|

موج فزاینده پیام اسلام متفکر شهید آیت‌الله مطهری

اسلام در ابتدا به صورت یک موج بسیار کوچکی پدید آمد. آن روز که حضرت محمد بن عبدالله(ص) از کوه حرا به زیر آمد؛ درحالی‌که دنیای درونش دگرگون شده بود و با غیب و ملکوت اتصال یافته و از فیوضات الهی لبریز شده بود و فریاد برآورد: «قولوا لا اله الُا الله تفلحوا» این موج شروع شد. برخلاف هزاران امواج پرسروصدا و پردبدبه جهان، در روزهای اول از چهار دیوار خانه‌ای که تنها سه تن: محمد(ص)، خدیجه(س) و علی(ع) را در بر می‌گرفت، تجاوز نمی‌کرد. اندکی طول نکشید که به سایر خانه‌های مکه سرایت کرد. پس از حدود 10 سال به خارج مکه، بالخصوص مدینه کشیده شد و در مدت کمی به سایر نقاط جزیرة‌العرب امتداد یافت و در کمتر از نیم‌قرن دامنه‌اش سراسر جهان متمدن آن روز را گرفت و آوایش به همه گوش‌ها رسید.
این موج به موازات اینکه رو به وسعت و گسترش نهاد، بر قوّت و قدرت و طول خویش افزود. امروز نیز پس از 14 قرن، بشر شاهد وسعت تدریجی و قوّت و قدرت روزافزون آن است. [اما رمز این رشد و بالندگی چیست؟].
اسلام از طرفی پیمان خویش را با عقل، سخت استوار کرده است؛ عقل را به‌عنوان یکی از ارکان اصلی دین پذیرفته؛ بالاتر، پیامبر درونی‌اش خوانده است. از طرف دیگر، مُلک و ملکوت، دنیا و آخرت، جسم و روح، ظاهر و باطن، ماده و معنی را یک‌جا در نظر گرفته و همه‌جانبه نگریسته و از هر افراط و تفریطی دوری جسته است. از اینها گذشته، برنامه کامل خویش را به وسیله رهبری شایسته و مجریانی لایق به جهان عرضه کرده است. از‌این‌رو عجیب نیست که وقتی امروز در فاصله 14 قرن تمام، کارنامه مشعشع این آیین پاک را مطالعه می‌کنیم آن را مملو از افتخارات می‌بینیم.
موجی چنان زنده که فرهنگ‌های جهان را در خود جذب؛ ‌و عقل‌های نیرومند متفکران و فلاسفه و دانشمندان را در پیشگاه خود خاضع؛ و انصاف دشمن را برانگیزد و پیوسته در حال رشد و نمو باشد، جز اینکه از صمیم «وحی» سرچشمه بگیرد و پیام خدای بشر برای بشر باشد و برای نجات بشر رسیده باشد، چیز دیگری نمی‌تواند باشد.
راستی حیرت‌آور نیست که مردی اُمّی و درس‌نخوانده از میان مردمی بی‌سواد و در سرزمینی که جز جهل و فساد و خودخواهی و خودپرستی اثری در آن نیست، به پا خیزد و نهضتی چنین مبارک و میمون و پرثمر ایجاد نماید؟!
منبع: سیری در سیره نبوی، ص 24-28

اسلام در ابتدا به صورت یک موج بسیار کوچکی پدید آمد. آن روز که حضرت محمد بن عبدالله(ص) از کوه حرا به زیر آمد؛ درحالی‌که دنیای درونش دگرگون شده بود و با غیب و ملکوت اتصال یافته و از فیوضات الهی لبریز شده بود و فریاد برآورد: «قولوا لا اله الُا الله تفلحوا» این موج شروع شد. برخلاف هزاران امواج پرسروصدا و پردبدبه جهان، در روزهای اول از چهار دیوار خانه‌ای که تنها سه تن: محمد(ص)، خدیجه(س) و علی(ع) را در بر می‌گرفت، تجاوز نمی‌کرد. اندکی طول نکشید که به سایر خانه‌های مکه سرایت کرد. پس از حدود 10 سال به خارج مکه، بالخصوص مدینه کشیده شد و در مدت کمی به سایر نقاط جزیرة‌العرب امتداد یافت و در کمتر از نیم‌قرن دامنه‌اش سراسر جهان متمدن آن روز را گرفت و آوایش به همه گوش‌ها رسید.
این موج به موازات اینکه رو به وسعت و گسترش نهاد، بر قوّت و قدرت و طول خویش افزود. امروز نیز پس از 14 قرن، بشر شاهد وسعت تدریجی و قوّت و قدرت روزافزون آن است. [اما رمز این رشد و بالندگی چیست؟].
اسلام از طرفی پیمان خویش را با عقل، سخت استوار کرده است؛ عقل را به‌عنوان یکی از ارکان اصلی دین پذیرفته؛ بالاتر، پیامبر درونی‌اش خوانده است. از طرف دیگر، مُلک و ملکوت، دنیا و آخرت، جسم و روح، ظاهر و باطن، ماده و معنی را یک‌جا در نظر گرفته و همه‌جانبه نگریسته و از هر افراط و تفریطی دوری جسته است. از اینها گذشته، برنامه کامل خویش را به وسیله رهبری شایسته و مجریانی لایق به جهان عرضه کرده است. از‌این‌رو عجیب نیست که وقتی امروز در فاصله 14 قرن تمام، کارنامه مشعشع این آیین پاک را مطالعه می‌کنیم آن را مملو از افتخارات می‌بینیم.
موجی چنان زنده که فرهنگ‌های جهان را در خود جذب؛ ‌و عقل‌های نیرومند متفکران و فلاسفه و دانشمندان را در پیشگاه خود خاضع؛ و انصاف دشمن را برانگیزد و پیوسته در حال رشد و نمو باشد، جز اینکه از صمیم «وحی» سرچشمه بگیرد و پیام خدای بشر برای بشر باشد و برای نجات بشر رسیده باشد، چیز دیگری نمی‌تواند باشد.
راستی حیرت‌آور نیست که مردی اُمّی و درس‌نخوانده از میان مردمی بی‌سواد و در سرزمینی که جز جهل و فساد و خودخواهی و خودپرستی اثری در آن نیست، به پا خیزد و نهضتی چنین مبارک و میمون و پرثمر ایجاد نماید؟!
منبع: سیری در سیره نبوی، ص 24-28

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.