روایت چهل زن
زهرا عمراني
«در سفرهای کاری و غیرکاری با زنان بسیاری مواجه شدهام. برخی همقوم، همنگاه، همسنوسال، برخی بیگانه، نوجوان یا میانسال، وجه مشترکشان خلق دنیایی پر از شوروحال گاهی هم نهچندان پرحال اما در مسیر کمال»، این جمله یک سال پیش همینروزها و به بهانه تولد این ستون در صفحه آخر روزنامه «شرق» نوشته شد. روزنامه «شرق» رسانهای است که طیفهای مختلف اجتماعی، دانشگاهی، سیاسی و فعالان اجتماعی، حقوقبشری و حقوق زنان مخاطب آن هستند. بازتاب این ستون در یک سال گذشته میان خوانندگان نکتهبین «شرق»، بیشک مدیون بستری است که امکان این ابراز را فراهم آورده است. با این اوصاف، امروز یک سال شده که هر هفته این فرصت را داشتهام تا از زنانی سخن بگویم که دیدهام. یکی از این زنان گیسو، دبیر صفحه آخر روزنامه «شرق»، است. گیسو که با دغدغههای اجتماعی و علاقهاش به دنیای زنان، روزهای چهارشنبه صفحه آخر را دربست به موضوع زنان اختصاص میدهد؛ این ستون هم مجالی شد برای سخنگفتن از زنانی که انباشته تلاش هستند و دستاوردهایشان، گاه بسیار فراتر از 700 کلمه است؛ یک سال و روایت چهل زن و چهل دنیا.
هایده شیرزادی و مادرانگیاش برای زمین، صدیقه گیاهی و شهر کوچکی که بنا کرده، آسیه از قشم و رؤیایش برای ادامه تحصیل، کیمبرلی که همه زندگیاش را آنگونه که خواسته زیسته، بت رابرتز و لشگر گیسبریدهها، رخشان بنیاعتماد راوی قصههای ما، ملانی و نگاهش به مذهب، جیل و خانوادهاش از همه ملیتها، شیرین پارسی و جهان سرسبز شاندرمن، جهان مهاجری از مراکش، صدیقه زمانی و ساقی فعال و غم ازدستدادن، زهرا حسنزهی شیرزن شیرآباد، کندی و زنان سرخ پوست، سارا شاهوردی و فرمانرواییاش بر روستای بزین، عالیه محافظ زمین از بجستان، آکیکو موراکامی و ماجرای سونامی، پروین آراسته و عزمش به ادامه تحصیل، لینزی مادر حوا، ماهرخ فلاحی و گاوهای هولشتاین، فاطمه از افغانستان، مگان و امینا و انتخابهای دشوار، توران میرهادی معمار دنیای کودکی، بادی و مونا پادشاهان بیمکان، ماریا و آنچه از غم کودکی ساخت، دیانا ثاقب و تجربه شیرین بازگشت به افغانستان، کریستینا و خواهر ناتنیاش، نانا دختری از آسیای شرق، مریم میرزاخانی که به ریاضی پناه برد، منال الشریف و سدی که در عربستان شکاند، سارا سالار و رؤیایی که محقق کرد، افسانه بلوچستان، شهین قبادی و نقاشیهایش،
استیسی که سقف رؤیا را برای خود و همشهریهایش تکان داد، مدئا بنجامین و غلبهاش بر ترس، نازنین و گردنبندی از امید، زینب مادر هزاران کودک و پروین بختیارنژاد که زود رفت و فرصت نشد از شور وجودش سیراب شویم.
زنانی تأثیرگذار از کرمانشاه و خراسانجنوبی و هرمزگان تا رومانی و آفریقایجنوبی و افغانستان، تلاشم این بوده تا بتوانم تجربههای زیستهشده، مشاهدات و گفتوگوهایم با آنان را بنویسم؛ گفتوگوهایی در ظاهر معمولی که روزنهای شده بر دنیاهایی جذاب و گاه نامتعارف. جذابیت و تأثیر این دنیاها بهقدری بود که دلم نیامده آن را تا همیشه برای خود نگه دارم. دوست داشتم چالشهای زنان موفق و امیدهای دختران جوان و تلاشهایشان برای تحقق رؤیاها را روایت کنم. امیدم این بوده که زنان و مردان و دختران و پسران جوان با شنیدن این قصهها با پیچیدگیهای دنیای زنان در خاورمیانه و جهان آشناتر شوند چراکه یقین دارم فارغ از اینکه در کجای این کره پهناور زندگی میکنیم، همچنان «اگر بخواهیم، میتوانیم». برای من این زنان نشانههایی هستند از «توانستنها» که به ما انگیزه و جرئت برای رفتن به دنبال رؤیاهایمان و ساختن دنیایی بهتر میدهند.
در برابر تکتک آنان سر تعظیم فرود میآورم. به دوروبرم نگاه میکنم زنانی که دوست دارم از آنان بیاموزم، با آنان همصحبت شوم و از آنان بنویسم، بیشمارند. دوست دارم در سال آینده علاوهبر این زنان به سراغ زنانی بروم که «کاش» میدیدم، باشد که زمان و صبر شما یاری کند برای روایت بیشمار دنیا و رؤیای زیبا، باشد که رؤیاهایمان را جدی بگیریم و جهانمان را زیباتر کنیم.
