نگاهی به تازهترین اثر «دنی بویل»
خاطرات فراموش شده
مسیح اسماعیلی
دنی بویل در این تازهترین ساختهاش (Trance) تعارفی با مخاطب ندارد. خشونت را بهراحتی و بهصراحت به نمایش میگذارد و در سکانسهایی از این درام در رودربایستی گیر نمیکند. «خلسه» یک فیلم هوشمندانه با روایتی پیدرپی بر محوریت سه شخصیت اصلی است که بیننده را معلق نگه میدارد که به کدامیک از آنها میشود اعتماد کرد. جیمز مکآووی راوی داستان است. او کسی است که قرار است بیننده را با خود همراه کند، اما شخصیت او آن چیزی نیست که بیننده تصور میکند. همچنین فرانک (وینسنت کسل) تبهکار مودب و البته بیرحم، ابتدا با ورود الیزابت کمرنگتروکمرنگتر میشود، در حدی که الیزابت با حرفها و رفتارش او را کنترل و مجبور میکند تا برای جلب اعتماد سایمن، هیپنوتیزم شوند. الیزابت قدرت را از فرانک میگیرد و به سایمن میدهد، سایمن با درگیرشدن در این توهم و خیال، گروه را نابود میکند. ماجرای فیلم با یک خطابه آغاز میشود. راوی (سایمن) با این خطابه پرده از یک سرقت بسیار جذاب یک نقاشی و اتفاقات بعد از آن برمیدارد. داستانی ساده اما تودرتو که بیشتر درباره بازی ذهن است در تونل زمان و خیال بازیگران فیلم. این فیلم تیم بازیگری مناسبی دارد. جیمز مک
آووی و وینسنت کسل درخشانند و البته رزاریو داوسون یک زن با آمیزهای از زیبایی، اغواگری، جاهطلبی و قساوت است. فیلم در مورد یک سارق تازهکار تابلوهای نقاشی است. سایمن یک دلال آثار هنری است که با همکاری یک گروه خلافکار، طی برگزاری یک حراج، تابلوی گرانقیمتی که اثر فرانسیسکو گویا، نقاش مشهور اسپانیایی است را میدزدد. بعد از انجام موفقیتآمیز این سرقت، او که قصد دور زدن همدستان خلافکارش را دارد، بر اثر ضربهای به سرش، دچار فراموشی میشود. گروه خلافکاران که دنبال جایی میگردند که او در آنجا تابلو را مخفی کرده، سایمن را تحت فشار قرار میدهند و در نهایت سایمن برای یادآوری سراغ یک روانشناس متخصص هیپنوتیزم میرود و تلاش میکند خاطرات فراموششدهاش را به یاد بیاورد. ولی هیچچیز آنگونه که به نظر میآید نیست. این جلسات درمان سبب ورود هر سه شخصیت اصلی فیلم به یک بازی خطرناک است؛ شامل منجلاب گذشته و خاطرات فراموششده سایمن. از دیگر ویژگیهای این فیلم محوریت شخصیت زن داستان است. دنی بویل در خلق شخصیت زن فیلم از الگویی تکراری بهره گرفته است. الیزابت زنی زیبا و اغواگر است که در فیلم در نقش یک Femme fetal ظاهر میشود تا
شخصیت مرد داستان را عمدا به سوی نابودی سوق دهد. «خلسه» اثری است لذتبخش و پرپیچوخم با شگفتیهای زیاد. خلسه فیلم روان و خوشساختی است که بر اساس یک فیلم تلویزیونی به همین نام به نویسندگی و کارگردانی جو آهرن ساخته شده است؛ فیلمی روانکاوانه که برای کشف حقایق باید فیلم را تا انتها دید، حقایقی ظریف و پنهان در لایههای زیرین «خلسه»، گذشته و حال و آینده پر از هیجان و درگیرکنندهای را به تصویر میکشد. خلسه فیلمی با ریتمی تند است که از پس هر اتفاق فراموششده در آن یک راز برملا میشود تا پازل تکهپاره فیلم را تکمیل کند.
