کودکان جامعه ما بر جهان حکومت نميکنند
قطبالدين صادقي
حادثهاي که براي کودکي به نام «دنيا» در روستاي گرماش سنندج اتفاق افتاد، رويدادي فجيع و ناگوار بود که در برخورد با آن سه مسئله به ذهن ميرسد؛ مسئله اول اين است که متأسفانه بهنظر ميرسد در جامعه ما امنيت اخلاقي به پايان رسيده است. متأسفانه نفس تجاوز به حقوق ديگران، تجاوز به عنف، تجاوز به بچهها، زنان و دختران بهقدري عادي و فراگير شده است که آدم احساس ميکند در قرون ماضي که قانون وجود نداشت، اخلاق نبود و تشکيلات برقرارکننده امنيت وجود نداشت، زندگي ميکند. خشونت روزمره فراگير نشان از سقوط اخلاقي دارد. انگار نه ترحمي باقي مانده است و نه شفقتي و نه حد و مرزي. اين را ميتوان «نبود امنيت اجتماعي» توصيف کرد. مسئله دوم، بدبختانه شرمي است که ما بايد احساس کنيم در اينباره که دنياي بدي براي بچههاي خودمان ساختهايم، در جهاني سرشار از جنگ، تجاوز و آدمکشي بهسر ميبرند. در حالي که آنها بايد در بهشت بهسر ببرند؛ همچنانکه ژان کوکتو گفته است: «تا کودک هستيم بر جهان حکومت ميکنيم، موقعي که بزرگ ميشويم، جهان بر ما حکومت ميکند». با اين تعبير، ميتوانم بگويم که اين کودکان جامعه ما هرگز بر جهان حکومت نميکنند؛ اين جهان
است که از بدو تولد با بيرحمي بر آنها حکومت ميکند؛ آن هم به شکلي خشن و متجاوز. ما جهان خوبي براي بچههايمان نساختهايم. همه ما بايد شرم کنيم. سومين مسئله که آزارم ميدهد و ميتوانم بگويم آتشم ميزند، تبليغات کاذب رسانههاست که ميتوانند در تحريف فوري واقعيت و حقيقت دست داشته باشند. ميتوانند خوب را بد و بد را خوب جلوه دهند. ميتوانند از هر آدم بيمقدار در عرصه فرهنگ، هنر يا سياست اسطوره بسازند. برخورد فلهاي و يکسويه رسانهها با مردم باعث ميشود که حقيقت بهسرعت خفه شود. ما حقيقت اين ماجرا را مرهون فعالان حقوق بشر و سازمانهاي مردمنهاد (NGO) فعال در کردستان ميدانيم که توانستند با شهامت اخلاقي و دقت و پيگيري اين رسوايي را که به آن چهرهاي کاذب و بيگناه داده شده بود، بهسرعت افشا کنند. درود بر آنها و همه انسانهايي که در راه حقيقت کوشا و پويا هستند.
حادثهاي که براي کودکي به نام «دنيا» در روستاي گرماش سنندج اتفاق افتاد، رويدادي فجيع و ناگوار بود که در برخورد با آن سه مسئله به ذهن ميرسد؛ مسئله اول اين است که متأسفانه بهنظر ميرسد در جامعه ما امنيت اخلاقي به پايان رسيده است. متأسفانه نفس تجاوز به حقوق ديگران، تجاوز به عنف، تجاوز به بچهها، زنان و دختران بهقدري عادي و فراگير شده است که آدم احساس ميکند در قرون ماضي که قانون وجود نداشت، اخلاق نبود و تشکيلات برقرارکننده امنيت وجود نداشت، زندگي ميکند. خشونت روزمره فراگير نشان از سقوط اخلاقي دارد. انگار نه ترحمي باقي مانده است و نه شفقتي و نه حد و مرزي. اين را ميتوان «نبود امنيت اجتماعي» توصيف کرد. مسئله دوم، بدبختانه شرمي است که ما بايد احساس کنيم در اينباره که دنياي بدي براي بچههاي خودمان ساختهايم، در جهاني سرشار از جنگ، تجاوز و آدمکشي بهسر ميبرند. در حالي که آنها بايد در بهشت بهسر ببرند؛ همچنانکه ژان کوکتو گفته است: «تا کودک هستيم بر جهان حکومت ميکنيم، موقعي که بزرگ ميشويم، جهان بر ما حکومت ميکند». با اين تعبير، ميتوانم بگويم که اين کودکان جامعه ما هرگز بر جهان حکومت نميکنند؛ اين جهان
است که از بدو تولد با بيرحمي بر آنها حکومت ميکند؛ آن هم به شکلي خشن و متجاوز. ما جهان خوبي براي بچههايمان نساختهايم. همه ما بايد شرم کنيم. سومين مسئله که آزارم ميدهد و ميتوانم بگويم آتشم ميزند، تبليغات کاذب رسانههاست که ميتوانند در تحريف فوري واقعيت و حقيقت دست داشته باشند. ميتوانند خوب را بد و بد را خوب جلوه دهند. ميتوانند از هر آدم بيمقدار در عرصه فرهنگ، هنر يا سياست اسطوره بسازند. برخورد فلهاي و يکسويه رسانهها با مردم باعث ميشود که حقيقت بهسرعت خفه شود. ما حقيقت اين ماجرا را مرهون فعالان حقوق بشر و سازمانهاي مردمنهاد (NGO) فعال در کردستان ميدانيم که توانستند با شهامت اخلاقي و دقت و پيگيري اين رسوايي را که به آن چهرهاي کاذب و بيگناه داده شده بود، بهسرعت افشا کنند. درود بر آنها و همه انسانهايي که در راه حقيقت کوشا و پويا هستند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.