«در سفرهای کاری و غیرکاری با زنان بسیاری مواجه شدهام. برخی همقوم، همنگاه، همسنوسال، برخی بیگانه، نوجوان یا میانسال، وجه مشترکشان خلق دنیایی پر از شوروحال گاهی هم نهچندان پرحال اما در مسیر کمال»، این جمله یک سال پیش همینروزها و به بهانه تولد این ستون در صفحه آخر روزنامه «شرق» نوشته شد. روزنامه «شرق» رسانهای است که طیفهای مختلف اجتماعی، دانشگاهی، سیاسی و فعالان اجتماعی، حقوقبشری و حقوق زنان مخاطب آن هستند. بازتاب این ستون در یک سال گذشته میان خوانندگان نکتهبین «شرق»، بیشک مدیون بستری است که امکان این ابراز را فراهم آورده است. با این اوصاف، امروز یک سال شده که هر هفته این فرصت را داشتهام تا از زنانی سخن بگویم که دیدهام. یکی از این زنان گیسو، دبیر صفحه آخر روزنامه «شرق»، است. گیسو که با دغدغههای اجتماعی و علاقهاش به دنیای زنان، روزهای چهارشنبه صفحه آخر را دربست به موضوع زنان اختصاص میدهد؛ این ستون هم مجالی شد برای سخنگفتن از زنانی که انباشته تلاش هستند و دستاوردهایشان، گاه بسیار فراتر از 700 کلمه است؛ یک سال و روایت چهل زن و چهل دنیا.
هایده شیرزادی و مادرانگیاش برای زمین، صدیقه گیاهی و شهر کوچکی که بنا کرده، آسیه از قشم و رؤیایش برای ادامه تحصیل، کیمبرلی که همه زندگیاش را آنگونه که خواسته زیسته، بت رابرتز و لشگر گیسبریدهها، رخشان بنیاعتماد راوی قصههای ما، ملانی و نگاهش به مذهب، جیل و خانوادهاش از همه ملیتها، شیرین پارسی و جهان سرسبز شاندرمن، جهان مهاجری از مراکش، صدیقه زمانی و ساقی فعال و غم ازدستدادن، زهرا حسنزهی شیرزن شیرآباد، کندی و زنان سرخ پوست، سارا شاهوردی و فرمانرواییاش بر روستای بزین، عالیه محافظ زمین از بجستان، آکیکو موراکامی و ماجرای سونامی، پروین آراسته و عزمش به ادامه تحصیل، لینزی مادر حوا، ماهرخ فلاحی و گاوهای هولشتاین، فاطمه از افغانستان، مگان و امینا و انتخابهای دشوار، توران میرهادی معمار دنیای کودکی، بادی و مونا پادشاهان بیمکان، ماریا و آنچه از غم کودکی ساخت، دیانا ثاقب و تجربه شیرین بازگشت به افغانستان، کریستینا و خواهر ناتنیاش، نانا دختری از آسیای شرق، مریم میرزاخانی که به ریاضی پناه برد، منال الشریف و سدی که در عربستان شکاند، سارا سالار و رؤیایی که محقق کرد، افسانه بلوچستان، شهین قبادی و نقاشیهایش،
استیسی که سقف رؤیا را برای خود و همشهریهایش تکان داد، مدئا بنجامین و غلبهاش بر ترس، نازنین و گردنبندی از امید، زینب مادر هزاران کودک و پروین بختیارنژاد که زود رفت و فرصت نشد از شور وجودش سیراب شویم.
زنانی تأثیرگذار از کرمانشاه و خراسانجنوبی و هرمزگان تا رومانی و آفریقایجنوبی و افغانستان، تلاشم این بوده تا بتوانم تجربههای زیستهشده، مشاهدات و گفتوگوهایم با آنان را بنویسم؛ گفتوگوهایی در ظاهر معمولی که روزنهای شده بر دنیاهایی جذاب و گاه نامتعارف. جذابیت و تأثیر این دنیاها بهقدری بود که دلم نیامده آن را تا همیشه برای خود نگه دارم. دوست داشتم چالشهای زنان موفق و امیدهای دختران جوان و تلاشهایشان برای تحقق رؤیاها را روایت کنم. امیدم این بوده که زنان و مردان و دختران و پسران جوان با شنیدن این قصهها با پیچیدگیهای دنیای زنان در خاورمیانه و جهان آشناتر شوند چراکه یقین دارم فارغ از اینکه در کجای این کره پهناور زندگی میکنیم، همچنان «اگر بخواهیم، میتوانیم». برای من این زنان نشانههایی هستند از «توانستنها» که به ما انگیزه و جرئت برای رفتن به دنبال رؤیاهایمان و ساختن دنیایی بهتر میدهند.
در برابر تکتک آنان سر تعظیم فرود میآورم. به دوروبرم نگاه میکنم زنانی که دوست دارم از آنان بیاموزم، با آنان همصحبت شوم و از آنان بنویسم، بیشمارند. دوست دارم در سال آینده علاوهبر این زنان به سراغ زنانی بروم که «کاش» میدیدم، باشد که زمان و صبر شما یاری کند برای روایت بیشمار دنیا و رؤیای زیبا، باشد که رؤیاهایمان را جدی بگیریم و جهانمان را زیباتر کنیم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.