعیت، کافی است به نمونه عزل پروفسور ثبوتی از دانشگاه زنجان اشاره شود یا انحلال گروه توسعه در دانشکده اقتصاد دانشگاه علامه و حذف یکباره 12 استاد برجسته اقتصاد کشور.
تغییر ریاست دانشگاه علامهطباطبایی از «صدرالدین شریعتی» به «حسین سلیمی» با برخی مخالفتها مواجه شد. باید به آن دسته عزیزانی که نگران رفتن شریعتی از دانشگاه علامه بودهاند، برخی موارد را یادآور شوم در سال 91، از میان 9 کدرشته اعلامشده، شش رشته (مدیریت هتلداری، مدیریت صنعتی، حسابداری، مددکاری اجتماعی، علوم اجتماعی، راهنمایی و مشاوره) صرفا پذیرش مرد و سه رشته (علوم سیاسی، علوم تربیتی، کتابداری و اطلاعرسانی) صرفا پذیرش زن داشتند و به گفته خود او، در سههزارو220 کلاس درس این دانشگاه جداسازی صورت گرفته، در شرایطی که این تفکیک باعث میشده تا ظرفیت برخی از کلاسها به دو تا سهنفر برسد.
البته نوکپیکان صدرالدین شریعتی در دانشگاه علامه اصولگرایان را هم بینصیب نگذاشت، به شکلی که با وجود مخالفت مرتضی آقاتهرانی (معروف به معلم اخلاق دولت احمدینژاد) و یکی از استادان اصولگرا به جذب دانشجوی دکترا بدون ضابطه به اخراج استاد برجسته مدیریت این دانشگاه منجر شد. شاید به همین دلیل که استادان اصولگرا حالا که او برکنار شده، از تحقیر و توهینهایی خبر دادهاند که در این چند سال شامل حال اغلب استادان و دانشجویان شده. نامه گویای دکتر آیتاللهی، استاد فلسفه و افشای آنچه در دوران مدیریت شریعتی بر این دانشگاه رفته، موید این واقعیت است. علاوه بر این تغییر رییس دانشگاه صنعتی اصفهان در همین چند روز گذشته با حمایت استادان اصولگرای این دانشگاه همراه بود و مرور اندکرخدادهایی نظیر این نشان میدهد که اصولگرایان اینبار باید با وسواس بیشتری درباره افراد و پیشینه و توانمندیشان قضاوت کنند.
اما در این نوشتار روی سخنم با نمایندگان عزیزی است که بهخوبی پیام 24 خرداد 92 را درک کردهاند، همان پیامی که تغییر و تحول میخواهد و امنیت تحصیلی در فضای آموزشی. اما تعجب این است که چرا کمیسیونهای آموزش در مجالس هشتم و نهم نسبت به انبوه اخراجها، تعدیلها، بازنشستگیهای اجباری و متلاشیکردن گروههای علمی معتبر دانشگاهها سکوت اختیار کرده و هیچ تحقیقوتفحص و کارگروه حقیقتیابی در این زمینه شکل ندادهاند.
آیا نمایندگان عزیز برآورد کردهاند که در این سالها چه میزان خسارت مادی و معنوی به دانشگاههای ما وارد آمده و چه میزان از استادان ما بهدلیل خانهنشینی با مشکلات مختلف و افسردگی و احساس بطالت مواجه شدهاند؟
نمایندگان محترمی که تغییر رییس یک دانشگاه را به ارایه یک طرح دوفوریتی به صحن علنی پیوند میزنند، آیا در این سالها هیچ گزارش و شکایتی از دانشجویان دریافت نکرده بودند یا دستکم خود را مسوول آنچه در نهادهای دانشگاهی اتفاق افتاده، نمیدانستند؟ اهمیت نهاد دانشگاه بر کسی پوشیده نیست و اغلب دولتها با رویکارآمدن در قدرت، تغییراتی در مدیریت نهاد دانشگاهها ایجاد کردهاند، حالا تعجب است که با تغییر گفتمان سیاسی کشور از «اصولگرایی» به «اعتدال»، هنوز پیام رای شهروندان و بهویژه جوانان از سوی برخی از بزرگواران پذیرفته نشده، شاید نمایندگان در اینروزها که تعطیلات تابستانی مجلس هم فرارسیده باید سری به دانشگاهها بزنند و از نزدیک با دانشجویان گفتوگو کنند.
