|

من متنفرم از دوم‌بـودن...

سجاد افشاريان: به اعتقاد من مهم‌ترين شاخصه دروني تمام گروه توليدکننده سريال «نجوا» در بيشتر بخش‌ها همين روحيه برآمده از تيتر اين يادداشت است؛ من متنفرم از دوم‌بودن...
فيلم‌نامه «نجوا» مانند آينه‌اي در برابر سير انهدام يک اجتماع (اجتماع به معناي آنچه از خانه و خانواده آغاز مي‌شود) پريشان‌احوالي طبقات مختلف را که مبتني و برخاسته از فروپاشي نظام‌هاي فرهنگي، اخلاقي و... است به صورت معاصر تعريف مي‌کند و حالا من در اولين برخورد با جهان فيلم‌نامه سعيد شاهسواري مواجه شده بودم که در ابعاد مختلف به انسان مي‌پردازد؛ انساني که سعي دارد فارسي را درست صحبت کند، واژگانش دستچين شده‌‌اند و روح را صيقل مي‌دهند، پيچيدگي‌هاي قصه‌اش مانند پيچيدگي‌هاي عجيب سال‌ها و تاريخ پشت‌سر قوام دارد. تا به اينجا ضرورت بازيافت و پرداخت به انديشه و درنگ روي توليد کاري که دوباره مي‌تواند آغازگر يک جريان فکري و سرآغاز دوباره يک راه باشد خود انگيزه‌اي صدچندان است، آن هم در تلويزيوني که از روزهاي اوجش بسيار فاصله گرفته و در نبود مديراني که با اتاق فکر‌هاي قوي نيروهاي مؤثر اجرائي رسانه را شناسايي و آنها را براي توليد انديشه تقويت کنند، تلويزيوني که نخبگي ديگر برايش هيچ تعريفي ندارد، تلويزيوني که با کوته‌فکري و دست‌هاي خالي خود را در رقابت با شبکه‌هاي ديگر به هر دري مي‌زند و حواسش نيست که در بيشتر مواقع رنگ زردِ تهي از معناي آن شبکه‌ها را به خود مي‌گيرد، تلويزيوني که انگارنه‌انگار کيانوش عياري در آن «روزگار قريب» ساخته، تلويزيوني که مهم‌ترين رسانه براي بلورين‌ساختن روح و ذهن يک جامعه است و چه غريب بي‌تعهدي و فوج‌فوج فريب جاي مسئوليت را گرفته است. به نجوا برمي‌گردم، به روزهاي پشت‌سر؛ به ابراهيم شيباني؛ کارگرداني که پاشنه جواني‌اش را کشيده تا نجوا ساخته شود، کارگرداني که طعم سينما را از نوجواني چشيده و بسيار تجربه کرده و با تمام نيروي جواني‌اش به گواه روزهاي پشت‌سر تمام‌قد در کنار نويسنده ايستاده تا اين مهم اتفاق و تصوير شود. «جامعه ما در يک لوکيشن به‌هيچ‌وجه به درستي تصوير نمي‌شود». جمله بالا يک تيتر است که در دل خود باردارِ بخش اندکي از سختي‌هاي توليد نجواست. يادم مي‌آيد به تعداد ديدن برگ آفيش‌هاي روزانه (ما) تعدد لوکيشن داشتيم، اين «ما» همان جمعي است که درون روحشان، نهالي سبز شده بود که مي‌خواست بلندبالاترين سپيدار باشد در معبر باد. نجوا به اعتقاد من مسير بالندگي‌اش را براي بلندبالاشدن و ثبت در حافظه يک تاريخ به نام رسانه و حافظه يک اجتماع آغاز کرده است، آن هم در گذر از مسيرهاي سختي که پر بود از آدم‌هايی که قدِ قامت روحشان به اندازه اره‌برقي‌هاي دستشان بود.
دلم مي‌خواست روزگار به‌گونه‌اي روزگار بود که بعد از دو سال با شعف بيشتري درباره نجوا و جانِ نجوا مي‌نوشتم، اما همان‌طور که مي‌خوانيد تلخم و اين نوشته‌ها تلخ مي‌شود، بيشترگفتن را مي‌گذارم به شور و شعور روزهاي پيش‌رو. اينکه هنوز صداي ضربان قلبم در تمامي سکانس‌هاي جلال يادم هست مرا در مسيري که پيش گرفته‌ام اميدوار و شاکر نگه مي‌دارد. در پايان سکانسي از جلال و فروغ که تازه به خانه جديدشان آمده بودند، جلال مي‌خواند: در ازل پرتو حسنت ز تجلي دم زد / عشق پيدا شد و آتش به همه عالم زد شما با صداي استاد شجريان بشنويد و تصور کنيد و عشق کنيد. با ارادت به تمام شما که ما را مي‌بينيد و مي‌شنويد و مي‌خوانيد.

