|

پیروزی بر تاریکی

مصطفا هزاره . روزنامه‌نگار از کابل

رأی، ‌آخرین سنگر! این کلمات را از خطرناک‌ترین پایتخت جهان برایتان می‌نویسم؛ از پایتخت خون و انتحار و انفجار؛ شهری که در کنار خبرهای بی‌شمار جنگ و انفجارش، تیتر دیگری را به همراه دارد که در خوراک خبرهای فوری جهان نمی‌گنجد: امید!

امیدی که برایمان همه‌چیز است. ما در شهری زندگی می‌کنیم که همه‌چیزش به‌طور بی‌رحمانه‌ای حقیقت است. آنچه در فیلم‌های اکشن و هالیوودی می‌بینید، برای ما مثل فکاهی ا‌ست. آنچه در فیلم‌های عاشقانه پس از جنگ می‌بینید، برای ما جالب نیست. اینجا همه‌چیز حقیقی‌تر از آن است که فکرش را می‌کنید؛ مرگ و گلوله و تفنگ و انفجار که هیچ‌گونه زیبا نیست. لبخند و مهربانی و تعارف و امیدی که از آن حرف می‌زنم، نیز حقیقی ا‌ست. آدرنالین محض است؛ امیدی که این روزها در انتخابات پارلمانی به رگ‌هایمان تزریق شد. امیدی برای آینده و بقا!
مردم افغانستان در انتخابات روز شنبه 28 میزان، در حالی به سمت صندوق‌های رأی شتافتند که انتخابات زیر سایه تهدیدهای بسیار بلند امنیتی و در سایه‌ چند سال بی‌اعتمادی سیاسی حاصل کشمکش‌های گروه‌های سیاسی کشور برگزار می‌شد.
گروه‌های مخالف مسلح دولت، انتخابات را تهدید کرده بودند که براساس آمار وزارت داخله اطلاعات هزارو 800 تهدید امنیتی را داشتند که توانستند هزارو 725 مورد آن را مهار کنند، حتی در روز انتخابات در نقاط مختلف کشور 192 رویداد امنیتی به وقوع پیوست که 17 کشته و 83 مجروح داشت، اما بر خلاف همه‌ روزهایی که خبر انفجار دل‌ودماغ اهالی این سرزمین را می‌گرفت، هیچ‌کس پا پس نکشید و در صف ایستاد تا رأی دهد؛ از آن پیرمرد چوپان ننگرهاری گرفته تا مادر پیر کابلی که پنج فرزندش را در انفجار از دست داده بود.
همه در صف ایستاده بودند تا مشق دموکراسی را در سال‌های بی‌اعتمادی سیاسی بنویسند؛ سال‌هایی که توفان اختلافات داخلی حکومت وحدت ملی و گروه‌های بیرون‌مانده از حکومت، کشتی همه را به گل نشاند. رهبران جهادی پایگاه مردمی‌شان را از دست دادند و گروه‌های تکنوکرات هم نتوانستند اعتماد فراقومیتی به دست بیاورند. در چنین شرایطی راه برای نسل جوان و میراث‌دار ناخواسته جنگ باز شده؛ نسل جوانی که با شعار تغییر به میدان آمده‌اند و توانسته‌اند معیار انتخاب را از شعارهای میان‌تهی رهبران جهادی و گذشتگان به شعارهای عینی تغییر دهند. آنچه پیروزی این انتخابات نامیده می‌شود، اعتماد دوباره‌ مردم به تغییر در این وضعیت شکننده است؛ وضعیتی که تشابه به دوران پیش از جنگ‌های داخلی 30‌ سال قبل و تشنج‌های قومیتی آن دوران دارد. اما این بار مردم به جای تفنگ، کاغذ رأی به دست گرفتند و برای تغییر به میدان آمدند.
نکته‌ دیگر این انتخابات، برگزاری آن از سوی افغانستانی‌ها بود. برخلاف چند انتخابات گذشته، این دوره با مدیریت و اجرای خود افغانستانی‌ها برگزار شد؛ افتضاحی که نزدیک بود پروسه انتخابات را متوقف کند. برخی از مراکز رأی‌دهی در کابل و ولایات تا ساعت یک بعد از ظهر شروع به کار نکرده بودند و انتخابات در نهایت بدنامی به روز دوم کشید. مشکلاتی از قبیل نبود ورق رأی‌دهی، بلدنبودن كار با دستگاه شناسایی بایومتریک و حاضرنشدن کارمندان از بدنامی‌های این دوره بود. احتمال تقلب در این دوره از انتخابات بسیار است. احتمال می‌رود پس از اعلام نتایج اولیه، برخی از طیف‌ها و گروه‌ها اعتراض داشته باشند. کلاف‌های سردرگمی در این انتخابات به وجود آمده که به‌نظر نمی‌رسد به‌راحتی بتوان آن را باز کرد. اما پیروز اصلی این انتخابات مردم بودند؛ مردمی که به گلوله و جنگ و ناامیدی و خشونت نه گفتند و در شرایطی که می‌دانند تغییر چندانی به وجود نمی‌‌آید، به میدان آمدند تا شمعی بر تاریکی روشن کنند؛ شمعی که خاموش نخواهد شد. ما در سرزمین ناگزیری‌ها هستیم، در روزگار مجبوریت‌ها! مجبوریم زنده بمانیم تا امید را زنده نگه داریم. مجبوریم میان گلوله و انتحار فریاد بزنیم تا آزادی را نبازیم. مجبوریم انتخاب کنیم تا آینده را تغییر بدهیم!