در هشتسال گذشته مدیریت نظام آموزشی در اختیار اصولگرایان بوده و در کنار برخی مواهب آن، اموری چون بازنشستگیهای اجباری استادان، تعلیق و ستارهدار کردن دانشجو و سهمیهبندی جنسیتی نصیب محیط دانشگاهها شده و اعتراض انبوهی از استادان و دانشجویان را برانگیخته، همانهایی که اینروزها پروندهبهدست، شکایت خود را در دفتری ویژه در وزارت علوم ثبت میکنند تا آب رفته اینبار با وعدههای «جعفر توفیقی» به جوی بازگردد.
متاسفانه برخی تصمیمهای اتخاذشده در دولتهای نهم و دهم در وزارت علوم بار مالی و معنوی فراوانی بهبار آورده است. برای فهم بهتر این واقعیت، کافی است به نمونه عزل پروفسور ثبوتی از دانشگاه زنجان اشاره شود یا انحلال گروه توسعه در دانشکده اقتصاد دانشگاه علامه و حذف یکباره 12 استاد برجسته اقتصاد کشور.
تغییر ریاست دانشگاه علامهطباطبایی از «صدرالدین شریعتی» به «حسین سلیمی» با برخی مخالفتها مواجه شد. باید به آن دسته عزیزانی که نگران رفتن شریعتی از دانشگاه علامه بودهاند، برخی موارد را یادآور شوم در سال 91، از میان 9 کدرشته اعلامشده، شش رشته (مدیریت هتلداری، مدیریت صنعتی، حسابداری، مددکاری اجتماعی، علوم اجتماعی، راهنمایی و مشاوره) صرفا پذیرش مرد و سه رشته (علوم سیاسی، علوم تربیتی، کتابداری و اطلاعرسانی) صرفا پذیرش زن داشتند و به گفته خود او، در سههزارو220 کلاس درس این دانشگاه جداسازی صورت گرفته، در شرایطی که این تفکیک باعث میشده تا ظرفیت برخی از کلاسها به دو تا سهنفر برسد.
البته نوکپیکان صدرالدین شریعتی در دانشگاه علامه اصولگرایان را هم بینصیب نگذاشت، به شکلی که با وجود مخالفت مرتضی آقاتهرانی (معروف به معلم اخلاق دولت احمدینژاد) و یکی از استادان اصولگرا به جذب دانشجوی دکترا بدون ضابطه به اخراج استاد برجسته مدیریت این دانشگاه منجر شد. شاید به همین دلیل که استادان اصولگرا حالا که او برکنار شده، از تحقیر و توهینهایی خبر دادهاند که در این چند سال شامل حال اغلب استادان و دانشجویان شده. نامه گویای دکتر آیتاللهی، استاد فلسفه و افشای آنچه در دوران مدیریت شریعتی بر این دانشگاه رفته، موید این واقعیت است. علاوه بر این تغییر رییس دانشگاه صنعتی اصفهان در همین چند روز گذشته با حمایت استادان اصولگرای این دانشگاه همراه بود و مرور اندکرخدادهایی نظیر این نشان میدهد که اصولگرایان اینبار باید با وسواس بیشتری درباره افراد و پیشینه و توانمندیشان قضاوت کنند.
اما در این نوشتار روی سخنم با نمایندگان عزیزی است که بهخوبی پیام 24 خرداد 92 را درک کردهاند، همان پیامی که تغییر و تحول میخواهد و امنیت تحصیلی در فضای آموزشی. اما تعجب این است که چرا کمیسیونهای آموزش در مجالس هشتم و نهم نسبت به انبوه اخراجها، تعدیلها، بازنشستگیهای اجباری و متلاشیکردن گروههای علمی معتبر دانشگاهها سکوت اختیار کرده و هیچ تحقیقوتفحص و کارگروه حقیقتیابی در این زمینه شکل ندادهاند.
