|

داستان غم‌انگیز «مسی افغان»

داستان مرتضی احمدي، «مسي کوچک افغان» در سال 2016، دنيا را تحت‌تأثير قرار داد. او همان نوجوان بي‌نام‌ونشاني بود که عکسش در فضاي مجازي به‌سرعت دست‌به‌دست مي‌چرخيد؛ با لباسي از پلاستيک راه‌راه آبي‌وسفيد به رنگ لباس تيم ملي آرژانتين که رويش نام و شماره مسي را حک کرده بود. آن‌قدر اين تصوير برش داشت که ليونل مسي، فوق‌ستاره بارسلونا و کاپيتان تيم ملي آرژانتين، بر آن شد تا هرطور شده صاحب عکس را گير بياورد. بالاخره پس از اندکي جست‌وجو، آن پسر با همان لباسي که يک کيسه پلاستيکي بود پيدا شد: مرتضي احمدي، شش‌ساله از افغانستان. لئو مسي که خودش ارتباط تنگاتنگي با سازمان يونيسف دارد و حمايت ويژه‌اي از کودکان در سراسر دنيا مي‌کند، ترتيبي اتخاذ کرد تا اين بازيکن را از نزديک ببيند. او در سفر بارسلونا به قطر براي انجام يک بازي دوستانه، در اواخر سال 2016 بالاخره مرتضي را از نزديک ديد؛ لئو، مرتضي را به زمين مسابقه هم برد و دست‌آخر به او علاوه‌بر لباس‌هاي کامل باشگاه بارسلونا، لباس تيم ملي آرژانتين با يک توپ فوتبال را هم اهدا کرد. آن روز مرتضي يکي از خوشحال‌ترين کودکان روي زمين بود.
از رؤيا تا کابوس
زندگي براي اين پسربچه افغان خيلي زود از رؤيا تبديل به يک کابوس شده؛ او که مي‌رفت تا تبديل به مشهورترين چهره افغان شود، کمي بعد از ديدار با ليونل مسي، زندگي‌اش دستخوش تغييرات زيادي شد و مجبور شد به همراه خانواده، از خانه و زندگي‌شان بگذرند و از ترس طالبان از شهر و ديار آواره شده و به کابل پناه ببرند؛ آن‌هم در يک خانه اجاره‌اي مشترک که فقط توانسته‌‌اند هزينه تأمين يک اتاقش را بدهند. درواقع در ماه نوامبر، خانواده مرتضي مجبور شده‌‌اند خانه‌شان در جاغوري، يکي از مناطق استان غزني، بعد از حمله طالبان را ترک و به منطقه‌اي در کابل فرار کنند. شفيقه، مادر مرتضي، به خبرگزاري فرانسه مي‌گويد بعد از شنيدن اولين صداهاي شليک، تصميم گرفته‌‌اند خيلي سريع از آن منطقه فرار کنند. «ما هيچ وسيله‌اي همراهمان برنداشتيم. فقط توانستيم جانمان را نجات دهيم». خانواده احمدي از «هزاره‌ها» هستند و شيعه. در گزارشي که سازمان ملل منتشر کرده، طالبان که سني هستند، در يک عمليات نظامي به شبه‌نظاميان هزاره حمله کردند و در نهايت کاري کردند تا چهارهزار خانواده آواره و مجبور به فرار شوند. شاهداني که اين اتفاقات را براي خبرگزاري فرانسه شرح داده‌‌اند، از روزها نبرد، «کشتار واقعي»، مرگ صدها سرباز، شورشي و شبه‌نظامي خبر داده‌اند. سازمان ملل در گزارشش نوشته: «خانواده‌هاي زيادي پس از به‌آتش‌کشيدن خانه‌شان، مجبور به فرار و رفتن در پي مکاني امن براي زندگي شده‌اند».
در پي کشتن مرتضي!
