|

درباره 20 سالگي دايره گچي قفقازي سمندريان

اينجا تماشاخانه است

اوژن حقيقي

پرده آخر نمايش بود و موسيقي که آغاز مي‌شد بازيگران رو به تماشاچي‌ها آواز مي‌خواندند و در انتها برمي‌گشتند رو به تابلوی عدالت‌خانه که وارونه از سقف سالن اصلي تئاتر شهر آويزان بود و چند لحظه‌اي سکوت و ناگهان صداي تشويق در فضا مي‌پيچيد. مهرماه ۱۳۷۷ دقيقا ۲۰ سال پيش، اجراي «دايره گچي قفقازي»، به کارگرداني حميد سمندريان؛ دايره‌اي براي اجراي عدالت و دوپاره‌نشدن حقيقت. چه زود مي‌گذرند اين روزها و سال‌ها، دوران نوجواني بود با آرزوهاي بزرگ و رؤياهاي شيرين. روزهايي که شمارش نمي‌کرديم مبادا زود تمام شوند. روزهايي که بعد از مدرسه در ترافيکي که هيچ شباهتي به ترافيک اين روزها نداشت به تئاتر شهر با آن ساختمان باشکوهش مي‌رسيديم، آن روزها که گويي همه مهربان‌تر بوديم و نمايش‌ها در هتل‌هاي لوکس اجرا نمي‌شدند. آماده مي‌شديم و لباس مي‌پوشيديم و کنار بساط چاي عمو اسکندر مي‌نشستيم و کم‌کم بزرگ‌تر‌ها مي‌آمدند و در آخر استاد و هماي عزيز و گاهي هم دکتر علي رفيعي که صحنه‌اي درخشان طراحي کرده بود. از همان‌موقع صحبت بود براي اجراي «گاليله» که هيچ‌گاه به سرانجام نرسيد. مثل هميشه روزها و سال‌ها به‌سرعت مي‌گذرند، چهره‌ها تغيير مي‌کنند و دوستان و آرزوهاي بزرگمان که نمي‌دانم دوپاره شدند يا نه و استاد که با آرزوي گاليله از ميان ما رفت و بعد از او همای عزيز و ما مانديم و...
عکسي که سيامک زمردي از آخرين اجراي دايره گچي برداشت براي ثبت در تاريخ و همگي ما که صورت‌هايمان از اشک خيس بود.
لباس‌هايم را که عوض کردم و از پله‌ها که بالا آمدم، براي آخرين‌بار از لاي در نيمه‌باز به سالن نگاهي انداختم. استاد روي صندلي به‌تنهايي نشسته بود، به صحنه خيره شده بود و بچه‌هاي سالن دکور‌ها را از هم باز و تخته‌چوب‌ها را از هم جدا مي‌کردند و نورهاي درخشان را يکي‌يکي خاموش.

پرده آخر نمايش بود و موسيقي که آغاز مي‌شد بازيگران رو به تماشاچي‌ها آواز مي‌خواندند و در انتها برمي‌گشتند رو به تابلوی عدالت‌خانه که وارونه از سقف سالن اصلي تئاتر شهر آويزان بود و چند لحظه‌اي سکوت و ناگهان صداي تشويق در فضا مي‌پيچيد. مهرماه ۱۳۷۷ دقيقا ۲۰ سال پيش، اجراي «دايره گچي قفقازي»، به کارگرداني حميد سمندريان؛ دايره‌اي براي اجراي عدالت و دوپاره‌نشدن حقيقت. چه زود مي‌گذرند اين روزها و سال‌ها، دوران نوجواني بود با آرزوهاي بزرگ و رؤياهاي شيرين. روزهايي که شمارش نمي‌کرديم مبادا زود تمام شوند. روزهايي که بعد از مدرسه در ترافيکي که هيچ شباهتي به ترافيک اين روزها نداشت به تئاتر شهر با آن ساختمان باشکوهش مي‌رسيديم، آن روزها که گويي همه مهربان‌تر بوديم و نمايش‌ها در هتل‌هاي لوکس اجرا نمي‌شدند. آماده مي‌شديم و لباس مي‌پوشيديم و کنار بساط چاي عمو اسکندر مي‌نشستيم و کم‌کم بزرگ‌تر‌ها مي‌آمدند و در آخر استاد و هماي عزيز و گاهي هم دکتر علي رفيعي که صحنه‌اي درخشان طراحي کرده بود. از همان‌موقع صحبت بود براي اجراي «گاليله» که هيچ‌گاه به سرانجام نرسيد. مثل هميشه روزها و سال‌ها به‌سرعت مي‌گذرند، چهره‌ها تغيير مي‌کنند و دوستان و آرزوهاي بزرگمان که نمي‌دانم دوپاره شدند يا نه و استاد که با آرزوي گاليله از ميان ما رفت و بعد از او همای عزيز و ما مانديم و...
عکسي که سيامک زمردي از آخرين اجراي دايره گچي برداشت براي ثبت در تاريخ و همگي ما که صورت‌هايمان از اشک خيس بود.
لباس‌هايم را که عوض کردم و از پله‌ها که بالا آمدم، براي آخرين‌بار از لاي در نيمه‌باز به سالن نگاهي انداختم. استاد روي صندلي به‌تنهايي نشسته بود، به صحنه خيره شده بود و بچه‌هاي سالن دکور‌ها را از هم باز و تخته‌چوب‌ها را از هم جدا مي‌کردند و نورهاي درخشان را يکي‌يکي خاموش.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.