آیا نمایندگان عزیز برآورد کردهاند که در این سالها چه میزان خسارت مادی و معنوی به دانشگاههای ما وارد آمده و چه میزان از استادان ما بهدلیل خانهنشینی با مشکلات مختلف و افسردگی و احساس بطالت مواجه شدهاند؟
نمایندگان محترمی که تغییر رییس یک دانشگاه را به ارایه یک طرح دوفوریتی به صحن علنی پیوند میزنند، آیا در این سالها هیچ گزارش و شکایتی از دانشجویان دریافت نکرده بودند یا دستکم خود را مسوول آنچه در نهادهای دانشگاهی اتفاق افتاده، نمیدانستند؟ اهمیت نهاد دانشگاه بر کسی پوشیده نیست و اغلب دولتها با رویکارآمدن در قدرت، تغییراتی در مدیریت نهاد دانشگاهها ایجاد کردهاند، حالا تعجب است که با تغییر گفتمان سیاسی کشور از «اصولگرایی» به «اعتدال»، هنوز پیام رای شهروندان و بهویژه جوانان از سوی برخی از بزرگواران پذیرفته نشده، شاید نمایندگان در اینروزها که تعطیلات تابستانی مجلس هم فرارسیده باید سری به دانشگاهها بزنند و از نزدیک با دانشجویان گفتوگو کنند.
تردیدی نیست که جایگاه وزارت علوم در نظام اندیشهای کشورها، جایگاهی تعیینکننده است و شاید به همین دلیل است که در آستانه جابهجایی گفتمان «اصولگرایی» به «اعتدال»، برخی نمیخواهند نهاد دانشگاه به رویکرد اعتدال و اصلاح بازگردد، حتی اگر «احمد توکلی»، نماینده اصولگرای حاضر در مجلس نهم به صراحت بگوید که «برای وزارت علوم نمیتوان یک اصولگرا انتخاب کرد.» و حتی اگر دوهزار دانشجوی دانشگاه صنعتی اصفهان برای تغییر مدیر این دانشگاه دقایقی ایستاده برای سرپرست فعلی وزارت علوم کف بزنند.
در هشتسال گذشته مدیریت نظام آموزشی در اختیار اصولگرایان بوده و در کنار برخی مواهب آن، اموری چون بازنشستگیهای اجباری استادان، تعلیق و ستارهدار کردن دانشجو و سهمیهبندی جنسیتی نصیب محیط دانشگاهها شده و اعتراض انبوهی از استادان و دانشجویان را برانگیخته، همانهایی که اینروزها پروندهبهدست، شکایت خود را در دفتری ویژه در وزارت علوم ثبت میکنند تا آب رفته اینبار با وعدههای «جعفر توفیقی» به جوی بازگردد.
متاسفانه برخی تصمیمهای اتخاذشده در دولتهای نهم و دهم در وزارت علوم بار مالی و معنوی فراوانی بهبار آورده است. برای فهم بهتر این واقعیت، کافی است به نمونه عزل پروفسور ثبوتی از دانشگاه زنجان اشاره شود یا انحلال گروه توسعه در دانشکده اقتصاد دانشگاه علامه و حذف یکباره 12 استاد برجسته اقتصاد کشور.
تغییر ریاست دانشگاه علامهطباطبایی از «صدرالدین شریعتی» به «حسین سلیمی» با برخی مخالفتها مواجه شد. باید به آن دسته عزیزانی که نگران رفتن شریعتی از دانشگاه علامه بودهاند، برخی موارد را یادآور شوم در سال 91، از میان 9 کدرشته اعلامشده، شش رشته (مدیریت هتلداری، مدیریت صنعتی، حسابداری، مددکاری اجتماعی، علوم اجتماعی، راهنمایی و مشاوره) صرفا پذیرش مرد و سه رشته (علوم سیاسی، علوم تربیتی، کتابداری و اطلاعرسانی) صرفا پذیرش زن داشتند و به گفته خود او، در سههزارو220 کلاس درس این دانشگاه جداسازی صورت گرفته، در شرایطی که این تفکیک باعث میشده تا ظرفیت برخی از کلاسها به دو تا سهنفر برسد.