با وجود اينکه خانواده مرتضي از منطقه گريخته‌‌اند، ولي از ترس شورشي‌ها هنوز هم آرامش ندارند. شفيقه، مادر مرتضي که به‌وضوح از اتفاقات رخ‌داده مي‌ترسد، مي‌گويد: «نمي‌دانم چرا از زماني که مرتضي مشهور شده، طالبان قصد جانش را کرده‌اند. آنها گفته‌‌اند اگر او را بگيرند، قطعه‌قطعه‌اش مي‌کنند». البته دليل اين موضوع مي‌تواند مخالفت طالبان با ورزش باشد؛ از سال 1996 تا 2001 که اين گروه در افغانستان قدرت را به دست گرفته بود، ورزش‌کردن مجازات داشت و ورزشگاه‌هاي فوتبال در کابل هم تبديل شده بود به محلي براي اعدام‌ها. شفيقه درباره چگونگي فراری‌دادن مرتضي مي‌گويد: «از ترس اينکه کسي او را بشناسد، صورتش را پوشاندم و فرار کرديم. ابتدا به مسجدي در باميان رفتيم و بعد شش روز منتظر مانديم تا به کابل برويم». از وسايلي که مرتضي و مادرش جا گذاشته‌‌اند بايد به کادوهاي ليونل مسي اشاره کرد؛ آن کادوها در جاغوري مانده، ولي پدر خانواده هم آنجا مانده تا کاملا از آن هدايا مواظبت کند.
مي‌خواهم مسي شوم
با وجود اينکه نيروهاي امنيتي افغانستان حملات طالبان را خنثي کرده، امثال خانواده احمدي هنوز احساس امنيت نمي‌کنند، چون حتي پيش از حمله طالبان هم، شفيقه، مادر مرتضي، مي‌گويد احساس امنيتي نمي‌کرده است: «اين گنگسترها فکر مي‌کنند مسي پول زيادي به ما داده، به همين خاطر تهديد مي‌کردند که مرتضي را مي‌دزدند». اين خانواده ابتدا به پاکستان فرار مي‌کنند تا آنجا بتوانند پناهندگي در هر کشوري را بپذيرند و بروند، ولي در نهايت با قلب شکسته دوباره به جاغوري برمي‌گردند. شفيقه مي‌گويد: «چاره‌اي به غير از بازگشت نداشتيم، نه پولي برايمان مانده بود و نه اينکه کاري در پاکستان داشتيم. وقتي هم برگشتيم، تهديدات دوباره از سر گرفته شد». عارف، پدر خانواده، تصميم گرفته بود با تهديدات مبارزه کند، ولي از ترس اينکه مرتضي را بدزدند، حتي نگذاشتند که او به مدرسه برود. شفيقه مي‌گويد: «شب، بعضي وقت‌ها، غريبه‌هايي را مي‌ديديم که خانه‌مان را زير نظر دارند و بعد هم تلفن‌هاي مشکوکي به خانه مي‌شد». مرتضي يکي از 300 هزار آواره‌اي است (58 درصد آنها زير 18 سال هستند) که از شروع سال به دليل درگيري با طالبان مجبور به ترک خانه‌اش شده است. همايون 17 ساله، برادر بزرگ مرتضي، همان که روي آن کيسه پلاستيکي نام و شماره مسي را براي مرتضي نوشته بود هم به خبرگزاري فرانسه مي‌گويد: «واقعا مي‌ترسيم اگر کسي چيزي بفهمد، اتفاق بدي بيفتد. به همين خاطر اصلا دلمان نمي‌خواهد جايي را که مرتضي پنهان شده برملا کنيم». خود مرتضي هم که مي‌گويد دلش مي‌خواهد دوباره پيراهنش را بپوشد و برود با مسي بازي کند. «دلم براي مسي تنگ شده. وقتي دوباره او را ببينم به او مي‌گويم سلام، چطوري. او هم به من مي‌گويد خوبم، مراقب خودت باش. بعد با او به زمين مسابقه بروم تا او بازي کند و من هم نگاهش کنم». مرتضي نفس عميقي مي‌کشد و ادامه مي‌دهد: «چيزي که مي‌خواهم اين است که کنار مسي باشم، اينکه او به من کمک کند و از اينجا من را بيرون ببرد. وقتي بزرگ شدم، من هم مي‌خواهم مسي شوم».

