|

گروکشي تلخ روزنامه‌نگاري

پوریا عالمی

سلام آقاي سلطاني‌فر گرامي
معاون محترم وزير محترم ارشاد دولت محترم آقاي حسن روحاني محترم. وقتي انجمن صنفي روزنامه‌نگاران ايران وضعش آن شد كه مي‌دانيد و هيچ تلاشي از طرف وزارت کار و وزارت ارشاد انجام نشد که تنها انجمن صنفي روزنامه‌نگاران مسائل سياسي‌اش از مسائل صنفي‌اش جدا بررسي شود، يک معني بيشتر نداشت و آن اين بود که تعيين‌تکليف و وضعيت روزنامه‌نگاران عضو انجمن صنفي هيچ اهميتي ندارد. اينکه انجمن‌هاي دولت‌ساخته ديگري هر روز معرفي شد هم سويه طنز ماجرا بود، چراکه انجمن صنفي و سنديکا اساسا نبايد در دل دولت شکل بگيرد يا باشد تا بتواند از وضعيت حقوق صنفي و کارگري اعضاي خود مقابل مصوبات دولتي، تصميمات کارفرمايي و ديگر مسائل حمايت کند. البته اين بلا، بلايي فراگير بوده و هست که دامن بيشتر انجمن‌هاي کارگري را گرفته است. از اولين حقوق اوليه صنفي بيمه است. شايد اطلاع نداشته باشيد که تمام اعضاي انجمن صنفي روزنامه‌نگاران ايران که بيمه بودند يک‌سويه و بدون اطلاع به آنان، از فروردين ۱۳۹۴ بيمه‌شان را وزارت فخيمه ارشاد قطع کرده و آنان دست‌کم بعد از شش ماه متوجه شدند که جا تر است و بچه نيست. گروکشي‌کردن اينکه يک روزنامه‌نگار مي‌تواند از امکانات صنفي حداقلي مثل بيمه استفاده کند به شرطي که به‌جاي عضويت در انجمن صنفي اعتبار و هويتش را به آن نهاد اثبات کند آخرين تير به بدنه ناتوان مطبوعات مستقل است. تلاش وزارت ارشاد براي برقرارکردن نظام جامع رسانه- که اين قلم و ديگر منتقدان بارها در نقد آن نوشته‌اند- و همچنين ساختن «پروانه خبرنگاري» که هويت يک خبرنگار را موکول به تأييد آن وزارتخانه مي‌کند، نه اشتغال حرفه‌اي يک نفر در مطبوعات يا عضويت در انجمن صنفي، تلاشي است که جز در راه تحديد و تنگ‌کردن فضاي کار روزنامه‌نگاري هيچ عايدي‌ای نخواهد داشت. بااين‌حال پديدآوردن وضعيتي که هر روزنامه‌نگاري هر کاري بخواهد بکند نياز به اين دارد که ابتدا بپذيرد آن نظام برهم‌زننده نظم و استقلال روزنامه‌نگار و مطبوعات است که مهم‌ترين دستاورد معاونت مطبوعاتي و وزارت ارشاد در دولت و دوراني است که برقرارشدنش بيشتر با همت و حمايت روزنا‌مه‌نگاران مستقل و مطبوعات غيروابسته شکل گرفته است؛ همان کساني که گويا تنها نگراني آن معاونت، استقلالشان بود و شايد هست.بلوکه‌کردن نامه‌هاي اداري ساده و بي‌هزينه روزنامه‌نگاراني که نپذيرفته‌اند در آن سامانه بي‌سروسامان ورود کنند يا انتقاداتي را برشمرده‌اند به آنچه آن معاونت اصولا به‌عنوان سروسامان‌دادن و نمره‌گذاري و پروانه‌دهي و اضافه‌کردن يک ساختار معيوب به همين هلک و پلک‌کردن گاري شکسته مطبوعات آزاد و فعاليت کم‌جان روزنامه‌نگاري، مطرح مي‌کند - آن هم با مثال‌زدن از الگوهايي مثل نظام پزشکي و وکالت و مهندسي که هيچ مابازاي حرفه‌اي در شاکله روزنامه‌نگاري ندارند - از ديگر دستاوردهاي اين دوران طلايي است.حتما به‌عنوان معاونت مطبوعاتي بد نيست نگاهي بيندازيد به فهرست آن روزنامه‌نگاراني که از فروردين ۱۳۹۴ يکباره به مرحمت وزارت معزز ارشاد و وزارت مکرم کار، اعتبارشان هوا شد و بدون اطلاع قبلي، بي‌بيمه و سنوات حداقلي شدند؛ همان‌ها که دعاگوي شما و لطف‌هاي وزارت کار هستند و ملتزم به اينکه با تمهيداتي که شما در نظر گرفته‌ايد به‌جاي انجمن صنفي، دربه‌در درهاي بي‌پايان اداره‌جات وزارت ارشاد شوند. آيا به انجام و سرانجام تصميمات و مصوبات نگاه مي‌کنيد؟
آقاي سلطاني‌فر عزيز
همه دولت‌ها دولت مستعجل هستند، اما دولت شما برقرار. خوشبختانه هر دو دوره بيشتر مطبوعات مستقل تصورشان اين بود که دولت تدبير و اميد بيشتر به درد جامعه مي‌خورد و اميدوارانه به تزريق اميد در جامعه کوشيدند. چيزي که مشخص است اتومبيل دولت از پل گذشته و ديگر نگران پل‌هاي پشت‌سرش که بر پايه‌هاي جامعه، اصناف، مطبوعات مستقل و مردم اميدوار قرار داشت نيست. موفق و برقرار باشيد.

