دولت؛ مانع بزرگ
ابراهیم مختاری
مهمترین رویدادی که پس از پیروزی انقلاب اتفاق افتاد و سرنوشت سینمای ایران را عوض کرد، ورود دولت به عرصه سینما بود.
حالا پس از سه دهه دو پرسش اساسی مطرح میشود؛ اول، چرا دولت به سینما آمد؟ دوم از آن روز تا حالا دولت در سینما چه مسیری را طی کرد؟ پاسخ سوال اول این است که در آغاز تشکیل دولت انقلابی بخش خصوصی حاضر نبود در سینمایی که آیندهاش مبهم است و قوانین معینی برایش وجود ندارد، یک ریال سرمایهگذاری کند. به همین علت دولت با ورود خود به این عرصه و با سرمایهگذاری برای ساخت چند فیلم سعی کرد چرخه تولید را به حرکت درآورد. این حرکت درابتدا سازنده بود. ولی دولت به جای آنکه راه را بر بخش خصوصی باز کند به همان مسیر ادامه داد، طوری که امروز سایه سنگینش برتمامی بخشهای سینما سنگینی میکند.
امروزه حجم چرخش مالی دولت در سینما جایی برای بخش خصوصی نگذاشته است. وقتی دولت با حجم عظیم از سرمایه در سینما حضور دارد و علاوه بر آن در بخش تولید، نظارت و هدایت سینما دخالت میکند بدیهی است که امکان فساد را به همان نسبت به وجود میآورد. دولت که در آغاز عامل راهاندازی سینمای ایران بود، الان به مانع بزرگ رشد سینمای ایران تبدیل شده. اوج انحراف نقش دولت در سینما را در چهارسال اخیر شاهد بودیم. میزان رانتخواری متنوع را که منحصر به ارقام مالی نیست، دستگاههای بازرسی دولتی میتوانند به اطلاعات آن دسترسی داشته باشند و به مقامات منعکس کنند. دولت در سه دهه گذشته نقش اصلی خود را که نظارت بر فعالیت بخش خصوصی است از دست داده و خود بهعنوان سرمایهگذار در سینما ذینفع شده به همین دلیل نقش ملی خود را در سینما از دست داده و از مسیر خود منحرف شده است.
حالا پس از سه دهه دو پرسش اساسی مطرح میشود؛ اول، چرا دولت به سینما آمد؟ دوم از آن روز تا حالا دولت در سینما چه مسیری را طی کرد؟ پاسخ سوال اول این است که در آغاز تشکیل دولت انقلابی بخش خصوصی حاضر نبود در سینمایی که آیندهاش مبهم است و قوانین معینی برایش وجود ندارد، یک ریال سرمایهگذاری کند. به همین علت دولت با ورود خود به این عرصه و با سرمایهگذاری برای ساخت چند فیلم سعی کرد چرخه تولید را به حرکت درآورد. این حرکت درابتدا سازنده بود. ولی دولت به جای آنکه راه را بر بخش خصوصی باز کند به همان مسیر ادامه داد، طوری که امروز سایه سنگینش برتمامی بخشهای سینما سنگینی میکند.
امروزه حجم چرخش مالی دولت در سینما جایی برای بخش خصوصی نگذاشته است. وقتی دولت با حجم عظیم از سرمایه در سینما حضور دارد و علاوه بر آن در بخش تولید، نظارت و هدایت سینما دخالت میکند بدیهی است که امکان فساد را به همان نسبت به وجود میآورد. دولت که در آغاز عامل راهاندازی سینمای ایران بود، الان به مانع بزرگ رشد سینمای ایران تبدیل شده. اوج انحراف نقش دولت در سینما را در چهارسال اخیر شاهد بودیم. میزان رانتخواری متنوع را که منحصر به ارقام مالی نیست، دستگاههای بازرسی دولتی میتوانند به اطلاعات آن دسترسی داشته باشند و به مقامات منعکس کنند. دولت در سه دهه گذشته نقش اصلی خود را که نظارت بر فعالیت بخش خصوصی است از دست داده و خود بهعنوان سرمایهگذار در سینما ذینفع شده به همین دلیل نقش ملی خود را در سینما از دست داده و از مسیر خود منحرف شده است.
