|

تهران؛ زیباروی زشت‌رفتار

تهران، گذشته و خاطراتش را سال‌ها پیش احمد مسجدجامعی در تهرانگردی‌هایش معرفی کرد. او هر جمعه همراه با عده‌ای از علاقه‌مندان به مناطق مختلف تهران می‌رفت و داستان‌هایش را بیان می‌کرد. این روند ادامه داشت تا سال 95 که روزی به‌عنوان «روز تهران» در شورای شهر تهران تصویب شد؛ روز 14 مهر. در اولین سال انگار ماجرا چندان جدی نبود، برنامه‌ای برای آن در نظر گرفته نشد، آن‌طور که رئیس انجمن مفاخر معماری ایران در نشستی به آن اشاره کرد. تهرانی که به گفته ناصر تکمیل‌همایون، پژوهشگر، پس از ۲۰۰ سال به‌جای چندبرابرشدن، جمعیتش ۳۰۰ برابر بیشتر شده است. حتی آن زمان بی‌زمین‌ها و بی‌خانمان‌ها به تهران می‌آمدند تا شاید زمینی به آنها برسد. اما تهران دیروز، تهران زیبایی بود با باران پاییزی و هوای صاف و ابرهای زیبایی که در آسمان این‌طرف و آن‌طرف می‌رفتند. شعاری که برای روز تهران در نظر گرفته شده بود «تهرانِ ایرانیان» بود و با شعار «تهران با تو» تورهای تهرانگردی ویژه شهروندان و خانواده شهدا برگزار شد. بلیت سینماها در این روز نیم‌بها بود و چه خوب که انجمن سینماداران به اعضای شورای شهر یادآوری کرد که بهتر است سینماهای قدیمی بهسازی شوند و ماندگار. اما واقعیت این است تهران برای هر تهرانی شکل خاص خود را دارد. برای تهران ‌هزاران خواسته می‌توان داشت؛ تهرانی که می‌تواند یک ایران کوچک باشد، تهرانی که بیش از 400 کتاب درباره‌اش نوشته شده است، تهرانی که محلاتش از «سنگلج»، «عودلاجان» و «چاله‌میدان» تا شمیران و ده ونک و... برای هرکس یاد و خاطره‌ای دارد و در فیلم‌ها و داستان‌ها یادش ماندگار شده است. اما راه رسیدن به تهرانی که باید باشد، خیلی دشوار است. هر شهروند تهرانی‌ از صبح که بیدار می‌شود با ‌هزاران اتفاق مختلف سروکار دارد تا به خانه باز می‌گردد؛ از سروصدای ساختن ساختمان‌ها و بناهای جدید، از آماده‌نبودن خیابان‌های تهران برای عبورومرور معلولان، از کافی‌نبودن امکانات حمل‌ونقل شهری، از بی‌قانونی در نرخ تاکسی‌ها، از متروهای شلوغ، از ترافیک و ترافیک و ترافیک، از نگرانی درباره خیابان‌ها و نامناسب‌بودنشان به موقع باران و برف، از زشت‌بودن سردرها، از ناراحتی برای موزه‌ها و آثار تاریخی تهران که در حال ازبین‌رفتن هستند، از خانه‌ها و بناهایی که هر روز خبری درباره نابودی‌شان منتشر می‌شود و درخواست دخالت اعضای شورای شهر برای باقی‌ماندنشان می‌شود و... . اما همین تهران دودآلود آذرماه و ترافیک‌های وحشتناکش، در کنار روزهای زیبای بهاری و پاییزی‌اش، برای هرکسی که بخواهد چندسالی از آن دور باشد، پر از عاشقانه است. شاید باید در گوشه ذهنمان جایی را برای تهران باز کنیم تا همراهش شویم، زیبایی‌هایش را ببینیم و برای رفع زشتی‌هایش گام‌های کوچکی برداریم.

تهران، گذشته و خاطراتش را سال‌ها پیش احمد مسجدجامعی در تهرانگردی‌هایش معرفی کرد. او هر جمعه همراه با عده‌ای از علاقه‌مندان به مناطق مختلف تهران می‌رفت و داستان‌هایش را بیان می‌کرد. این روند ادامه داشت تا سال 95 که روزی به‌عنوان «روز تهران» در شورای شهر تهران تصویب شد؛ روز 14 مهر. در اولین سال انگار ماجرا چندان جدی نبود، برنامه‌ای برای آن در نظر گرفته نشد، آن‌طور که رئیس انجمن مفاخر معماری ایران در نشستی به آن اشاره کرد. تهرانی که به گفته ناصر تکمیل‌همایون، پژوهشگر، پس از ۲۰۰ سال به‌جای چندبرابرشدن، جمعیتش ۳۰۰ برابر بیشتر شده است. حتی آن زمان بی‌زمین‌ها و بی‌خانمان‌ها به تهران می‌آمدند تا شاید زمینی به آنها برسد. اما تهران دیروز، تهران زیبایی بود با باران پاییزی و هوای صاف و ابرهای زیبایی که در آسمان این‌طرف و آن‌طرف می‌رفتند. شعاری که برای روز تهران در نظر گرفته شده بود «تهرانِ ایرانیان» بود و با شعار «تهران با تو» تورهای تهرانگردی ویژه شهروندان و خانواده شهدا برگزار شد. بلیت سینماها در این روز نیم‌بها بود و چه خوب که انجمن سینماداران به اعضای شورای شهر یادآوری کرد که بهتر است سینماهای قدیمی بهسازی شوند و ماندگار. اما واقعیت این است تهران برای هر تهرانی شکل خاص خود را دارد. برای تهران ‌هزاران خواسته می‌توان داشت؛ تهرانی که می‌تواند یک ایران کوچک باشد، تهرانی که بیش از 400 کتاب درباره‌اش نوشته شده است، تهرانی که محلاتش از «سنگلج»، «عودلاجان» و «چاله‌میدان» تا شمیران و ده ونک و... برای هرکس یاد و خاطره‌ای دارد و در فیلم‌ها و داستان‌ها یادش ماندگار شده است. اما راه رسیدن به تهرانی که باید باشد، خیلی دشوار است. هر شهروند تهرانی‌ از صبح که بیدار می‌شود با ‌هزاران اتفاق مختلف سروکار دارد تا به خانه باز می‌گردد؛ از سروصدای ساختن ساختمان‌ها و بناهای جدید، از آماده‌نبودن خیابان‌های تهران برای عبورومرور معلولان، از کافی‌نبودن امکانات حمل‌ونقل شهری، از بی‌قانونی در نرخ تاکسی‌ها، از متروهای شلوغ، از ترافیک و ترافیک و ترافیک، از نگرانی درباره خیابان‌ها و نامناسب‌بودنشان به موقع باران و برف، از زشت‌بودن سردرها، از ناراحتی برای موزه‌ها و آثار تاریخی تهران که در حال ازبین‌رفتن هستند، از خانه‌ها و بناهایی که هر روز خبری درباره نابودی‌شان منتشر می‌شود و درخواست دخالت اعضای شورای شهر برای باقی‌ماندنشان می‌شود و... . اما همین تهران دودآلود آذرماه و ترافیک‌های وحشتناکش، در کنار روزهای زیبای بهاری و پاییزی‌اش، برای هرکسی که بخواهد چندسالی از آن دور باشد، پر از عاشقانه است. شاید باید در گوشه ذهنمان جایی را برای تهران باز کنیم تا همراهش شویم، زیبایی‌هایش را ببینیم و برای رفع زشتی‌هایش گام‌های کوچکی برداریم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.