رأی، ‌آخرین سنگر! این کلمات را از خطرناک‌ترین پایتخت جهان برایتان می‌نویسم؛ از پایتخت خون و انتحار و انفجار؛ شهری که در کنار خبرهای بی‌شمار جنگ و انفجارش، تیتر دیگری را به همراه دارد که در خوراک خبرهای فوری جهان نمی‌گنجد: امید!

امیدی که برایمان همه‌چیز است. ما در شهری زندگی می‌کنیم که همه‌چیزش به‌طور بی‌رحمانه‌ای حقیقت است. آنچه در فیلم‌های اکشن و هالیوودی می‌بینید، برای ما مثل فکاهی ا‌ست. آنچه در فیلم‌های عاشقانه پس از جنگ می‌بینید، برای ما جالب نیست. اینجا همه‌چیز حقیقی‌تر از آن است که فکرش را می‌کنید؛ مرگ و گلوله و تفنگ و انفجار که هیچ‌گونه زیبا نیست. لبخند و مهربانی و تعارف و امیدی که از آن حرف می‌زنم، نیز حقیقی ا‌ست. آدرنالین محض است؛ امیدی که این روزها در انتخابات پارلمانی به رگ‌هایمان تزریق شد. امیدی برای آینده و بقا!
مردم افغانستان در انتخابات روز شنبه 28 میزان، در حالی به سمت صندوق‌های رأی شتافتند که انتخابات زیر سایه تهدیدهای بسیار بلند امنیتی و در سایه‌ چند سال بی‌اعتمادی سیاسی حاصل کشمکش‌های گروه‌های سیاسی کشور برگزار می‌شد.
گروه‌های مخالف مسلح دولت، انتخابات را تهدید کرده بودند که براساس آمار وزارت داخله اطلاعات هزارو 800 تهدید امنیتی را داشتند که توانستند هزارو 725 مورد آن را مهار کنند، حتی در روز انتخابات در نقاط مختلف کشور 192 رویداد امنیتی به وقوع پیوست که 17 کشته و 83 مجروح داشت، اما بر خلاف همه‌ روزهایی که خبر انفجار دل‌ودماغ اهالی این سرزمین را می‌گرفت، هیچ‌کس پا پس نکشید و در صف ایستاد تا رأی دهد؛ از آن پیرمرد چوپان ننگرهاری گرفته تا مادر پیر کابلی که پنج فرزندش را در انفجار از دست داده بود.
همه در صف ایستاده بودند تا مشق دموکراسی را در سال‌های بی‌اعتمادی سیاسی بنویسند؛ سال‌هایی که توفان اختلافات داخلی حکومت وحدت ملی و گروه‌های بیرون‌مانده از حکومت، کشتی همه را به گل نشاند. رهبران جهادی پایگاه مردمی‌شان را از دست دادند و گروه‌های تکنوکرات هم نتوانستند اعتماد فراقومیتی به دست بیاورند. در چنین شرایطی راه برای نسل جوان و میراث‌دار ناخواسته جنگ باز شده؛ نسل جوانی که با شعار تغییر به میدان آمده‌اند و توانسته‌اند معیار انتخاب را از شعارهای میان‌تهی رهبران جهادی و گذشتگان به شعارهای عینی تغییر دهند. آنچه پیروزی این انتخابات نامیده می‌شود، اعتماد دوباره‌ مردم به تغییر در این وضعیت شکننده است؛ وضعیتی که تشابه به دوران پیش از جنگ‌های داخلی 30‌ سال قبل و تشنج‌های قومیتی آن دوران دارد. اما این بار مردم به جای تفنگ، کاغذ رأی به دست گرفتند و برای تغییر به میدان آمدند.
نکته‌ دیگر این انتخابات، برگزاری آن از سوی افغانستانی‌ها بود. برخلاف چند انتخابات گذشته، این دوره با مدیریت و اجرای خود افغانستانی‌ها برگزار شد؛ افتضاحی که نزدیک بود پروسه انتخابات را متوقف کند. برخی از مراکز رأی‌دهی در کابل و ولایات تا ساعت یک بعد از ظهر شروع به کار نکرده بودند و انتخابات در نهایت بدنامی به روز دوم کشید. مشکلاتی از قبیل نبود ورق رأی‌دهی، بلدنبودن كار با دستگاه شناسایی بایومتریک و حاضرنشدن کارمندان از بدنامی‌های این دوره بود. احتمال تقلب در این دوره از انتخابات بسیار است. احتمال می‌رود پس از اعلام نتایج اولیه، برخی از طیف‌ها و گروه‌ها اعتراض داشته باشند. کلاف‌های سردرگمی در این انتخابات به وجود آمده که به‌نظر نمی‌رسد به‌راحتی بتوان آن را باز کرد. اما پیروز اصلی این انتخابات مردم بودند؛ مردمی که به گلوله و جنگ و ناامیدی و خشونت نه گفتند و در شرایطی که می‌دانند تغییر چندانی به وجود نمی‌‌آید، به میدان آمدند تا شمعی بر تاریکی روشن کنند؛ شمعی که خاموش نخواهد شد. ما در سرزمین ناگزیری‌ها هستیم، در روزگار مجبوریت‌ها! مجبوریم زنده بمانیم تا امید را زنده نگه داریم. مجبوریم میان گلوله و انتحار فریاد بزنیم تا آزادی را نبازیم. مجبوریم انتخاب کنیم تا آینده را تغییر بدهیم!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.