در تدارک جشنی بیرمق
محمد صادقی
حتی حضور دو بازیگر خوب و قدرتمند (رابرت دنیرو و دایان کیتن) نتوانسته قدری از ضعفهای کوچک و بزرگ فیلم«The Big Wedding» بکاهد، در حالی که سینمای کمدی این امکان را فراهم میآورد تا برخی نقصهای فیلمنامه و... با خلاقیت و درخشش بازیگران پوشیده شود! جاستین زکهام (Justin Zackham) کارگردان، نویسنده و تهیهکننده آمریکایی، در فیلم تازهاش یک سردرگمی و آشفتگی ذهنی را به تمامی به نمایش میگذارد... پسرخوانده دان (رابرت دنیرو) که آلهاندرو نام دارد قرار است با دختری به نام ملیسا (آماندا سایفرد) ازدواج کند و به همین دلیل اعضای خانواده دور هم جمع میشوند. مادر بیولوژیکی آلهاندرو هم که فردی معتقد است و طلاق برای او موضوعیتی ندارد، بهزودی از کلمبیا به این جمع میپیوندد و این به مسالهای جدی برای زوج جوان تبدیل میشود زیرا دان و الی (دایان کیتن) سالهاست که از هم جدا شدهاند و در غیاب الی، دان با بیبی (سوزان ساراندون) زندگی میکند. به این ترتیب، دان و الی چند روزی در کنار هم نقش زن و شوهری شاد و خوشحال را بازی میکنند بلکه مراسم ازدواج آلهاندرو و ملیسا به آرامی برگزار شود! در امتداد این بازیها و روابط ازهمگسیخته و
پریشانیهایی که از متن زندگی بر میخیزد، بالاآوردنهای لیلا (کاترین هیگل) دختر دان که بچهای در راه خواهد داشت و نخستین تجربه جارد (تافر گریس) پسر دیگر او که دلبسته خواهر آلهاندرو شده نیز جریان دارد، در واقع داستان در داستانی را ایجاد میکند تا یک پایانبندی سست و بیرمق. در فیلم «عروسی بزرگ» با وجود بازیگران خوبی همچون دنیرو، کیتن، ساراندون، ویلیامز و سایفرد خبری از بازیهای چشمگیر نیست، چهرههای جذابی گردهم آمدهاند که البته جذابیتی به فیلم نمیبخشند. پس از تماشای فیلم، چیزی باقی نمیماند. ریتم تند فیلم منطقی نیست. انگار کارگردان به زور میخواهد چیزی را به مخاطب بفهماند که وقتی اندکی درنگ کنیم، چیزی هم وجود ندارد که بخواهیم فهم کنیم! فیلمساز در «نشان دادن» وضعیتی ناتوان است، پس به کلمات پناه آورده و باز هم این ناتوانیاش است که ابراز میشود. نشان میدهد که دگرگون کند یا نشان میدهد که نشان داده باشد؟ به نظرم برای خودش هم مشخص و روشن نیست. سخنرانی دان در مراسم عروسی را در نظر بگیرید، هرچند با طنز کلامی همراه است منتها تنها حرفی است که شنیده میشود، حرفی که منتظر شنیدن آن بودیم، آن هم در فقدان یک
فیلمنامه خوب، شخصیتپردازی و گفتاری باورپذیر... این را مقایسه کنید با یک فیلم متوسط دیگر با نام Last Chance Harvey و آنجا که هاروی (تام هنکس) در مراسم ازدواج دخترش، برای جمع و در حضور همسر سابق خود سخن میگوید و لااقل سکانسی از فیلم به یادگار در ذهن نقش میبندد...
حتی حضور دو بازیگر خوب و قدرتمند (رابرت دنیرو و دایان کیتن) نتوانسته قدری از ضعفهای کوچک و بزرگ فیلم«The Big Wedding» بکاهد، در حالی که سینمای کمدی این امکان را فراهم میآورد تا برخی نقصهای فیلمنامه و... با خلاقیت و درخشش بازیگران پوشیده شود! جاستین زکهام (Justin Zackham) کارگردان، نویسنده و تهیهکننده آمریکایی، در فیلم تازهاش یک سردرگمی و آشفتگی ذهنی را به تمامی به نمایش میگذارد... پسرخوانده دان (رابرت دنیرو) که آلهاندرو نام دارد قرار است با دختری به نام ملیسا (آماندا سایفرد) ازدواج کند و به همین دلیل اعضای خانواده دور هم جمع میشوند. مادر بیولوژیکی آلهاندرو هم که فردی معتقد است و طلاق برای او موضوعیتی ندارد، بهزودی از کلمبیا به این جمع میپیوندد و این به مسالهای جدی برای زوج جوان تبدیل میشود زیرا دان و الی (دایان کیتن) سالهاست که از هم جدا شدهاند و در غیاب الی، دان با بیبی (سوزان ساراندون) زندگی میکند. به این ترتیب، دان و الی چند روزی در کنار هم نقش زن و شوهری شاد و خوشحال را بازی میکنند بلکه مراسم ازدواج آلهاندرو و ملیسا به آرامی برگزار شود! در امتداد این بازیها و روابط ازهمگسیخته و
پریشانیهایی که از متن زندگی بر میخیزد، بالاآوردنهای لیلا (کاترین هیگل) دختر دان که بچهای در راه خواهد داشت و نخستین تجربه جارد (تافر گریس) پسر دیگر او که دلبسته خواهر آلهاندرو شده نیز جریان دارد، در واقع داستان در داستانی را ایجاد میکند تا یک پایانبندی سست و بیرمق. در فیلم «عروسی بزرگ» با وجود بازیگران خوبی همچون دنیرو، کیتن، ساراندون، ویلیامز و سایفرد خبری از بازیهای چشمگیر نیست، چهرههای جذابی گردهم آمدهاند که البته جذابیتی به فیلم نمیبخشند. پس از تماشای فیلم، چیزی باقی نمیماند. ریتم تند فیلم منطقی نیست. انگار کارگردان به زور میخواهد چیزی را به مخاطب بفهماند که وقتی اندکی درنگ کنیم، چیزی هم وجود ندارد که بخواهیم فهم کنیم! فیلمساز در «نشان دادن» وضعیتی ناتوان است، پس به کلمات پناه آورده و باز هم این ناتوانیاش است که ابراز میشود. نشان میدهد که دگرگون کند یا نشان میدهد که نشان داده باشد؟ به نظرم برای خودش هم مشخص و روشن نیست. سخنرانی دان در مراسم عروسی را در نظر بگیرید، هرچند با طنز کلامی همراه است منتها تنها حرفی است که شنیده میشود، حرفی که منتظر شنیدن آن بودیم، آن هم در فقدان یک
فیلمنامه خوب، شخصیتپردازی و گفتاری باورپذیر... این را مقایسه کنید با یک فیلم متوسط دیگر با نام Last Chance Harvey و آنجا که هاروی (تام هنکس) در مراسم ازدواج دخترش، برای جمع و در حضور همسر سابق خود سخن میگوید و لااقل سکانسی از فیلم به یادگار در ذهن نقش میبندد...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.