فقط مرگ مانده بود
فرهاد شاکلی
کلمات کردی بهدنبال قلمت میگردند، تا ریزریز بسرایی و گردنبند رنگینی از آنها درست کنی، به گردن وطن بیاویزی، کوهستانها و رودهای کردستان با اشتیاق انتظار تازهترین شعرت را میکشند، میدانند توی عاشق چگونه برایشان میسوختی و میسوزی. این وطن که به قطره خونی میماند بر نقشه این جهان، دوباره آرامآرام برای فرزندش میگرید.
همه آنها با تو خاطره و تجربه داشتند، تو نیز همه را آزموده بودی، زندگی نزد تو جملهای بههمریخته بود، همواره منظمش میکردی و تغییرش میدادی، آن را دست میزدی و کلمات را پسوپیش میکردی، اما هرگز تبدیل به آن جمله زیبایی نشد که من و تو دهها کس چون ماها، میخواستیم و میخواهیم. قبلتر نیز، کسان قبل از ماها همین آرزو را در دل داشتند، جزیری و خانی، نالی و مولانا خالد، مولوی کرد و محوی، علاالدین سجادی و مسعود محمد، آرزو داشتند جمله بههمریخته زندگی را از لحاظ نگارش و زبان، از لحاظ محتوا و استاتیک، زیباتر، درستتر و بهتر درآید، اما آرزویشان را با خود به زیر خاک بردند.
چه چیزی را تست نکرده بودی و کدام را نیازموده بودی؟ آشنا به تمام کوچههای فقر بودی و به تمام کوچههای بدبختی و بیقدرتی و مظلومیت گشته بودی، مبارزه مخفیانه و پیشمرگهای عشق و دلدادگی، غربت و آوارگی، شکست قیامی و دوبارهزندهشدنش، اسارت ملتی و آزادیاش، سیاست و میز قدرت، نثر و شعر، کلاسیک و نو، خوشی و غصه، همه را آزمودی، با همه تجربه اندوختی. شاعر بایستی از تمام شربتها و نوشیدنیها بنوشد، فقط مرگ، فقط مرگ مانده بودی بشناسیاش و آشنایش شوی. فقط مرگ مانده بود دستوپنجه با او نرم کنی، شعرت برای زندگی و برای تمام رنگهای آن نوشتی. فقط مرگ مانده بود، شعر زیبایی برایش بسرایی، اکنون آخرین قصیده خود را نوشتی: «قصیده مرگ».
همه آنها با تو خاطره و تجربه داشتند، تو نیز همه را آزموده بودی، زندگی نزد تو جملهای بههمریخته بود، همواره منظمش میکردی و تغییرش میدادی، آن را دست میزدی و کلمات را پسوپیش میکردی، اما هرگز تبدیل به آن جمله زیبایی نشد که من و تو دهها کس چون ماها، میخواستیم و میخواهیم. قبلتر نیز، کسان قبل از ماها همین آرزو را در دل داشتند، جزیری و خانی، نالی و مولانا خالد، مولوی کرد و محوی، علاالدین سجادی و مسعود محمد، آرزو داشتند جمله بههمریخته زندگی را از لحاظ نگارش و زبان، از لحاظ محتوا و استاتیک، زیباتر، درستتر و بهتر درآید، اما آرزویشان را با خود به زیر خاک بردند.
چه چیزی را تست نکرده بودی و کدام را نیازموده بودی؟ آشنا به تمام کوچههای فقر بودی و به تمام کوچههای بدبختی و بیقدرتی و مظلومیت گشته بودی، مبارزه مخفیانه و پیشمرگهای عشق و دلدادگی، غربت و آوارگی، شکست قیامی و دوبارهزندهشدنش، اسارت ملتی و آزادیاش، سیاست و میز قدرت، نثر و شعر، کلاسیک و نو، خوشی و غصه، همه را آزمودی، با همه تجربه اندوختی. شاعر بایستی از تمام شربتها و نوشیدنیها بنوشد، فقط مرگ، فقط مرگ مانده بودی بشناسیاش و آشنایش شوی. فقط مرگ مانده بود دستوپنجه با او نرم کنی، شعرت برای زندگی و برای تمام رنگهای آن نوشتی. فقط مرگ مانده بود، شعر زیبایی برایش بسرایی، اکنون آخرین قصیده خود را نوشتی: «قصیده مرگ».
