|

یک صندلی در کلاس برای هر کودک

گوردون براون- نخست‌وزیر سابق انگلستان

اواخر دهه 1940 و در دنیای ویران‌شده از جنگ جهانی دوم، گروهی استثنائی از متفکران آینده‌نگر گرد هم آمدند تا برای دنیایی جدید نهادی تازه (سازمان ملل متحد) را پدید آورند. دین ایکسون، وزیر امور خارجه اسبق آمریکا، دو دهه بعد درباره آنان و اقدام‌شان گفت که این کار مانند «خلق زمان حال» بود. او اشتباه نمی‌کرد. جامعه بین‌المللی به این درک جدیدی دست یافته بود که نمی‌توان سوای از دیگران به رفاه واقعی دست یافت و سعادت و رفاه انسان‌ها باید مشترک باشد تا مستمر بماند.

در اوایل قرن حاضر اتفاق مشابهی افتاد و 191 کشور عضو سازمان ملل متحد با اهداف توسعه هزاره موافقت کردند و بیش از صد میلیارد دلار برای کمک به کشورهای در حال توسعه در نظر گرفتند و صندوقی جهانی برای مبارزه با ایدز، سل و مالاریا تأسیس کردند و همچنین سازمان بین‌المللی تسهیلات مالی برای ایمن‌سازی (IFFIm) را پدید آوردند. IFFIm تا این زمان بیش از پنج میلیارد دلار جذب کرده و امکان واکسیناسیون 640 میلیون کودک را پدید آورده و بیش از 9‌ میلیون نفر را نجات داده است. به‌تازگی نیز جامعه بین‌المللی درباره «اهداف توسعه پایدار» (SDGs) تا سال 2030 به توافق دست یافته و توافق‌نامه اقلیمی پاریس 2015 برای حل بحران‌های اساسی جهانی امضا شده است.
بااین‌حال، در جهانی که تغییرات فناوری خیلی سریع اتفاق می‌افتد و انطباق با این تغییرات دشوار و زمان‌بر است، وقت آن است که آموزش‌وپرورش نیز به «لحظه تحول عظیم و بی‌سابقه» برسد. باید اطمینان حاصل کنیم که 260 میلیون کودک که درحال‌حاضر مدرسه و امکان تحصیل ندارند، به آموزش‌وپرورش دست یابند و علاوه بر آن خود را برای انقلاب چهارم صنعتی و تأثیر اجتماعی و اقتصادی فناوری‌‌های جدید در فقیرترین کشورهای جهان آماده کنیم.
جامعه جهانی پیشرفت‌هایی در جهت تضمین کیفیت آموزشی جهانی تحت برنامه «اهداف توسعه پایدار 4» داشته است. افزایش کمک‌های دوجانبه برای اهداف آموزشی و تعهدات بی‌سابقه کشورها برای اختصاص منابع داخلی بیشتر به آموزش در کنفرانس «برنامه همکاری جهانی برای آموزش‌وپرورش» در اوایل امسال از جمله این پیشرفت‌هاست. برنامه‌ای با عنوان «آموزش‌وپرورش نمی‌تواند صبر کند» نیز برای پاسخ به مشکلات ضروری و شرایط بحرانی در این حوزه در نظر گرفته
شده است.
