|

آخرین عشایر‌ ایران

چمدان: در گزارش نشنال‌جئوگرافیک به قلم «توماس اردبرینک» و عکس‌های «نیوشا توکلیان» آمده است: «امروزه عشایر باقی‌مانده با گله‌هایشان دیگر برای رسیدن به چراگاه‌های تابستانی روی کوه‌هایی که بر شهر چلگرد مشرف‌اند از اسب استفاده نمی‌کنند، بلکه از خودرو و وانت‌های اجاره‌ای بهره می‌گیرند و بختیاری‌ها برای آگاهی از اخبار از تلفن‌همراه استفاده و از آنتن‌دهی ضعیف گله می‌کنند». از هزاران‌سال قبل عشایر ایرانی این مسیر را طی می‌کنند؛ در بهار به ‌سمت چراگاه‌های تازه‌تر کوه‌های زاگرس که برای گوسفند و بز علف فراوان دارد می‌روند و پایان پاییز با دام‌های قوی که به‌خوبی چریده‌اند و برای زمستان مقاوم شده‌اند به استان خوزستانِ غنی از نفت بازمی‌گردند. زوج‌های سالمندتری که به زندگی روی دامنه‌های کوه‌های زاگرس ادامه می‌دهند می‌توانند آخرین فصل از داستان یکی از مهم‌ترین جوامع کوچ‌نشین باقی‌مانده روی زمین باشند. در این گزارش آدم‌ها با اسمشان معرفی شده‌اند و صحنه‌ای از زندگی‌‌شان به تصویر درآمده است. پریسا زمانی ۲۰ ساله سوار اسبش می‌شود. پریسا سوارکار ماهری است. بسیاری از خانواده‌های عشایر شیوه زندگی‌شان را عوض کرده و به شهرها مهاجرت کرده‌اند. این‌گونه دخترها می‌توانند به مدرسه بروند. در استان خوزستان، معصومه احمدی ۱۴ ساله اسلحه مادرش را نگه می‌دارد. زن‌ها به‌عنوان هدیه عروسی با تأیید پدر و شوهر اسلحه می‌گیرند. اغلب مردان وقتی اولین فرزند پسر متولد می‌شود به همسرشان اسلحه هدیه می‌دهند. مهشید قنبری ۱۲ ساله مدرسه را ترک کرد. مادر نمی‌خواهد دخترش از او دور باشد و سر کلاس معلم مرد بنشیند. مصطفی مختاری ۱۰ ساله داخل چادر پدربزرگ‌ و مادربزرگش در حیاط خانه آنها نشسته است. پدربزرگ و مادربزرگش تصمیم گرفته‌اند در خانه‌ای یکجانشین شوند تا نوه‌هایشان بتوانند به مدرسه بروند، اما چون عادت دارند در چادر زندگی کنند داخل حیاط خانه چادر زده‌اند. علی جهان‌بخش ۴۰ ساله در فضای باز کلاس برگزار می‌کند.

چمدان: در گزارش نشنال‌جئوگرافیک به قلم «توماس اردبرینک» و عکس‌های «نیوشا توکلیان» آمده است: «امروزه عشایر باقی‌مانده با گله‌هایشان دیگر برای رسیدن به چراگاه‌های تابستانی روی کوه‌هایی که بر شهر چلگرد مشرف‌اند از اسب استفاده نمی‌کنند، بلکه از خودرو و وانت‌های اجاره‌ای بهره می‌گیرند و بختیاری‌ها برای آگاهی از اخبار از تلفن‌همراه استفاده و از آنتن‌دهی ضعیف گله می‌کنند». از هزاران‌سال قبل عشایر ایرانی این مسیر را طی می‌کنند؛ در بهار به ‌سمت چراگاه‌های تازه‌تر کوه‌های زاگرس که برای گوسفند و بز علف فراوان دارد می‌روند و پایان پاییز با دام‌های قوی که به‌خوبی چریده‌اند و برای زمستان مقاوم شده‌اند به استان خوزستانِ غنی از نفت بازمی‌گردند. زوج‌های سالمندتری که به زندگی روی دامنه‌های کوه‌های زاگرس ادامه می‌دهند می‌توانند آخرین فصل از داستان یکی از مهم‌ترین جوامع کوچ‌نشین باقی‌مانده روی زمین باشند. در این گزارش آدم‌ها با اسمشان معرفی شده‌اند و صحنه‌ای از زندگی‌‌شان به تصویر درآمده است. پریسا زمانی ۲۰ ساله سوار اسبش می‌شود. پریسا سوارکار ماهری است. بسیاری از خانواده‌های عشایر شیوه زندگی‌شان را عوض کرده و به شهرها مهاجرت کرده‌اند. این‌گونه دخترها می‌توانند به مدرسه بروند. در استان خوزستان، معصومه احمدی ۱۴ ساله اسلحه مادرش را نگه می‌دارد. زن‌ها به‌عنوان هدیه عروسی با تأیید پدر و شوهر اسلحه می‌گیرند. اغلب مردان وقتی اولین فرزند پسر متولد می‌شود به همسرشان اسلحه هدیه می‌دهند. مهشید قنبری ۱۲ ساله مدرسه را ترک کرد. مادر نمی‌خواهد دخترش از او دور باشد و سر کلاس معلم مرد بنشیند. مصطفی مختاری ۱۰ ساله داخل چادر پدربزرگ‌ و مادربزرگش در حیاط خانه آنها نشسته است. پدربزرگ و مادربزرگش تصمیم گرفته‌اند در خانه‌ای یکجانشین شوند تا نوه‌هایشان بتوانند به مدرسه بروند، اما چون عادت دارند در چادر زندگی کنند داخل حیاط خانه چادر زده‌اند. علی جهان‌بخش ۴۰ ساله در فضای باز کلاس برگزار می‌کند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.