|

سينما با دور تند!

جواد طوسي

پخش آخرين سري «برنامه سينمايي هفت» شبكه سه سيما با سردبيري و اجراي بهروز افخمي در اواخر سال 95،‌ به دنبال حرف و حديث‌هاي گوناگون خاتمه يافت. از آن زمان بيش از يك سال‌و‌نيم مي‌گذرد و با نامبرده‌شدن از افرادي به عنوان مجري، هنوز اراده‌اي جدي براي ادامه پخش اين برنامه پرمخاطب وجود ندارد. اين نشان مي‌دهد كه در چارچوب سياست‌هاي كنوني تلويزيون بايد براي «سينما» كوپن محدود و مشخصي قائل شد. حال در اين خلأ موجود، پخش برنامه‌اي جديد با عنوان «سينماگرام» از شبكه چهار سيما در شب‌هاي جمعه مي‌تواند اميدواركننده باشد. اين‌گونه به نظر مي‌رسد كه سياست كلي اين برنامه، تنوع و پرهيز از روده‌درازي است. اما اين اجرايfast motion با موضوع و ميزانسن بعضي از قسمت‌ها، ‌مثلا مباحث تخصصی با اجراي فرزاد مؤتمن، همخواني ندارد. شما تصور كنيد فيلم‌برداري با قدمت و تجارب و جايگاه عليرضا زرين‌دست براي اين قسمت دعوت شده يا روبرت صافاريان در مقام منتقد با سلام و صلوات آمده تا در كنار مؤتمن بحثي كارشناسانه و در عين حال تاريخ‌نگارانه درباره کاربرد دوربین روی دست داشته باشند. هنوز این بندگان خدا عرقشان خشک نشده است و روی دور نیفتاده‌اند که آقا فرزاد اعلام می‌کند وقتمان تمام شده است. خُب این چه کاری است؟ بدوبدو طرف در این ترافیک اعصاب‌خردکن تهران خودش را به محل ضبط برنامه (باغ‌کتاب واقع در بزرگراه شهیدحقانی) رسانده، تازه می‌خواهد وارد موضوع بحث شود و به دو، سه نمونه از مصادیق ایرانی و خارجی اشاره کند، مجری‌‌ گرامی به او می‌گوید: «شاخو بکش!» این‌گونه ناخنک‌زدن تلگرافی به چنین مباحث عمیقی، یعنی اجرای بد ژورنالیسم. در همین برنامه اخیر، ناخودآگاه به نظر می‌رسید نریشن و اشاره به بعضی فیلم‌ها مثل «نشانی از شر» اورسن ولز (همراه با پخش آن صحنه موردنظر)، به‌مراتب زمان بیشتری را نسبت به صحبت‌های کوتاه میان مجری و میهمانانش به خود اختصاص داده است. این اشکال را در بحث مربوط به سازمان سینمایی وزارت ارشاد که میان امیرعباس صباغ و دو نفر از منتقدان قدیمی (تهماسب صلح‌جو و عزیزالله حاجی‌مشهدی) صورت گرفت، نیز شاهد بودیم. با توجه به زمان محدود اختصاص‌داده‌شده برای این موضوع ضرورت دعوت از دو منتقد چه بوده است؟ بنابراین، جا دارد برای رفع این‌گونه اشکالات یا بر زمان برنامه افزوده شود یا قید «گفت‌وگومحوربودن» برنامه را بزنند، زیرا تداوم چنین میزانسنی، خوا‌ه‌ناخواه شائبه استفاده ابزاری از آدم‌ها را ایجاد می‌کند.نکته قابل ذکر دیگر، همخوان‌نبودن جهت دوربین با گوینده اصلی یعنی دوست و همکارمان، شاهرخ دولکو، در بعضی نماهاست. به‌گونه‌ای که به دفعات مشاهده شده جهت نگاه او متوجه دوربین اصلی نیست. به‌هرحال از یک برنامه سینمایی با زیربنای فرهنگی-هنری‌اش انتظار می‌رود که در همین آغاز راه شتاب‌زده عمل نکند و مخاطبش را دست‌کم نگیرد و کیفیت کار برایش اهمیت داشته باشد؛ دراین‌خصوص، روی سخنم بیشتر با کارگردان برنامه است.برای این عزیزان، در ادامه مسیرشان آرزوی موفقیت دارم و امیدوارم برای نیل به این هدف، «اتاق فکر» و پذیرش انتقادات سازنده و دلسوزانه را جدی بگیرند.

