|

مسئولان شکل مردم خواهند شد!

اميد فراغت . روزنامه‌نگار

اصلاح‌طلبي روش، منش و مسلک بشري است و بر همين اساس قدرت زمان قوي‌ترين ابزار اصلاح‌طلبي است و در واقع اين فرايند زمان است که جوامع را به توسعه‌يافتگي مي‌کشاند و ذات اصلاح‌طلبي به عنوان ويژگي رشد مطلوب، جوامع توسعه‌نيافته يا کمتر‌توسعه‌يافته را به توسعه‌يافته تبديل مي‌کند و اصلاح‌طلبي سرنوشت محتوم همه جوامع است. ادبيات قدرت جامعه ايران اين واقعيت را درک کرده است؛ چراکه جريان عمومي جامعه در فضاي اصلاح‌طلبي زيست دارد و بر همين اساس برخي کارشناسان بر اين نظر هستند که مردم جلوتر از برخي تصميم‌سازان به حساب مي‌آيند. ادبيات جريان عمومي جامعه نه مديون اصلاح‌طلبان و نه مديون اصولگرايان است بلکه به دليل فناوري و تکنولوژي در قالب يکپارچگي اطلاعات، مديون ادبيات يکپارچه جهاني ‌شده است که با چشمان غيرمسلح در اکثر جوامع کمترتوسعه‌يافته نيز می‌توان آن را ‌مشاهده کرد. چشم و گوش اکثريت جامعه در واقع به مراجع فکري و به تعبيري روشنفکران و نخبگان نيست. آنان در يک رهاشدگي به خرد جريان عمومي دهکده جهاني اتصال پيدا کرده‌‌اند و نوع مطالباتشان از جنس ادبيات يکپارچه فرهنگي و اقتصادي شده است.دو خوانش متفاوت مردم و مسئولان قابل‌رؤيت است و باوجوداینکه سبک زندگي اکثريت مردم تغييريافته اما هنوز سبک فکري اکثر مسئولان در همان قالب‌بندي‌هاي تجويزي موجوديت دارد.تنوع مردم نسبت به هم از حالت مخالفت و بي‌تفاوتي به مرحله پذيرش رسيده است و سبک‌هاي متفاوت زندگي در برابر ديدگان جامعه تبديل به يک فرهنگ شخصي شده و کمتر کسي نسبت به سبک‌هاي متفاوت اظهار تعجب می کند.جامعه در عين رهاشدگي در يک فضاي خودتربيتي قرار گرفته است و اين خودتربيتي هم زاييده شرايطي است که نه اصلاح‌طلبان و نه اصولگرايان نمي‌توانند داعيه‌دار پايه‌ريزي آن باشند؛ چراکه قدرت زمان به دور از ادبيات‌هاي موجود سياسي، ادبيات اجتماعي، فرهنگي، اقتصادي و... را تحميل کرده است.با توجه به رهاشدگي جامعه و حضور در فضاي خودتربيتي که ملاحظات نمادهاي اصلاح‌طلبي را هم ندارند، هوشمندي تصميم‌سازان بايد بر اين نظر باشد که به نمادهاي اصلاح‌طلبي عرصه جولان بدهند تا تغييرات، تدريجي و کنترل‌پذیر باشد. بايد پذيرفت بخشي از جامعه که طبقه متوسط هم شامل آن است، بر اساس قبض و بسط‌هاي غیرکاربردی تبديل به مطالبه‌گران و ره‌جويان خاموش شده‌‌اند که اين خاموشي و سکوت نبايد علامتي براي رضايت قلمداد شود.بهترين بازگشايي، بازگشايي‌هايي است که در زمان و مکان مناسب رخ بدهد. شرايط موجود به‌گونه‌ای شده است که مسئولان شکل مردم مي‌شوند نه مردم شکل مسئولان.

اصلاح‌طلبي روش، منش و مسلک بشري است و بر همين اساس قدرت زمان قوي‌ترين ابزار اصلاح‌طلبي است و در واقع اين فرايند زمان است که جوامع را به توسعه‌يافتگي مي‌کشاند و ذات اصلاح‌طلبي به عنوان ويژگي رشد مطلوب، جوامع توسعه‌نيافته يا کمتر‌توسعه‌يافته را به توسعه‌يافته تبديل مي‌کند و اصلاح‌طلبي سرنوشت محتوم همه جوامع است. ادبيات قدرت جامعه ايران اين واقعيت را درک کرده است؛ چراکه جريان عمومي جامعه در فضاي اصلاح‌طلبي زيست دارد و بر همين اساس برخي کارشناسان بر اين نظر هستند که مردم جلوتر از برخي تصميم‌سازان به حساب مي‌آيند. ادبيات جريان عمومي جامعه نه مديون اصلاح‌طلبان و نه مديون اصولگرايان است بلکه به دليل فناوري و تکنولوژي در قالب يکپارچگي اطلاعات، مديون ادبيات يکپارچه جهاني ‌شده است که با چشمان غيرمسلح در اکثر جوامع کمترتوسعه‌يافته نيز می‌توان آن را ‌مشاهده کرد. چشم و گوش اکثريت جامعه در واقع به مراجع فکري و به تعبيري روشنفکران و نخبگان نيست. آنان در يک رهاشدگي به خرد جريان عمومي دهکده جهاني اتصال پيدا کرده‌‌اند و نوع مطالباتشان از جنس ادبيات يکپارچه فرهنگي و اقتصادي شده است.دو خوانش متفاوت مردم و مسئولان قابل‌رؤيت است و باوجوداینکه سبک زندگي اکثريت مردم تغييريافته اما هنوز سبک فکري اکثر مسئولان در همان قالب‌بندي‌هاي تجويزي موجوديت دارد.تنوع مردم نسبت به هم از حالت مخالفت و بي‌تفاوتي به مرحله پذيرش رسيده است و سبک‌هاي متفاوت زندگي در برابر ديدگان جامعه تبديل به يک فرهنگ شخصي شده و کمتر کسي نسبت به سبک‌هاي متفاوت اظهار تعجب می کند.جامعه در عين رهاشدگي در يک فضاي خودتربيتي قرار گرفته است و اين خودتربيتي هم زاييده شرايطي است که نه اصلاح‌طلبان و نه اصولگرايان نمي‌توانند داعيه‌دار پايه‌ريزي آن باشند؛ چراکه قدرت زمان به دور از ادبيات‌هاي موجود سياسي، ادبيات اجتماعي، فرهنگي، اقتصادي و... را تحميل کرده است.با توجه به رهاشدگي جامعه و حضور در فضاي خودتربيتي که ملاحظات نمادهاي اصلاح‌طلبي را هم ندارند، هوشمندي تصميم‌سازان بايد بر اين نظر باشد که به نمادهاي اصلاح‌طلبي عرصه جولان بدهند تا تغييرات، تدريجي و کنترل‌پذیر باشد. بايد پذيرفت بخشي از جامعه که طبقه متوسط هم شامل آن است، بر اساس قبض و بسط‌هاي غیرکاربردی تبديل به مطالبه‌گران و ره‌جويان خاموش شده‌‌اند که اين خاموشي و سکوت نبايد علامتي براي رضايت قلمداد شود.بهترين بازگشايي، بازگشايي‌هايي است که در زمان و مکان مناسب رخ بدهد. شرايط موجود به‌گونه‌ای شده است که مسئولان شکل مردم مي‌شوند نه مردم شکل مسئولان.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.