|

حمید هوشنگی سرانجام آرام گرفت

حسین نصیری

مرداد سال 59 بود که برای نخستین‌بار با حمید آقای هوشنگی آشنا شدم. آقای کمال خرازی که مسئولیت خبرگزاری را بر عهده گرفته بود، از دوستانی برای همراهی دعوت کرد؛ از جمله حمید و من.
در همان ساعت‌های آغازین آشنایی نیز شخصیت متفاوت او، خود می‌نمود او پرتحرک و حتی بی‌قرار است!
در جمع کوچک ما، فقط حمید دانش‌آموخته «ارتباطات» بود و افزون ‌بر ‌آن در عرصه خبر تجربتی‌ گران و چندساله در توشه داشت.
پنهان نمی‌کنم که کارکردن با هوشنگی در آن سال‌ها کار آسانی نبود، اما این همکاری به اقتضای شرایط، تداوم یافت تا روزی که تجاوز عراق آغاز شد.
جنگ تحمیلی و دفاع با همه دشواری‌ها و فرازوفرودهایش، ضرورت‌ها و ملزومات دیگری را فرا‌ راه جامعه و مردم قرار داده بود و خبرگزاری به این دلیل، از همان نخستین روز، پرشور در سازماندهی فعالیت‌های خبری مرتبط نقش‌آفرین بود، هرچند کمتر دیده شد و حمید هوشنگی در مرکز آن!
با ادای احترام برای مشارکت عزیز سایر رسانه‌های کشور، به قاعده، «ستاد تبلیغات جنگ» همواره بر «شانه‌های» بی‌ادعای خبرگزاری می‌چرخید، اما بعدها مسیر خود را کج کرد و...؛ هرچند کسانی داعیه‌های دیگری داشتند.
من شهادت می‌دهم که «بچه‌های خبرگزاری» چه پرشور، اما غریبانه در این میدان مشق عشق می‌کردند و هیچ نخواستند و حمید هوشنگی میدان‌دار سخت‌گیر این تکاپو بود... .
زندگی ادامه داشت و حمید عازم لندن شد. او در دفتر لندن نیز به اعتبار تمامی تجارب و اندوخته‌های‌ گران خود خوش درخشید.
به اعتبار آشنایی سالیان، گواهی می‌دهم که حمید با خبر می‌زیست، با خبر گام برمی‌داشت، نه! می‌دوید، با خبر می‌خندید و بغض می‌کرد و...! او آرام نداشت. حتی آن‌گاه که به اقتضای زمانه «بازنشست» شد، این علاقه و تکاپو را رها نکرد.
بسیاری گواهی خواهند داد که حمید در بستر مرضی که تنش را به‌تدریج فرسود و سرانجام جانش گرفت، همواره سیر تحولات ایران و جهان را به دقت پی می‌گرفت و برداشت‌های خود را با گشاده‌رویی با دوستان تقسیم می‌کرد تا واپسین روز!
بیماری جسم حمید را رنجور کرده بود، اما واقعیت آن بود که دل او از تحکم‌های بی‌قاعده و ناداوری‌های تأسف‌باری که علیه او ساز شده و امکان درمان و همچنین زیستن با خانواده را از او سلب کرده بود، بیشتر در رنج بود. او اینک به دیار باقی ره سپرده است؛ خدای رحمان و رحیم آن را اول آرامش او قرار داده و غفران واسعه خود را ارزانی او کند. شرط انصاف نیست در این ذکر خیر، از مهربانی‌های مشفقانه و بردباری همسر‌ گرامی او، خانم مریم صادقی (هوشنگی) که از آغاز و در دهه‌های سپری‌شده در برابر بی‌قراری حمید و «دلبستگی او به رادیو» و مقتضیات حرفه پرخطر خبری و... و در سال‌های اخیر به‌ویژه در مراقبت خستگی‌ناپذیر از تن بیمار و روح خسته او همراهش بود، یادی به میان نباید. برای خانواده محترم هوشنگی، شکیبایی، سربلندی و پاداش اخروی آرزو می‌کنم و این ضایعه را به جامعه خبری کشور و به‌ویژه همکاران ایرنا تسلیت می گویم.