کلمات کردی بهدنبال قلمت میگردند، تا ریزریز بسرایی و گردنبند رنگینی از آنها درست کنی، به گردن وطن بیاویزی، کوهستانها و رودهای کردستان با اشتیاق انتظار تازهترین شعرت را میکشند، میدانند توی عاشق چگونه برایشان میسوختی و میسوزی. این وطن که به قطره خونی میماند بر نقشه این جهان، دوباره آرامآرام برای فرزندش میگرید.
همه آنها با تو خاطره و تجربه داشتند، تو نیز همه را آزموده بودی، زندگی نزد تو جملهای بههمریخته بود، همواره منظمش میکردی و تغییرش میدادی، آن را دست میزدی و کلمات را پسوپیش میکردی، اما هرگز تبدیل به آن جمله زیبایی نشد که من و تو دهها کس چون ماها، میخواستیم و میخواهیم. قبلتر نیز، کسان قبل از ماها همین آرزو را در دل داشتند، جزیری و خانی، نالی و مولانا خالد، مولوی کرد و محوی، علاالدین سجادی و مسعود محمد، آرزو داشتند جمله بههمریخته زندگی را از لحاظ نگارش و زبان، از لحاظ محتوا و استاتیک، زیباتر، درستتر و بهتر درآید، اما آرزویشان را با خود به زیر خاک بردند.
چه چیزی را تست نکرده بودی و کدام را نیازموده بودی؟ آشنا به تمام کوچههای فقر بودی و به تمام کوچههای بدبختی و بیقدرتی و مظلومیت گشته بودی، مبارزه مخفیانه و پیشمرگهای عشق و دلدادگی، غربت و آوارگی، شکست قیامی و دوبارهزندهشدنش، اسارت ملتی و آزادیاش، سیاست و میز قدرت، نثر و شعر، کلاسیک و نو، خوشی و غصه، همه را آزمودی، با همه تجربه اندوختی. شاعر بایستی از تمام شربتها و نوشیدنیها بنوشد، فقط مرگ، فقط مرگ مانده بودی بشناسیاش و آشنایش شوی. فقط مرگ مانده بود دستوپنجه با او نرم کنی، شعرت برای زندگی و برای تمام رنگهای آن نوشتی. فقط مرگ مانده بود، شعر زیبایی برایش بسرایی، اکنون آخرین قصیده خود را نوشتی: «قصیده مرگ».
همه آنها با تو خاطره و تجربه داشتند، تو نیز همه را آزموده بودی، زندگی نزد تو جملهای بههمریخته بود، همواره منظمش میکردی و تغییرش میدادی، آن را دست میزدی و کلمات را پسوپیش میکردی، اما هرگز تبدیل به آن جمله زیبایی نشد که من و تو دهها کس چون ماها، میخواستیم و میخواهیم. قبلتر نیز، کسان قبل از ماها همین آرزو را در دل داشتند، جزیری و خانی، نالی و مولانا خالد، مولوی کرد و محوی، علاالدین سجادی و مسعود محمد، آرزو داشتند جمله بههمریخته زندگی را از لحاظ نگارش و زبان، از لحاظ محتوا و استاتیک، زیباتر، درستتر و بهتر درآید، اما آرزویشان را با خود به زیر خاک بردند.
چه چیزی را تست نکرده بودی و کدام را نیازموده بودی؟ آشنا به تمام کوچههای فقر بودی و به تمام کوچههای بدبختی و بیقدرتی و مظلومیت گشته بودی، مبارزه مخفیانه و پیشمرگهای عشق و دلدادگی، غربت و آوارگی، شکست قیامی و دوبارهزندهشدنش، اسارت ملتی و آزادیاش، سیاست و میز قدرت، نثر و شعر، کلاسیک و نو، خوشی و غصه، همه را آزمودی، با همه تجربه اندوختی. شاعر بایستی از تمام شربتها و نوشیدنیها بنوشد، فقط مرگ، فقط مرگ مانده بودی بشناسیاش و آشنایش شوی. فقط مرگ مانده بود دستوپنجه با او نرم کنی، شعرت برای زندگی و برای تمام رنگهای آن نوشتی. فقط مرگ مانده بود، شعر زیبایی برایش بسرایی، اکنون آخرین قصیده خود را نوشتی: «قصیده مرگ».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.