سلام آقاي سلطاني‌فر گرامي
معاون محترم وزير محترم ارشاد دولت محترم آقاي حسن روحاني محترم. وقتي انجمن صنفي روزنامه‌نگاران ايران وضعش آن شد كه مي‌دانيد و هيچ تلاشي از طرف وزارت کار و وزارت ارشاد انجام نشد که تنها انجمن صنفي روزنامه‌نگاران مسائل سياسي‌اش از مسائل صنفي‌اش جدا بررسي شود، يک معني بيشتر نداشت و آن اين بود که تعيين‌تکليف و وضعيت روزنامه‌نگاران عضو انجمن صنفي هيچ اهميتي ندارد. اينکه انجمن‌هاي دولت‌ساخته ديگري هر روز معرفي شد هم سويه طنز ماجرا بود، چراکه انجمن صنفي و سنديکا اساسا نبايد در دل دولت شکل بگيرد يا باشد تا بتواند از وضعيت حقوق صنفي و کارگري اعضاي خود مقابل مصوبات دولتي، تصميمات کارفرمايي و ديگر مسائل حمايت کند. البته اين بلا، بلايي فراگير بوده و هست که دامن بيشتر انجمن‌هاي کارگري را گرفته است. از اولين حقوق اوليه صنفي بيمه است. شايد اطلاع نداشته باشيد که تمام اعضاي انجمن صنفي روزنامه‌نگاران ايران که بيمه بودند يک‌سويه و بدون اطلاع به آنان، از فروردين ۱۳۹۴ بيمه‌شان را وزارت فخيمه ارشاد قطع کرده و آنان دست‌کم بعد از شش ماه متوجه شدند که جا تر است و بچه نيست. گروکشي‌کردن اينکه يک روزنامه‌نگار مي‌تواند از امکانات صنفي حداقلي مثل بيمه استفاده کند به شرطي که به‌جاي عضويت در انجمن صنفي اعتبار و هويتش را به آن نهاد اثبات کند آخرين تير به بدنه ناتوان مطبوعات مستقل است. تلاش وزارت ارشاد براي برقرارکردن نظام جامع رسانه- که اين قلم و ديگر منتقدان بارها در نقد آن نوشته‌اند- و همچنين ساختن «پروانه خبرنگاري» که هويت يک خبرنگار را موکول به تأييد آن وزارتخانه مي‌کند، نه اشتغال حرفه‌اي يک نفر در مطبوعات يا عضويت در انجمن صنفي، تلاشي است که جز در راه تحديد و تنگ‌کردن فضاي کار روزنامه‌نگاري هيچ عايدي‌ای نخواهد داشت. بااين‌حال پديدآوردن وضعيتي که هر روزنامه‌نگاري هر کاري بخواهد بکند نياز به اين دارد که ابتدا بپذيرد آن نظام برهم‌زننده نظم و استقلال روزنامه‌نگار و مطبوعات است که مهم‌ترين دستاورد معاونت مطبوعاتي و وزارت ارشاد در دولت و دوراني است که برقرارشدنش بيشتر با همت و حمايت روزنا‌مه‌نگاران مستقل و مطبوعات غيروابسته شکل گرفته است؛ همان کساني که گويا تنها نگراني آن معاونت، استقلالشان بود و شايد هست.بلوکه‌کردن نامه‌هاي اداري ساده و بي‌هزينه روزنامه‌نگاراني که نپذيرفته‌اند در آن سامانه بي‌سروسامان ورود کنند يا انتقاداتي را برشمرده‌اند به آنچه آن معاونت اصولا به‌عنوان سروسامان‌دادن و نمره‌گذاري و پروانه‌دهي و اضافه‌کردن يک ساختار معيوب به همين هلک و پلک‌کردن گاري شکسته مطبوعات آزاد و فعاليت کم‌جان روزنامه‌نگاري، مطرح مي‌کند - آن هم با مثال‌زدن از الگوهايي مثل نظام پزشکي و وکالت و مهندسي که هيچ مابازاي حرفه‌اي در شاکله روزنامه‌نگاري ندارند - از ديگر دستاوردهاي اين دوران طلايي است.حتما به‌عنوان معاونت مطبوعاتي بد نيست نگاهي بيندازيد به فهرست آن روزنامه‌نگاراني که از فروردين ۱۳۹۴ يکباره به مرحمت وزارت معزز ارشاد و وزارت مکرم کار، اعتبارشان هوا شد و بدون اطلاع قبلي، بي‌بيمه و سنوات حداقلي شدند؛ همان‌ها که دعاگوي شما و لطف‌هاي وزارت کار هستند و ملتزم به اينکه با تمهيداتي که شما در نظر گرفته‌ايد به‌جاي انجمن صنفي، دربه‌در درهاي بي‌پايان اداره‌جات وزارت ارشاد شوند. آيا به انجام و سرانجام تصميمات و مصوبات نگاه مي‌کنيد؟
آقاي سلطاني‌فر عزيز
همه دولت‌ها دولت مستعجل هستند، اما دولت شما برقرار. خوشبختانه هر دو دوره بيشتر مطبوعات مستقل تصورشان اين بود که دولت تدبير و اميد بيشتر به درد جامعه مي‌خورد و اميدوارانه به تزريق اميد در جامعه کوشيدند. چيزي که مشخص است اتومبيل دولت از پل گذشته و ديگر نگران پل‌هاي پشت‌سرش که بر پايه‌هاي جامعه، اصناف، مطبوعات مستقل و مردم اميدوار قرار داشت نيست. موفق و برقرار باشيد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.