مرداد سال 59 بود که برای نخستین‌بار با حمید آقای هوشنگی آشنا شدم. آقای کمال خرازی که مسئولیت خبرگزاری را بر عهده گرفته بود، از دوستانی برای همراهی دعوت کرد؛ از جمله حمید و من.
در همان ساعت‌های آغازین آشنایی نیز شخصیت متفاوت او، خود می‌نمود او پرتحرک و حتی بی‌قرار است!
در جمع کوچک ما، فقط حمید دانش‌آموخته «ارتباطات» بود و افزون ‌بر ‌آن در عرصه خبر تجربتی‌ گران و چندساله در توشه داشت.
پنهان نمی‌کنم که کارکردن با هوشنگی در آن سال‌ها کار آسانی نبود، اما این همکاری به اقتضای شرایط، تداوم یافت تا روزی که تجاوز عراق آغاز شد.
جنگ تحمیلی و دفاع با همه دشواری‌ها و فرازوفرودهایش، ضرورت‌ها و ملزومات دیگری را فرا‌ راه جامعه و مردم قرار داده بود و خبرگزاری به این دلیل، از همان نخستین روز، پرشور در سازماندهی فعالیت‌های خبری مرتبط نقش‌آفرین بود، هرچند کمتر دیده شد و حمید هوشنگی در مرکز آن!
با ادای احترام برای مشارکت عزیز سایر رسانه‌های کشور، به قاعده، «ستاد تبلیغات جنگ» همواره بر «شانه‌های» بی‌ادعای خبرگزاری می‌چرخید، اما بعدها مسیر خود را کج کرد و...؛ هرچند کسانی داعیه‌های دیگری داشتند.
من شهادت می‌دهم که «بچه‌های خبرگزاری» چه پرشور، اما غریبانه در این میدان مشق عشق می‌کردند و هیچ نخواستند و حمید هوشنگی میدان‌دار سخت‌گیر این تکاپو بود... .
زندگی ادامه داشت و حمید عازم لندن شد. او در دفتر لندن نیز به اعتبار تمامی تجارب و اندوخته‌های‌ گران خود خوش درخشید.
به اعتبار آشنایی سالیان، گواهی می‌دهم که حمید با خبر می‌زیست، با خبر گام برمی‌داشت، نه! می‌دوید، با خبر می‌خندید و بغض می‌کرد و...! او آرام نداشت. حتی آن‌گاه که به اقتضای زمانه «بازنشست» شد، این علاقه و تکاپو را رها نکرد.
بسیاری گواهی خواهند داد که حمید در بستر مرضی که تنش را به‌تدریج فرسود و سرانجام جانش گرفت، همواره سیر تحولات ایران و جهان را به دقت پی می‌گرفت و برداشت‌های خود را با گشاده‌رویی با دوستان تقسیم می‌کرد تا واپسین روز!
بیماری جسم حمید را رنجور کرده بود، اما واقعیت آن بود که دل او از تحکم‌های بی‌قاعده و ناداوری‌های تأسف‌باری که علیه او ساز شده و امکان درمان و همچنین زیستن با خانواده را از او سلب کرده بود، بیشتر در رنج بود. او اینک به دیار باقی ره سپرده است؛ خدای رحمان و رحیم آن را اول آرامش او قرار داده و غفران واسعه خود را ارزانی او کند. شرط انصاف نیست در این ذکر خیر، از مهربانی‌های مشفقانه و بردباری همسر‌ گرامی او، خانم مریم صادقی (هوشنگی) که از آغاز و در دهه‌های سپری‌شده در برابر بی‌قراری حمید و «دلبستگی او به رادیو» و مقتضیات حرفه پرخطر خبری و... و در سال‌های اخیر به‌ویژه در مراقبت خستگی‌ناپذیر از تن بیمار و روح خسته او همراهش بود، یادی به میان نباید. برای خانواده محترم هوشنگی، شکیبایی، سربلندی و پاداش اخروی آرزو می‌کنم و این ضایعه را به جامعه خبری کشور و به‌ویژه همکاران ایرنا تسلیت می گویم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.