|

وداع تلخ با قلم شيرين

گيتي صفرزاده

قصه زندگي آدم‌ها عجيب است، مال بعضي‌ها عجيب‌و‌غريب. از وقتي که (هفته قبل) خبر مرگ ابوالفضل زرويي (طنزپرداز معاصر) را شنيده‌ام، مدام تصوير روز عروسي‌اش جلوي چشمم است؛ از همان دوران گل‌‌آقا که همگي به اختصارگويي نام مستعارش که ملانصرالدين بود، ملا صدايش مي‌کردند و نمي‌دانم چه لطفي داشت که عجيب هم مي‌چسبيد. حتي خاطرم هست که اين ملاگويي چندباري داشت مايه دردسرش مي‌شد از بس که همه‌جا وقت‌وبي‌وقت ملا صدايش مي‌کردند و آن‌موقع تازه نيمه اول دهه 70 بود و آنهايي که امروز حکيمانه از سوپاپ‌بودن گل‌آقا حرف مي‌زنند نمي‌دانند که چه چيزهاي ساده‌اي آن سال‌ها اسباب دردسر مي‌شد.

داشتم مي‌گفتم که از آن شب تلخ که خبر مرگ ملا را شنيدم، مدام تصويرش در روز ازدواج به خاطرم مي‌آيد. نشسته بود روي يکي از آن صندلي‌هاي سالني مخصوص عروس و داماد و آن‌قدر عرق مي‌ريخت که مجبور بود دائم با دستمالي که در دست داشت پيشاني‌اش را پاک کند. خوشحال بود، خجالت‌زده بود، در خيال بود و بيش از همه اينها ملا بود، نويسنده خوش‌ذوق‌وقريحه‌اي که با همان سن کم معروف و سرشناس شده بود و گل‌آقا گفته بود خيالم راحت است که من نباشم، قلم طنز دست اوست. آن‌موقع نيمه اول دهه 70 بود و جوان‌هايي که امروز در روزنامه و سايت و شبکه و کانال و هر روزنه‌اي مي‌نويسند نمي‌دانند که مطرح‌کردن يک جوان بين سبيل‌سفيدکرده‌‌ها چقدر ملامت و ملالت داشت.
از ماجرا خارج نشويم. گفتم مدام ملا را مي‌بينم در آن شب که در چشم‌هايش درخششي بود که در آن هزار آرزو و آينده و اميد موج مي‌زد. روي ابرها بود و انگار داشت قصر باشکوه آينده را مي‌ديد که در حال حرکت به سمت آن بود. همه‌چيز چقدر شدني، همه‌چيز چقدر خوب و جواني سرشار از نيروي پاگذاشتن در هزار راه بود؛ گويا که فقط لازم باشد اشارتي بکني به يکي از راه‌ها تا فرشش گسترده شود.
اگر آدميزاد پايان قصه‌اش را مي‌دانست چه چيزي را تغيير مي‌داد يا مي‌توانست تغيير بدهد؟ مدام فکر مي‌کنم ملا اگر در درخشش چشمانش همان شب يک لحظه تصوير خودش را مي‌ديد که قبل از به‌پايان‌رساندن نيم‌قرن زندگي‌اش، خسته و تنها و غمگين با جهان وداع مي‌کند، فکر مي‌کرد چه چيزي در معادله اين جهان اشتباه بوده؟ جايي که در آن زيسته؟ روزگاري که چرخش هموار نچرخيده؟ قلمي که قدرش دانسته نشده؟ تضاد اندوه قلب و شيريني قلم؟ قدم در راه طنز نمي‌گذاشت يا شيريني قلمش را بيش از اين نثار ما مي‌کرد؟ ديدن نامهرباني روزگار را انتخاب مي‌کرد يا مهربان‌بودن با خودش را؟
از روي ابرها پايين افتاده‌ايم ملاجان، از آن بالا دعا کن از اصل نيفتيم.

قصه زندگي آدم‌ها عجيب است، مال بعضي‌ها عجيب‌و‌غريب. از وقتي که (هفته قبل) خبر مرگ ابوالفضل زرويي (طنزپرداز معاصر) را شنيده‌ام، مدام تصوير روز عروسي‌اش جلوي چشمم است؛ از همان دوران گل‌‌آقا که همگي به اختصارگويي نام مستعارش که ملانصرالدين بود، ملا صدايش مي‌کردند و نمي‌دانم چه لطفي داشت که عجيب هم مي‌چسبيد. حتي خاطرم هست که اين ملاگويي چندباري داشت مايه دردسرش مي‌شد از بس که همه‌جا وقت‌وبي‌وقت ملا صدايش مي‌کردند و آن‌موقع تازه نيمه اول دهه 70 بود و آنهايي که امروز حکيمانه از سوپاپ‌بودن گل‌آقا حرف مي‌زنند نمي‌دانند که چه چيزهاي ساده‌اي آن سال‌ها اسباب دردسر مي‌شد.

داشتم مي‌گفتم که از آن شب تلخ که خبر مرگ ملا را شنيدم، مدام تصويرش در روز ازدواج به خاطرم مي‌آيد. نشسته بود روي يکي از آن صندلي‌هاي سالني مخصوص عروس و داماد و آن‌قدر عرق مي‌ريخت که مجبور بود دائم با دستمالي که در دست داشت پيشاني‌اش را پاک کند. خوشحال بود، خجالت‌زده بود، در خيال بود و بيش از همه اينها ملا بود، نويسنده خوش‌ذوق‌وقريحه‌اي که با همان سن کم معروف و سرشناس شده بود و گل‌آقا گفته بود خيالم راحت است که من نباشم، قلم طنز دست اوست. آن‌موقع نيمه اول دهه 70 بود و جوان‌هايي که امروز در روزنامه و سايت و شبکه و کانال و هر روزنه‌اي مي‌نويسند نمي‌دانند که مطرح‌کردن يک جوان بين سبيل‌سفيدکرده‌‌ها چقدر ملامت و ملالت داشت.
از ماجرا خارج نشويم. گفتم مدام ملا را مي‌بينم در آن شب که در چشم‌هايش درخششي بود که در آن هزار آرزو و آينده و اميد موج مي‌زد. روي ابرها بود و انگار داشت قصر باشکوه آينده را مي‌ديد که در حال حرکت به سمت آن بود. همه‌چيز چقدر شدني، همه‌چيز چقدر خوب و جواني سرشار از نيروي پاگذاشتن در هزار راه بود؛ گويا که فقط لازم باشد اشارتي بکني به يکي از راه‌ها تا فرشش گسترده شود.
اگر آدميزاد پايان قصه‌اش را مي‌دانست چه چيزي را تغيير مي‌داد يا مي‌توانست تغيير بدهد؟ مدام فکر مي‌کنم ملا اگر در درخشش چشمانش همان شب يک لحظه تصوير خودش را مي‌ديد که قبل از به‌پايان‌رساندن نيم‌قرن زندگي‌اش، خسته و تنها و غمگين با جهان وداع مي‌کند، فکر مي‌کرد چه چيزي در معادله اين جهان اشتباه بوده؟ جايي که در آن زيسته؟ روزگاري که چرخش هموار نچرخيده؟ قلمي که قدرش دانسته نشده؟ تضاد اندوه قلب و شيريني قلم؟ قدم در راه طنز نمي‌گذاشت يا شيريني قلمش را بيش از اين نثار ما مي‌کرد؟ ديدن نامهرباني روزگار را انتخاب مي‌کرد يا مهربان‌بودن با خودش را؟
از روي ابرها پايين افتاده‌ايم ملاجان، از آن بالا دعا کن از اصل نيفتيم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.