البته نوکپیکان صدرالدین شریعتی در دانشگاه علامه اصولگرایان را هم بینصیب نگذاشت، به شکلی که با وجود مخالفت مرتضی آقاتهرانی (معروف به معلم اخلاق دولت احمدینژاد) و یکی از استادان اصولگرا به جذب دانشجوی دکترا بدون ضابطه به اخراج استاد برجسته مدیریت این دانشگاه منجر شد. شاید به همین دلیل که استادان اصولگرا حالا که او برکنار شده، از تحقیر و توهینهایی خبر دادهاند که در این چند سال شامل حال اغلب استادان و دانشجویان شده. نامه گویای دکتر آیتاللهی، استاد فلسفه و افشای آنچه در دوران مدیریت شریعتی بر این دانشگاه رفته، موید این واقعیت است. علاوه بر این تغییر رییس دانشگاه صنعتی اصفهان در همین چند روز گذشته با حمایت استادان اصولگرای این دانشگاه همراه بود و مرور اندکرخدادهایی نظیر این نشان میدهد که اصولگرایان اینبار باید با وسواس بیشتری درباره افراد و پیشینه و توانمندیشان قضاوت کنند.
اما در این نوشتار روی سخنم با نمایندگان عزیزی است که بهخوبی پیام 24 خرداد 92 را درک کردهاند، همان پیامی که تغییر و تحول میخواهد و امنیت تحصیلی در فضای آموزشی. اما تعجب این است که چرا کمیسیونهای آموزش در مجالس هشتم و نهم نسبت به انبوه اخراجها، تعدیلها، بازنشستگیهای اجباری و متلاشیکردن گروههای علمی معتبر دانشگاهها سکوت اختیار کرده و هیچ تحقیقوتفحص و کارگروه حقیقتیابی در این زمینه شکل ندادهاند.
آیا نمایندگان عزیز برآورد کردهاند که در این سالها چه میزان خسارت مادی و معنوی به دانشگاههای ما وارد آمده و چه میزان از استادان ما بهدلیل خانهنشینی با مشکلات مختلف و افسردگی و احساس بطالت مواجه شدهاند؟
نمایندگان محترمی که تغییر رییس یک دانشگاه را به ارایه یک طرح دوفوریتی به صحن علنی پیوند میزنند، آیا در این سالها هیچ گزارش و شکایتی از دانشجویان دریافت نکرده بودند یا دستکم خود را مسوول آنچه در نهادهای دانشگاهی اتفاق افتاده، نمیدانستند؟ اهمیت نهاد دانشگاه بر کسی پوشیده نیست و اغلب دولتها با رویکارآمدن در قدرت، تغییراتی در مدیریت نهاد دانشگاهها ایجاد کردهاند، حالا تعجب است که با تغییر گفتمان سیاسی کشور از «اصولگرایی» به «اعتدال»، هنوز پیام رای شهروندان و بهویژه جوانان از سوی برخی از بزرگواران پذیرفته نشده، شاید نمایندگان در اینروزها که تعطیلات تابستانی مجلس هم فرارسیده باید سری به دانشگاهها بزنند و از نزدیک با دانشجویان گفتوگو کنند.
در هشتسال گذشته مدیریت نظام آموزشی در اختیار اصولگرایان بوده و در کنار برخی مواهب آن، اموری چون بازنشستگیهای اجباری استادان، تعلیق و ستارهدار کردن دانشجو و سهمیهبندی جنسیتی نصیب محیط دانشگاهها شده و اعتراض انبوهی از استادان و دانشجویان را برانگیخته، همانهایی که اینروزها پروندهبهدست، شکایت خود را در دفتری ویژه در وزارت علوم ثبت میکنند تا آب رفته اینبار با وعدههای «جعفر توفیقی» به جوی بازگردد.
متاسفانه برخی تصمیمهای اتخاذشده در دولتهای نهم و دهم در وزارت علوم بار مالی و معنوی فراوانی بهبار آورده است. برای فهم بهتر این واقعیت، کافی است به نمونه عزل پروفسور ثبوتی از دانشگاه زنجان اشاره شود یا انحلال گروه توسعه در دانشکده اقتصاد دانشگاه علامه و حذف یکباره 12 استاد برجسته اقتصاد کشور.