به‌هرحال، ارائه آموزش كيفي براي همگان امروز بيشتر از زماني كه «اهداف توسعه پایدار 4» تصويب شد، اهمیت یافته و به چالشی تبدیل شده است. درحال‌حاضر 75 میلیون کودک درگیر جنگ‌ها و مناقشات و بحران‌های انسانی هستند و نیاز به حمایت آموزشی دارند. فقط یک‌چهارم از کودکان پناهنده به امکانات آموزش متوسطه دست می‌یابند و فقط یک‌ درصد امکان تحصیلات عالی پیدا می‌کنند.
به‌علاوه پیش‌بینی شده است که حدود 400 میلیون کودک در جهان امکان تحصیل بیش از تحصیلات ابتدایی را نخواهند یافت و بیش از 800 میلیون نفر- نیمی از دانش‌آموزان جهان- به سن بلوغ می‌رسند بدون آنکه بتوانند واجد شرایط و صلاحیت‌های نیروی کار مدرن باشند.
وظیفه بسته‌شدن این شکاف‌ها را نمی‌توان فقط برعهده کشورهای فقیر گذاشت. هر ساله 12 میلیارد دلار کمک‌های آموزشی در سراسر جهان پرداخت می‌شود. اما حتی اگر همه کشورهای کم‌درآمد و با درآمد متوسط پایین هزینه‌های آموزش‌وپرورش خود را دو برابر کنند و عملکرد خود را آن‌قدر بالا ببرند که به کشورهای با درآمد بالا برسانند، هنوز هم یک خلأ مالی چند میلیارددلاری وجود دارد.
از همین‌رو، اکنون تلاش‌های مهمی در جهت تقویت و گسترش برنامه‌های کمک موجود صورت می‌گیرد. «کمیسیون بین‌المللی تأمین فرصت‌های آموزشی جهانی» -همراه با بانک جهانی و دیگر وام‌دهندگان چندجانبه، تعدادی از زیرمجموعه‌های سازمان‌ ملل متحد، «برنامه همکاری جهانی برای آموزش‌وپرورش» و «آموزش‌وپرورش نمی‌تواند صبر کند»- برنامه‌ای برای پرکردن شکاف تأمین مالی خارجی ارائه کرده است. هدف این است که تا سال 2030، صندلی‌های کلاس در اختیار 200 میلیون کودک نیازمند قرار گیرد. در این طرح یک نهاد مالی جدید دو میلیارد دلار از کشورهای اهدا‌کننده جذب می‌کند و هشت میلیارد وام اضافی از بانک‌های توسعه چندجانبه تأمین می‌کند و به‌ازای هر دلار کمک اضافی حدود چهار دلار در منابع جدید برای آموزش آزاد هزینه خواهد کرد. این طرح از حمایت بانک جهانی، سازمان ملل متحد و تمامی بانک‌های بزرگ توسعه منطقه‌ای برخوردار است.
این نسل فرصتی در اختیار دارد تا وعده آموزش عالی برای همه محقق شود، به شرط آنکه ما وجوه مورد نیاز برای ارائه یک صندلی در کلاس برای هر کودک را فراهم کنیم. برای رسیدن به این هدف، جوانان و سازمان‌های غیردولتی باید از رهبران جهان بخواهند که
اقدام کنند.
ما دیگر نمی‌توانیم و نباید دنیایی را تحمل کنیم که در آن فقط برخی از جوانان فرصت آن را داشته باشند که قابلیت‌های بالقوه خود را محقق کنند. همه مردم حق دارند استعدادهای خود را به منصه ظهور برسانند و رهبران سیاسی کشورها وظیفه دارند هر مانعی را از سر این
راه بردارند.