دنی بویل در این تازهترین ساختهاش (Trance) تعارفی با مخاطب ندارد. خشونت را بهراحتی و بهصراحت به نمایش میگذارد و در سکانسهایی از این درام در رودربایستی گیر نمیکند. «خلسه» یک فیلم هوشمندانه با روایتی پیدرپی بر محوریت سه شخصیت اصلی است که بیننده را معلق نگه میدارد که به کدامیک از آنها میشود اعتماد کرد. جیمز مکآووی راوی داستان است. او کسی است که قرار است بیننده را با خود همراه کند، اما شخصیت او آن چیزی نیست که بیننده تصور میکند. همچنین فرانک (وینسنت کسل) تبهکار مودب و البته بیرحم، ابتدا با ورود الیزابت کمرنگتروکمرنگتر میشود، در حدی که الیزابت با حرفها و رفتارش او را کنترل و مجبور میکند تا برای جلب اعتماد سایمن، هیپنوتیزم شوند. الیزابت قدرت را از فرانک میگیرد و به سایمن میدهد، سایمن با درگیرشدن در این توهم و خیال، گروه را نابود میکند. ماجرای فیلم با یک خطابه آغاز میشود. راوی (سایمن) با این خطابه پرده از یک سرقت بسیار جذاب یک نقاشی و اتفاقات بعد از آن برمیدارد. داستانی ساده اما تودرتو که بیشتر درباره بازی ذهن است در تونل زمان و خیال بازیگران فیلم. این فیلم تیم بازیگری مناسبی دارد. جیمز مک
آووی و وینسنت کسل درخشانند و البته رزاریو داوسون یک زن با آمیزهای از زیبایی، اغواگری، جاهطلبی و قساوت است. فیلم در مورد یک سارق تازهکار تابلوهای نقاشی است. سایمن یک دلال آثار هنری است که با همکاری یک گروه خلافکار، طی برگزاری یک حراج، تابلوی گرانقیمتی که اثر فرانسیسکو گویا، نقاش مشهور اسپانیایی است را میدزدد. بعد از انجام موفقیتآمیز این سرقت، او که قصد دور زدن همدستان خلافکارش را دارد، بر اثر ضربهای به سرش، دچار فراموشی میشود. گروه خلافکاران که دنبال جایی میگردند که او در آنجا تابلو را مخفی کرده، سایمن را تحت فشار قرار میدهند و در نهایت سایمن برای یادآوری سراغ یک روانشناس متخصص هیپنوتیزم میرود و تلاش میکند خاطرات فراموششدهاش را به یاد بیاورد. ولی هیچچیز آنگونه که به نظر میآید نیست. این جلسات درمان سبب ورود هر سه شخصیت اصلی فیلم به یک بازی خطرناک است؛ شامل منجلاب گذشته و خاطرات فراموششده سایمن. از دیگر ویژگیهای این فیلم محوریت شخصیت زن داستان است. دنی بویل در خلق شخصیت زن فیلم از الگویی تکراری بهره گرفته است. الیزابت زنی زیبا و اغواگر است که در فیلم در نقش یک Femme fetal ظاهر میشود تا
شخصیت مرد داستان را عمدا به سوی نابودی سوق دهد. «خلسه» اثری است لذتبخش و پرپیچوخم با شگفتیهای زیاد. خلسه فیلم روان و خوشساختی است که بر اساس یک فیلم تلویزیونی به همین نام به نویسندگی و کارگردانی جو آهرن ساخته شده است؛ فیلمی روانکاوانه که برای کشف حقایق باید فیلم را تا انتها دید، حقایقی ظریف و پنهان در لایههای زیرین «خلسه»، گذشته و حال و آینده پر از هیجان و درگیرکنندهای را به تصویر میکشد. خلسه فیلمی با ریتمی تند است که از پس هر اتفاق فراموششده در آن یک راز برملا میشود تا پازل تکهپاره فیلم را تکمیل کند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.