تغییر ریاست دانشگاه علامهطباطبایی از «صدرالدین شریعتی» به «حسین سلیمی» با برخی مخالفتها مواجه شد. باید به آن دسته عزیزانی که نگران رفتن شریعتی از دانشگاه علامه بودهاند، برخی موارد را یادآور شوم در سال 91، از میان 9 کدرشته اعلامشده، شش رشته (مدیریت هتلداری، مدیریت صنعتی، حسابداری، مددکاری اجتماعی، علوم اجتماعی، راهنمایی و مشاوره) صرفا پذیرش مرد و سه رشته (علوم سیاسی، علوم تربیتی، کتابداری و اطلاعرسانی) صرفا پذیرش زن داشتند و به گفته خود او، در سههزارو220 کلاس درس این دانشگاه جداسازی صورت گرفته، در شرایطی که این تفکیک باعث میشده تا ظرفیت برخی از کلاسها به دو تا سهنفر برسد.
البته نوکپیکان صدرالدین شریعتی در دانشگاه علامه اصولگرایان را هم بینصیب نگذاشت، به شکلی که با وجود مخالفت مرتضی آقاتهرانی (معروف به معلم اخلاق دولت احمدینژاد) و یکی از استادان اصولگرا به جذب دانشجوی دکترا بدون ضابطه به اخراج استاد برجسته مدیریت این دانشگاه منجر شد. شاید به همین دلیل که استادان اصولگرا حالا که او برکنار شده، از تحقیر و توهینهایی خبر دادهاند که در این چند سال شامل حال اغلب استادان و دانشجویان شده. نامه گویای دکتر آیتاللهی، استاد فلسفه و افشای آنچه در دوران مدیریت شریعتی بر این دانشگاه رفته، موید این واقعیت است. علاوه بر این تغییر رییس دانشگاه صنعتی اصفهان در همین چند روز گذشته با حمایت استادان اصولگرای این دانشگاه همراه بود و مرور اندکرخدادهایی نظیر این نشان میدهد که اصولگرایان اینبار باید با وسواس بیشتری درباره افراد و پیشینه و توانمندیشان قضاوت کنند.
اما در این نوشتار روی سخنم با نمایندگان عزیزی است که بهخوبی پیام 24 خرداد 92 را درک کردهاند، همان پیامی که تغییر و تحول میخواهد و امنیت تحصیلی در فضای آموزشی. اما تعجب این است که چرا کمیسیونهای آموزش در مجالس هشتم و نهم نسبت به انبوه اخراجها، تعدیلها، بازنشستگیهای اجباری و متلاشیکردن گروههای علمی معتبر دانشگاهها سکوت اختیار کرده و هیچ تحقیقوتفحص و کارگروه حقیقتیابی در این زمینه شکل ندادهاند.
آیا نمایندگان عزیز برآورد کردهاند که در این سالها چه میزان خسارت مادی و معنوی به دانشگاههای ما وارد آمده و چه میزان از استادان ما بهدلیل خانهنشینی با مشکلات مختلف و افسردگی و احساس بطالت مواجه شدهاند؟
نمایندگان محترمی که تغییر رییس یک دانشگاه را به ارایه یک طرح دوفوریتی به صحن علنی پیوند میزنند، آیا در این سالها هیچ گزارش و شکایتی از دانشجویان دریافت نکرده بودند یا دستکم خود را مسوول آنچه در نهادهای دانشگاهی اتفاق افتاده، نمیدانستند؟ اهمیت نهاد دانشگاه بر کسی پوشیده نیست و اغلب دولتها با رویکارآمدن در قدرت، تغییراتی در مدیریت نهاد دانشگاهها ایجاد کردهاند، حالا تعجب است که با تغییر گفتمان سیاسی کشور از «اصولگرایی» به «اعتدال»، هنوز پیام رای شهروندان و بهویژه جوانان از سوی برخی از بزرگواران پذیرفته نشده، شاید نمایندگان در اینروزها که تعطیلات تابستانی مجلس هم فرارسیده باید سری به دانشگاهها بزنند و از نزدیک با دانشجویان گفتوگو کنند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.