معلم تماموقت یک طرح اورژانسی دیگر!
عبدالجلیل کریمپور
معلم تماموقت که در همین ابتدا باید گفت اصطلاح بیمسمایی است، جدیدترین عنوانی است که مسئولان آموزشوپرورش برای رفع قسمتی از کمبود معلمان در این سیستم بنا نهادند! این عنوان ابتکاری، رویهای جدید برای بازی با معلمی است که همچنان از دغدغه معیشتی رنج میبرد و فرادستان این نهاد، بهجای برنامهریزی برای رفع این دغدغه، او را سرگرم عناوین متعددی میكنند که خارج از عرف جامعه جهانی است! معلمان در کشور ما به علت اینکه دارای جامعه آماری بالایی هستند، همیشه در معرض این مدل رفتارها و خلاقیتها قرار میگیرند! آنچه میتوان از این روش خلاقانه دریافت کرد، این است که باز هم رویه صرفهجویی در اولویت توجه قرار گرفته است! خوب میدانیم که بازنشستگی هزاران معلم و به تبع آن کمبود شدید ناشی از آن، اولین مؤلفه قابلتوجهی است که فرادستان را به سمت این طرح هدایت كرد تا به این وسیله مشکل را تا حدی رفع کنند! این شبهه همچنان باقی است که این وضعیت میتواند به عنوان ساعت موظفی معلم در هفته اعمال شود و او را ملزم به حضور 30 ساعت کار در هفته كند که اگر این وضعیت اجرائی شود، نوعی اجحاف و در نتیجه استثمار معلم است!
اگر بهراستی، هدف اصلی اجرای این طرح، کمک به معلمان است، چرا چندین سال است که طرح رتبهبندی معلمان در محاق بیتوجهی گرفتار مانده است؟ چرا در همین طرح، معلمان باسابقه کنار گذاشته شدهاند؟ جذب نیرو به صورت غیراستاندارد، چالشی جدی در دهههای گذشته بود که برای رفع کمبودها لحاظ میشد. این مدل جذب، مشکلات مربوط به خود را داشت که نقدهای زیادی را به همراه آورد. شاید بتوان بر این نکته تأکید کرد که روشهای زودبازده و بیبرنامه، بدون توجه به اثرات منفی آن در این نهاد به صورت اپیدمی اجرا شده و همچنان انجام میشود و فقط صورت اجرایش تغییر میکند. این مدل جدید (معلم تماموقت) نیز میتواند در ادامه همان برنامههای خارج از عرف باشد. در مدلهای گذشته، تنوع روشهای جذب مورد نظر بود و در روش جدید، مدلهای بهرهگیری از معلم شاغل موردنظر است. بدهی سیستم به معلمان، گاه آنقدر زیاد میشود که ارمغانی جز بیتوجهی به همراه ندارد. آیا میشود این اطمینان را داشت که این مدلها نفع معلم را میسنجد و او را در اولویت توجه خود قرار میدهد؟ آیا سند تحول بنیادین در سیستم آموزشوپرورش متناسب با اینگونه راهکارها تدوین شده است؟ و آیا هیچگاه
معلم در جامعه ما متناسب با عرف جهانی مورد توجه قرار گرفته است؟
اگر در این طرح، ملاک اثربخشی آموزشی را در نظر بگیریم، متأسفانه آن مورد را هم دچار چالش جدی میکند! ساعات تدریس هفتگی باز هم در عرف جهانی به این میزان تعریف نشده است. ما انگار هیچگاه اثربخشی را در برنامه کاریمان ملاک قرار نمیدهیم! فقط به این بسنده میکنیم که مشکل را اورژانسی حل كنيم! حال با این تفاسیر و براساس آنچه گفته شد، ما کجای کار قرار داریم و چقدر متناسب با استاندارد جهانی حرکت میکنیم؟!
معلم تماموقت که در همین ابتدا باید گفت اصطلاح بیمسمایی است، جدیدترین عنوانی است که مسئولان آموزشوپرورش برای رفع قسمتی از کمبود معلمان در این سیستم بنا نهادند! این عنوان ابتکاری، رویهای جدید برای بازی با معلمی است که همچنان از دغدغه معیشتی رنج میبرد و فرادستان این نهاد، بهجای برنامهریزی برای رفع این دغدغه، او را سرگرم عناوین متعددی میكنند که خارج از عرف جامعه جهانی است! معلمان در کشور ما به علت اینکه دارای جامعه آماری بالایی هستند، همیشه در معرض این مدل رفتارها و خلاقیتها قرار میگیرند! آنچه میتوان از این روش خلاقانه دریافت کرد، این است که باز هم رویه صرفهجویی در اولویت توجه قرار گرفته است! خوب میدانیم که بازنشستگی هزاران معلم و به تبع آن کمبود شدید ناشی از آن، اولین مؤلفه قابلتوجهی است که فرادستان را به سمت این طرح هدایت كرد تا به این وسیله مشکل را تا حدی رفع کنند! این شبهه همچنان باقی است که این وضعیت میتواند به عنوان ساعت موظفی معلم در هفته اعمال شود و او را ملزم به حضور 30 ساعت کار در هفته كند که اگر این وضعیت اجرائی شود، نوعی اجحاف و در نتیجه استثمار معلم است!
اگر بهراستی، هدف اصلی اجرای این طرح، کمک به معلمان است، چرا چندین سال است که طرح رتبهبندی معلمان در محاق بیتوجهی گرفتار مانده است؟ چرا در همین طرح، معلمان باسابقه کنار گذاشته شدهاند؟ جذب نیرو به صورت غیراستاندارد، چالشی جدی در دهههای گذشته بود که برای رفع کمبودها لحاظ میشد. این مدل جذب، مشکلات مربوط به خود را داشت که نقدهای زیادی را به همراه آورد. شاید بتوان بر این نکته تأکید کرد که روشهای زودبازده و بیبرنامه، بدون توجه به اثرات منفی آن در این نهاد به صورت اپیدمی اجرا شده و همچنان انجام میشود و فقط صورت اجرایش تغییر میکند. این مدل جدید (معلم تماموقت) نیز میتواند در ادامه همان برنامههای خارج از عرف باشد. در مدلهای گذشته، تنوع روشهای جذب مورد نظر بود و در روش جدید، مدلهای بهرهگیری از معلم شاغل موردنظر است. بدهی سیستم به معلمان، گاه آنقدر زیاد میشود که ارمغانی جز بیتوجهی به همراه ندارد. آیا میشود این اطمینان را داشت که این مدلها نفع معلم را میسنجد و او را در اولویت توجه خود قرار میدهد؟ آیا سند تحول بنیادین در سیستم آموزشوپرورش متناسب با اینگونه راهکارها تدوین شده است؟ و آیا هیچگاه
معلم در جامعه ما متناسب با عرف جهانی مورد توجه قرار گرفته است؟
اگر در این طرح، ملاک اثربخشی آموزشی را در نظر بگیریم، متأسفانه آن مورد را هم دچار چالش جدی میکند! ساعات تدریس هفتگی باز هم در عرف جهانی به این میزان تعریف نشده است. ما انگار هیچگاه اثربخشی را در برنامه کاریمان ملاک قرار نمیدهیم! فقط به این بسنده میکنیم که مشکل را اورژانسی حل كنيم! حال با این تفاسیر و براساس آنچه گفته شد، ما کجای کار قرار داریم و چقدر متناسب با استاندارد جهانی حرکت میکنیم؟!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.