سجاد افشاريان: به اعتقاد من مهم‌ترين شاخصه دروني تمام گروه توليدکننده سريال «نجوا» در بيشتر بخش‌ها همين روحيه برآمده از تيتر اين يادداشت است؛ من متنفرم از دوم‌بودن...
فيلم‌نامه «نجوا» مانند آينه‌اي در برابر سير انهدام يک اجتماع (اجتماع به معناي آنچه از خانه و خانواده آغاز مي‌شود) پريشان‌احوالي طبقات مختلف را که مبتني و برخاسته از فروپاشي نظام‌هاي فرهنگي، اخلاقي و... است به صورت معاصر تعريف مي‌کند و حالا من در اولين برخورد با جهان فيلم‌نامه سعيد شاهسواري مواجه شده بودم که در ابعاد مختلف به انسان مي‌پردازد؛ انساني که سعي دارد فارسي را درست صحبت کند، واژگانش دستچين شده‌‌اند و روح را صيقل مي‌دهند، پيچيدگي‌هاي قصه‌اش مانند پيچيدگي‌هاي عجيب سال‌ها و تاريخ پشت‌سر قوام دارد. تا به اينجا ضرورت بازيافت و پرداخت به انديشه و درنگ روي توليد کاري که دوباره مي‌تواند آغازگر يک جريان فکري و سرآغاز دوباره يک راه باشد خود انگيزه‌اي صدچندان است، آن هم در تلويزيوني که از روزهاي اوجش بسيار فاصله گرفته و در نبود مديراني که با اتاق فکر‌هاي قوي نيروهاي مؤثر اجرائي رسانه را شناسايي و آنها را براي توليد انديشه تقويت کنند، تلويزيوني که نخبگي ديگر برايش هيچ تعريفي ندارد، تلويزيوني که با کوته‌فکري و دست‌هاي خالي خود را در رقابت با شبکه‌هاي ديگر به هر دري مي‌زند و حواسش نيست که در بيشتر مواقع رنگ زردِ تهي از معناي آن شبکه‌ها را به خود مي‌گيرد، تلويزيوني که انگارنه‌انگار کيانوش عياري در آن «روزگار قريب» ساخته، تلويزيوني که مهم‌ترين رسانه براي بلورين‌ساختن روح و ذهن يک جامعه است و چه غريب بي‌تعهدي و فوج‌فوج فريب جاي مسئوليت را گرفته است. به نجوا برمي‌گردم، به روزهاي پشت‌سر؛ به ابراهيم شيباني؛ کارگرداني که پاشنه جواني‌اش را کشيده تا نجوا ساخته شود، کارگرداني که طعم سينما را از نوجواني چشيده و بسيار تجربه کرده و با تمام نيروي جواني‌اش به گواه روزهاي پشت‌سر تمام‌قد در کنار نويسنده ايستاده تا اين مهم اتفاق و تصوير شود. «جامعه ما در يک لوکيشن به‌هيچ‌وجه به درستي تصوير نمي‌شود». جمله بالا يک تيتر است که در دل خود باردارِ بخش اندکي از سختي‌هاي توليد نجواست. يادم مي‌آيد به تعداد ديدن برگ آفيش‌هاي روزانه (ما) تعدد لوکيشن داشتيم، اين «ما» همان جمعي است که درون روحشان، نهالي سبز شده بود که مي‌خواست بلندبالاترين سپيدار باشد در معبر باد. نجوا به اعتقاد من مسير بالندگي‌اش را براي بلندبالاشدن و ثبت در حافظه يک تاريخ به نام رسانه و حافظه يک اجتماع آغاز کرده است، آن هم در گذر از مسيرهاي سختي که پر بود از آدم‌هايی که قدِ قامت روحشان به اندازه اره‌برقي‌هاي دستشان بود.
دلم مي‌خواست روزگار به‌گونه‌اي روزگار بود که بعد از دو سال با شعف بيشتري درباره نجوا و جانِ نجوا مي‌نوشتم، اما همان‌طور که مي‌خوانيد تلخم و اين نوشته‌ها تلخ مي‌شود، بيشترگفتن را مي‌گذارم به شور و شعور روزهاي پيش‌رو. اينکه هنوز صداي ضربان قلبم در تمامي سکانس‌هاي جلال يادم هست مرا در مسيري که پيش گرفته‌ام اميدوار و شاکر نگه مي‌دارد. در پايان سکانسي از جلال و فروغ که تازه به خانه جديدشان آمده بودند، جلال مي‌خواند: در ازل پرتو حسنت ز تجلي دم زد / عشق پيدا شد و آتش به همه عالم زد شما با صداي استاد شجريان بشنويد و تصور کنيد و عشق کنيد. با ارادت به تمام شما که ما را مي‌بينيد و مي‌شنويد و مي‌خوانيد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.