داستان مرتضی احمدي، «مسي کوچک افغان» در سال 2016، دنيا را تحت‌تأثير قرار داد. او همان نوجوان بي‌نام‌ونشاني بود که عکسش در فضاي مجازي به‌سرعت دست‌به‌دست مي‌چرخيد؛ با لباسي از پلاستيک راه‌راه آبي‌وسفيد به رنگ لباس تيم ملي آرژانتين که رويش نام و شماره مسي را حک کرده بود. آن‌قدر اين تصوير برش داشت که ليونل مسي، فوق‌ستاره بارسلونا و کاپيتان تيم ملي آرژانتين، بر آن شد تا هرطور شده صاحب عکس را گير بياورد. بالاخره پس از اندکي جست‌وجو، آن پسر با همان لباسي که يک کيسه پلاستيکي بود پيدا شد: مرتضي احمدي، شش‌ساله از افغانستان. لئو مسي که خودش ارتباط تنگاتنگي با سازمان يونيسف دارد و حمايت ويژه‌اي از کودکان در سراسر دنيا مي‌کند، ترتيبي اتخاذ کرد تا اين بازيکن را از نزديک ببيند. او در سفر بارسلونا به قطر براي انجام يک بازي دوستانه، در اواخر سال 2016 بالاخره مرتضي را از نزديک ديد؛ لئو، مرتضي را به زمين مسابقه هم برد و دست‌آخر به او علاوه‌بر لباس‌هاي کامل باشگاه بارسلونا، لباس تيم ملي آرژانتين با يک توپ فوتبال را هم اهدا کرد. آن روز مرتضي يکي از خوشحال‌ترين کودکان روي زمين بود.
از رؤيا تا کابوس
زندگي براي اين پسربچه افغان خيلي زود از رؤيا تبديل به يک کابوس شده؛ او که مي‌رفت تا تبديل به مشهورترين چهره افغان شود، کمي بعد از ديدار با ليونل مسي، زندگي‌اش دستخوش تغييرات زيادي شد و مجبور شد به همراه خانواده، از خانه و زندگي‌شان بگذرند و از ترس طالبان از شهر و ديار آواره شده و به کابل پناه ببرند؛ آن‌هم در يک خانه اجاره‌اي مشترک که فقط توانسته‌‌اند هزينه تأمين يک اتاقش را بدهند. درواقع در ماه نوامبر، خانواده مرتضي مجبور شده‌‌اند خانه‌شان در جاغوري، يکي از مناطق استان غزني، بعد از حمله طالبان را ترک و به منطقه‌اي در کابل فرار کنند. شفيقه، مادر مرتضي، به خبرگزاري فرانسه مي‌گويد بعد از شنيدن اولين صداهاي شليک، تصميم گرفته‌‌اند خيلي سريع از آن منطقه فرار کنند. «ما هيچ وسيله‌اي همراهمان برنداشتيم. فقط توانستيم جانمان را نجات دهيم». خانواده احمدي از «هزاره‌ها» هستند و شيعه. در گزارشي که سازمان ملل منتشر کرده، طالبان که سني هستند، در يک عمليات نظامي به شبه‌نظاميان هزاره حمله کردند و در نهايت کاري کردند تا چهارهزار خانواده آواره و مجبور به فرار شوند. شاهداني که اين اتفاقات را براي خبرگزاري فرانسه شرح داده‌‌اند، از روزها نبرد، «کشتار واقعي»، مرگ صدها سرباز، شورشي و شبه‌نظامي خبر داده‌اند. سازمان ملل در گزارشش نوشته: «خانواده‌هاي زيادي پس از به‌آتش‌کشيدن خانه‌شان، مجبور به فرار و رفتن در پي مکاني امن براي زندگي شده‌اند».
در پي کشتن مرتضي!