مهمترین رویدادی که پس از پیروزی انقلاب اتفاق افتاد و سرنوشت سینمای ایران را عوض کرد، ورود دولت به عرصه سینما بود.
حالا پس از سه دهه دو پرسش اساسی مطرح میشود؛ اول، چرا دولت به سینما آمد؟ دوم از آن روز تا حالا دولت در سینما چه مسیری را طی کرد؟ پاسخ سوال اول این است که در آغاز تشکیل دولت انقلابی بخش خصوصی حاضر نبود در سینمایی که آیندهاش مبهم است و قوانین معینی برایش وجود ندارد، یک ریال سرمایهگذاری کند. به همین علت دولت با ورود خود به این عرصه و با سرمایهگذاری برای ساخت چند فیلم سعی کرد چرخه تولید را به حرکت درآورد. این حرکت درابتدا سازنده بود. ولی دولت به جای آنکه راه را بر بخش خصوصی باز کند به همان مسیر ادامه داد، طوری که امروز سایه سنگینش برتمامی بخشهای سینما سنگینی میکند.
امروزه حجم چرخش مالی دولت در سینما جایی برای بخش خصوصی نگذاشته است. وقتی دولت با حجم عظیم از سرمایه در سینما حضور دارد و علاوه بر آن در بخش تولید، نظارت و هدایت سینما دخالت میکند بدیهی است که امکان فساد را به همان نسبت به وجود میآورد. دولت که در آغاز عامل راهاندازی سینمای ایران بود، الان به مانع بزرگ رشد سینمای ایران تبدیل شده. اوج انحراف نقش دولت در سینما را در چهارسال اخیر شاهد بودیم. میزان رانتخواری متنوع را که منحصر به ارقام مالی نیست، دستگاههای بازرسی دولتی میتوانند به اطلاعات آن دسترسی داشته باشند و به مقامات منعکس کنند. دولت در سه دهه گذشته نقش اصلی خود را که نظارت بر فعالیت بخش خصوصی است از دست داده و خود بهعنوان سرمایهگذار در سینما ذینفع شده به همین دلیل نقش ملی خود را در سینما از دست داده و از مسیر خود منحرف شده است.
حالا پس از سه دهه دو پرسش اساسی مطرح میشود؛ اول، چرا دولت به سینما آمد؟ دوم از آن روز تا حالا دولت در سینما چه مسیری را طی کرد؟ پاسخ سوال اول این است که در آغاز تشکیل دولت انقلابی بخش خصوصی حاضر نبود در سینمایی که آیندهاش مبهم است و قوانین معینی برایش وجود ندارد، یک ریال سرمایهگذاری کند. به همین علت دولت با ورود خود به این عرصه و با سرمایهگذاری برای ساخت چند فیلم سعی کرد چرخه تولید را به حرکت درآورد. این حرکت درابتدا سازنده بود. ولی دولت به جای آنکه راه را بر بخش خصوصی باز کند به همان مسیر ادامه داد، طوری که امروز سایه سنگینش برتمامی بخشهای سینما سنگینی میکند.
امروزه حجم چرخش مالی دولت در سینما جایی برای بخش خصوصی نگذاشته است. وقتی دولت با حجم عظیم از سرمایه در سینما حضور دارد و علاوه بر آن در بخش تولید، نظارت و هدایت سینما دخالت میکند بدیهی است که امکان فساد را به همان نسبت به وجود میآورد. دولت که در آغاز عامل راهاندازی سینمای ایران بود، الان به مانع بزرگ رشد سینمای ایران تبدیل شده. اوج انحراف نقش دولت در سینما را در چهارسال اخیر شاهد بودیم. میزان رانتخواری متنوع را که منحصر به ارقام مالی نیست، دستگاههای بازرسی دولتی میتوانند به اطلاعات آن دسترسی داشته باشند و به مقامات منعکس کنند. دولت در سه دهه گذشته نقش اصلی خود را که نظارت بر فعالیت بخش خصوصی است از دست داده و خود بهعنوان سرمایهگذار در سینما ذینفع شده به همین دلیل نقش ملی خود را در سینما از دست داده و از مسیر خود منحرف شده است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.