پخش آخرين سري «برنامه سينمايي هفت» شبكه سه سيما با سردبيري و اجراي بهروز افخمي در اواخر سال 95،‌ به دنبال حرف و حديث‌هاي گوناگون خاتمه يافت. از آن زمان بيش از يك سال‌و‌نيم مي‌گذرد و با نامبرده‌شدن از افرادي به عنوان مجري، هنوز اراده‌اي جدي براي ادامه پخش اين برنامه پرمخاطب وجود ندارد. اين نشان مي‌دهد كه در چارچوب سياست‌هاي كنوني تلويزيون بايد براي «سينما» كوپن محدود و مشخصي قائل شد. حال در اين خلأ موجود، پخش برنامه‌اي جديد با عنوان «سينماگرام» از شبكه چهار سيما در شب‌هاي جمعه مي‌تواند اميدواركننده باشد. اين‌گونه به نظر مي‌رسد كه سياست كلي اين برنامه، تنوع و پرهيز از روده‌درازي است. اما اين اجرايfast motion با موضوع و ميزانسن بعضي از قسمت‌ها، ‌مثلا مباحث تخصصی با اجراي فرزاد مؤتمن، همخواني ندارد. شما تصور كنيد فيلم‌برداري با قدمت و تجارب و جايگاه عليرضا زرين‌دست براي اين قسمت دعوت شده يا روبرت صافاريان در مقام منتقد با سلام و صلوات آمده تا در كنار مؤتمن بحثي كارشناسانه و در عين حال تاريخ‌نگارانه درباره کاربرد دوربین روی دست داشته باشند. هنوز این بندگان خدا عرقشان خشک نشده است و روی دور نیفتاده‌اند که آقا فرزاد اعلام می‌کند وقتمان تمام شده است. خُب این چه کاری است؟ بدوبدو طرف در این ترافیک اعصاب‌خردکن تهران خودش را به محل ضبط برنامه (باغ‌کتاب واقع در بزرگراه شهیدحقانی) رسانده، تازه می‌خواهد وارد موضوع بحث شود و به دو، سه نمونه از مصادیق ایرانی و خارجی اشاره کند، مجری‌‌ گرامی به او می‌گوید: «شاخو بکش!» این‌گونه ناخنک‌زدن تلگرافی به چنین مباحث عمیقی، یعنی اجرای بد ژورنالیسم. در همین برنامه اخیر، ناخودآگاه به نظر می‌رسید نریشن و اشاره به بعضی فیلم‌ها مثل «نشانی از شر» اورسن ولز (همراه با پخش آن صحنه موردنظر)، به‌مراتب زمان بیشتری را نسبت به صحبت‌های کوتاه میان مجری و میهمانانش به خود اختصاص داده است. این اشکال را در بحث مربوط به سازمان سینمایی وزارت ارشاد که میان امیرعباس صباغ و دو نفر از منتقدان قدیمی (تهماسب صلح‌جو و عزیزالله حاجی‌مشهدی) صورت گرفت، نیز شاهد بودیم. با توجه به زمان محدود اختصاص‌داده‌شده برای این موضوع ضرورت دعوت از دو منتقد چه بوده است؟ بنابراین، جا دارد برای رفع این‌گونه اشکالات یا بر زمان برنامه افزوده شود یا قید «گفت‌وگومحوربودن» برنامه را بزنند، زیرا تداوم چنین میزانسنی، خوا‌ه‌ناخواه شائبه استفاده ابزاری از آدم‌ها را ایجاد می‌کند.نکته قابل ذکر دیگر، همخوان‌نبودن جهت دوربین با گوینده اصلی یعنی دوست و همکارمان، شاهرخ دولکو، در بعضی نماهاست. به‌گونه‌ای که به دفعات مشاهده شده جهت نگاه او متوجه دوربین اصلی نیست. به‌هرحال از یک برنامه سینمایی با زیربنای فرهنگی-هنری‌اش انتظار می‌رود که در همین آغاز راه شتاب‌زده عمل نکند و مخاطبش را دست‌کم نگیرد و کیفیت کار برایش اهمیت داشته باشد؛ دراین‌خصوص، روی سخنم بیشتر با کارگردان برنامه است.برای این عزیزان، در ادامه مسیرشان آرزوی موفقیت دارم و امیدوارم برای نیل به این هدف، «اتاق فکر» و پذیرش انتقادات سازنده و دلسوزانه را جدی بگیرند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.