اواخر دهه 1940 و در دنیای ویران‌شده از جنگ جهانی دوم، گروهی استثنائی از متفکران آینده‌نگر گرد هم آمدند تا برای دنیایی جدید نهادی تازه (سازمان ملل متحد) را پدید آورند. دین ایکسون، وزیر امور خارجه اسبق آمریکا، دو دهه بعد درباره آنان و اقدام‌شان گفت که این کار مانند «خلق زمان حال» بود. او اشتباه نمی‌کرد. جامعه بین‌المللی به این درک جدیدی دست یافته بود که نمی‌توان سوای از دیگران به رفاه واقعی دست یافت و سعادت و رفاه انسان‌ها باید مشترک باشد تا مستمر بماند.

در اوایل قرن حاضر اتفاق مشابهی افتاد و 191 کشور عضو سازمان ملل متحد با اهداف توسعه هزاره موافقت کردند و بیش از صد میلیارد دلار برای کمک به کشورهای در حال توسعه در نظر گرفتند و صندوقی جهانی برای مبارزه با ایدز، سل و مالاریا تأسیس کردند و همچنین سازمان بین‌المللی تسهیلات مالی برای ایمن‌سازی (IFFIm) را پدید آوردند. IFFIm تا این زمان بیش از پنج میلیارد دلار جذب کرده و امکان واکسیناسیون 640 میلیون کودک را پدید آورده و بیش از 9‌ میلیون نفر را نجات داده است. به‌تازگی نیز جامعه بین‌المللی درباره «اهداف توسعه پایدار» (SDGs) تا سال 2030 به توافق دست یافته و توافق‌نامه اقلیمی پاریس 2015 برای حل بحران‌های اساسی جهانی امضا شده است.
بااین‌حال، در جهانی که تغییرات فناوری خیلی سریع اتفاق می‌افتد و انطباق با این تغییرات دشوار و زمان‌بر است، وقت آن است که آموزش‌وپرورش نیز به «لحظه تحول عظیم و بی‌سابقه» برسد. باید اطمینان حاصل کنیم که 260 میلیون کودک که درحال‌حاضر مدرسه و امکان تحصیل ندارند، به آموزش‌وپرورش دست یابند و علاوه بر آن خود را برای انقلاب چهارم صنعتی و تأثیر اجتماعی و اقتصادی فناوری‌‌های جدید در فقیرترین کشورهای جهان آماده کنیم.
جامعه جهانی پیشرفت‌هایی در جهت تضمین کیفیت آموزشی جهانی تحت برنامه «اهداف توسعه پایدار 4» داشته است. افزایش کمک‌های دوجانبه برای اهداف آموزشی و تعهدات بی‌سابقه کشورها برای اختصاص منابع داخلی بیشتر به آموزش در کنفرانس «برنامه همکاری جهانی برای آموزش‌وپرورش» در اوایل امسال از جمله این پیشرفت‌هاست. برنامه‌ای با عنوان «آموزش‌وپرورش نمی‌تواند صبر کند» نیز برای پاسخ به مشکلات ضروری و شرایط بحرانی در این حوزه در نظر گرفته
شده است.
به‌هرحال، ارائه آموزش كيفي براي همگان امروز بيشتر از زماني كه «اهداف توسعه پایدار 4» تصويب شد، اهمیت یافته و به چالشی تبدیل شده است. درحال‌حاضر 75 میلیون کودک درگیر جنگ‌ها و مناقشات و بحران‌های انسانی هستند و نیاز به حمایت آموزشی دارند. فقط یک‌چهارم از کودکان پناهنده به امکانات آموزش متوسطه دست می‌یابند و فقط یک‌ درصد امکان تحصیلات عالی پیدا می‌کنند.
به‌علاوه پیش‌بینی شده است که حدود 400 میلیون کودک در جهان امکان تحصیل بیش از تحصیلات ابتدایی را نخواهند یافت و بیش از 800 میلیون نفر- نیمی از دانش‌آموزان جهان- به سن بلوغ می‌رسند بدون آنکه بتوانند واجد شرایط و صلاحیت‌های نیروی کار مدرن باشند.
وظیفه بسته‌شدن این شکاف‌ها را نمی‌توان فقط برعهده کشورهای فقیر گذاشت. هر ساله 12 میلیارد دلار کمک‌های آموزشی در سراسر جهان پرداخت می‌شود. اما حتی اگر همه کشورهای کم‌درآمد و با درآمد متوسط پایین هزینه‌های آموزش‌وپرورش خود را دو برابر کنند و عملکرد خود را آن‌قدر بالا ببرند که به کشورهای با درآمد بالا برسانند، هنوز هم یک خلأ مالی چند میلیارددلاری وجود دارد.
از همین‌رو، اکنون تلاش‌های مهمی در جهت تقویت و گسترش برنامه‌های کمک موجود صورت می‌گیرد. «کمیسیون بین‌المللی تأمین فرصت‌های آموزشی جهانی» -همراه با بانک جهانی و دیگر وام‌دهندگان چندجانبه، تعدادی از زیرمجموعه‌های سازمان‌ ملل متحد، «برنامه همکاری جهانی برای آموزش‌وپرورش» و «آموزش‌وپرورش نمی‌تواند صبر کند»- برنامه‌ای برای پرکردن شکاف تأمین مالی خارجی ارائه کرده است. هدف این است که تا سال 2030، صندلی‌های کلاس در اختیار 200 میلیون کودک نیازمند قرار گیرد. در این طرح یک نهاد مالی جدید دو میلیارد دلار از کشورهای اهدا‌کننده جذب می‌کند و هشت میلیارد وام اضافی از بانک‌های توسعه چندجانبه تأمین می‌کند و به‌ازای هر دلار کمک اضافی حدود چهار دلار در منابع جدید برای آموزش آزاد هزینه خواهد کرد. این طرح از حمایت بانک جهانی، سازمان ملل متحد و تمامی بانک‌های بزرگ توسعه منطقه‌ای برخوردار است.
این نسل فرصتی در اختیار دارد تا وعده آموزش عالی برای همه محقق شود، به شرط آنکه ما وجوه مورد نیاز برای ارائه یک صندلی در کلاس برای هر کودک را فراهم کنیم. برای رسیدن به این هدف، جوانان و سازمان‌های غیردولتی باید از رهبران جهان بخواهند که
اقدام کنند.
ما دیگر نمی‌توانیم و نباید دنیایی را تحمل کنیم که در آن فقط برخی از جوانان فرصت آن را داشته باشند که قابلیت‌های بالقوه خود را محقق کنند. همه مردم حق دارند استعدادهای خود را به منصه ظهور برسانند و رهبران سیاسی کشورها وظیفه دارند هر مانعی را از سر این
راه بردارند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.