با وجود اينکه خانواده مرتضي از منطقه گريخته‌‌اند، ولي از ترس شورشي‌ها هنوز هم آرامش ندارند. شفيقه، مادر مرتضي که به‌وضوح از اتفاقات رخ‌داده مي‌ترسد، مي‌گويد: «نمي‌دانم چرا از زماني که مرتضي مشهور شده، طالبان قصد جانش را کرده‌اند. آنها گفته‌‌اند اگر او را بگيرند، قطعه‌قطعه‌اش مي‌کنند». البته دليل اين موضوع مي‌تواند مخالفت طالبان با ورزش باشد؛ از سال 1996 تا 2001 که اين گروه در افغانستان قدرت را به دست گرفته بود، ورزش‌کردن مجازات داشت و ورزشگاه‌هاي فوتبال در کابل هم تبديل شده بود به محلي براي اعدام‌ها. شفيقه درباره چگونگي فراری‌دادن مرتضي مي‌گويد: «از ترس اينکه کسي او را بشناسد، صورتش را پوشاندم و فرار کرديم. ابتدا به مسجدي در باميان رفتيم و بعد شش روز منتظر مانديم تا به کابل برويم». از وسايلي که مرتضي و مادرش جا گذاشته‌‌اند بايد به کادوهاي ليونل مسي اشاره کرد؛ آن کادوها در جاغوري مانده، ولي پدر خانواده هم آنجا مانده تا کاملا از آن هدايا مواظبت کند.
مي‌خواهم مسي شوم
با وجود اينکه نيروهاي امنيتي افغانستان حملات طالبان را خنثي کرده، امثال خانواده احمدي هنوز احساس امنيت نمي‌کنند، چون حتي پيش از حمله طالبان هم، شفيقه، مادر مرتضي، مي‌گويد احساس امنيتي نمي‌کرده است: «اين گنگسترها فکر مي‌کنند مسي پول زيادي به ما داده، به همين خاطر تهديد مي‌کردند که مرتضي را مي‌دزدند». اين خانواده ابتدا به پاکستان فرار مي‌کنند تا آنجا بتوانند پناهندگي در هر کشوري را بپذيرند و بروند، ولي در نهايت با قلب شکسته دوباره به جاغوري برمي‌گردند. شفيقه مي‌گويد: «چاره‌اي به غير از بازگشت نداشتيم، نه پولي برايمان مانده بود و نه اينکه کاري در پاکستان داشتيم. وقتي هم برگشتيم، تهديدات دوباره از سر گرفته شد». عارف، پدر خانواده، تصميم گرفته بود با تهديدات مبارزه کند، ولي از ترس اينکه مرتضي را بدزدند، حتي نگذاشتند که او به مدرسه برود. شفيقه مي‌گويد: «شب، بعضي وقت‌ها، غريبه‌هايي را مي‌ديديم که خانه‌مان را زير نظر دارند و بعد هم تلفن‌هاي مشکوکي به خانه مي‌شد». مرتضي يکي از 300 هزار آواره‌اي است (58 درصد آنها زير 18 سال هستند) که از شروع سال به دليل درگيري با طالبان مجبور به ترک خانه‌اش شده است. همايون 17 ساله، برادر بزرگ مرتضي، همان که روي آن کيسه پلاستيکي نام و شماره مسي را براي مرتضي نوشته بود هم به خبرگزاري فرانسه مي‌گويد: «واقعا مي‌ترسيم اگر کسي چيزي بفهمد، اتفاق بدي بيفتد. به همين خاطر اصلا دلمان نمي‌خواهد جايي را که مرتضي پنهان شده برملا کنيم». خود مرتضي هم که مي‌گويد دلش مي‌خواهد دوباره پيراهنش را بپوشد و برود با مسي بازي کند. «دلم براي مسي تنگ شده. وقتي دوباره او را ببينم به او مي‌گويم سلام، چطوري. او هم به من مي‌گويد خوبم، مراقب خودت باش. بعد با او به زمين مسابقه بروم تا او بازي کند و من هم نگاهش کنم». مرتضي نفس عميقي مي‌کشد و ادامه مي‌دهد: «چيزي که مي‌خواهم اين است که کنار مسي باشم، اينکه او به من کمک کند و از اينجا من را بيرون ببرد. وقتي بزرگ شدم، من هم مي‌خواهم مسي شوم».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.