|

با ياد احمدرضا دالوند

در اوج خلاقيت منزوي شد

محمد آقازاده. روزنامه‌نگار و نويسنده

احمدرضا يکي از ما بود که بعد از انقلاب وارد جهان رسانه شد، تجربه کرد، از خطاهايش نترسيد و جاي پايش را در تاريخ ثبت کرد. اين نسل پابه‌سن‌گذاشته مثل من خاطره‌گو مي‌شوند تا تسکيني باشد براي انبوه تلخي‌ها و تنهايي‌هايشان، قبل و بعد يک حادثه را که در آن فاعليت داشتند مي‌تراشند و سعي مي‌کنند اين روايت را شيرين‌تر کنند و به همين دليل اين خاطرات به درد تسکين روح و محافل دوستانه مي‌خورد، ولي اين توان را از کف مي‌دهند که گذشته را تبديل به تجربه کنند و آن را به‌عنوان يک گنجينه به آينده بسپارند. آنچه احمدرضا دالوند کرد، آن بود که از مجله آدينه تا روزنامه‌هاي ديگر، گرافيک و طراحي نويي را وارد مجله‌ها و روزنامه‌ها کرد و به نياز زمانه که شکل‌وشمايل ديگري مي‌طلبيد، پاسخ درخور داد. با او و ديگران بود که درک بصري اهالي مطبوعات و مخاطبانش تغيير کرد، اما به تدريج همين تغيير جزء عادات زمانه شد و از روح زمانه فاصله گرفت. مشکلات مطبوعات آن‌قدر مسائل ديگر را به متن آورد که تغييرات بصري حتي در حاشيه قرار نداشت و احمدرضا دالوند در اوج خلاقيت منزوي شد و نتوانست پاسخي ديگر به زمانه و نيازهايش بدهد. با آمدن اينترنت و جهان مجازي و آشنايي بي‌واسطه با درک تصوير جهان مجازي، رسانه‌هاي کاغذی مخاطبان زيادي را از کف دادند و به دلايل مشکلات مادي و مديريت نتوانستند در اين وادي کاري کنند و طرحي نو در فرم و محتوا دراندازند. دالوند کمتر از فضاي مجازي و اينترنت بهره مي‌برد. او مي‌توانست با شرکردن آثارش نزد نسل جوان اعتباري بيابد که براي نسل من داشت، اما اگر شانس مي‌آورديم و زنده مي‌ماند، از او مي‌خواستم براي فضاي مجازي و سايت‌هاي ايراني طرحي نو دراندازد، چراکه ما در اين مورد به فضايی رايج و عادت‌شده رسيده‌ايم که ديگر جذابيتي ندارد و اگر مي‌ماند، اين خلاقيت و توانايي را داشت. دريغ که نماند. کاش دالوندهاي ديگر پا به اين ميدان پرمخاطره بگذارند و کار ناتمام او را به سرانجام برسانند. بهترين قدرداني از هنرمند جز اين نيست که راهش ادامه يابد.

احمدرضا يکي از ما بود که بعد از انقلاب وارد جهان رسانه شد، تجربه کرد، از خطاهايش نترسيد و جاي پايش را در تاريخ ثبت کرد. اين نسل پابه‌سن‌گذاشته مثل من خاطره‌گو مي‌شوند تا تسکيني باشد براي انبوه تلخي‌ها و تنهايي‌هايشان، قبل و بعد يک حادثه را که در آن فاعليت داشتند مي‌تراشند و سعي مي‌کنند اين روايت را شيرين‌تر کنند و به همين دليل اين خاطرات به درد تسکين روح و محافل دوستانه مي‌خورد، ولي اين توان را از کف مي‌دهند که گذشته را تبديل به تجربه کنند و آن را به‌عنوان يک گنجينه به آينده بسپارند. آنچه احمدرضا دالوند کرد، آن بود که از مجله آدينه تا روزنامه‌هاي ديگر، گرافيک و طراحي نويي را وارد مجله‌ها و روزنامه‌ها کرد و به نياز زمانه که شکل‌وشمايل ديگري مي‌طلبيد، پاسخ درخور داد. با او و ديگران بود که درک بصري اهالي مطبوعات و مخاطبانش تغيير کرد، اما به تدريج همين تغيير جزء عادات زمانه شد و از روح زمانه فاصله گرفت. مشکلات مطبوعات آن‌قدر مسائل ديگر را به متن آورد که تغييرات بصري حتي در حاشيه قرار نداشت و احمدرضا دالوند در اوج خلاقيت منزوي شد و نتوانست پاسخي ديگر به زمانه و نيازهايش بدهد. با آمدن اينترنت و جهان مجازي و آشنايي بي‌واسطه با درک تصوير جهان مجازي، رسانه‌هاي کاغذی مخاطبان زيادي را از کف دادند و به دلايل مشکلات مادي و مديريت نتوانستند در اين وادي کاري کنند و طرحي نو در فرم و محتوا دراندازند. دالوند کمتر از فضاي مجازي و اينترنت بهره مي‌برد. او مي‌توانست با شرکردن آثارش نزد نسل جوان اعتباري بيابد که براي نسل من داشت، اما اگر شانس مي‌آورديم و زنده مي‌ماند، از او مي‌خواستم براي فضاي مجازي و سايت‌هاي ايراني طرحي نو دراندازد، چراکه ما در اين مورد به فضايی رايج و عادت‌شده رسيده‌ايم که ديگر جذابيتي ندارد و اگر مي‌ماند، اين خلاقيت و توانايي را داشت. دريغ که نماند. کاش دالوندهاي ديگر پا به اين ميدان پرمخاطره بگذارند و کار ناتمام او را به سرانجام برسانند. بهترين قدرداني از هنرمند جز اين نيست که راهش ادامه يابد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.