پیام نگرانکننده قتل یک جنگلبان!
محمّد درویش: <a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class="__cf_email__" data-cfemail="44002536322d372c757474042329252d286a272b29">[email protected]</a>
هفته پيش یک جنگلبان جوان به نام «رضا ارغوان» مطابق معمول با موتوسیکلت خود راهی منطقه جنگلی «گوئنک» واقع در ناحیه تنگه راز بجنورد در استان خراسان شمالی مي شود تا وظیفه گشتزنی خود را در مورد اطمینان از قرق منطقه تحت امرش انجام دهد؛ ماموریتی که برای این جوان 26 ساله هرگز به پایان نرسید و او دیگر به نزد خانوادهاش برنگشت! زیرا شوربختانه، جسد دست و پا بسته وی که به شکل دلخراشی با ضربات چاقو آسیب دیده بود، فردای آن روز در منطقه یافت شد.
گفتنی آنکه رضا ارغوان، تنها قربانی صیانت از رویشگاههای جنگلی ایران نبوده و تاکنون سازمان جنگلها، مراتع و آبخیزداری کشور برای حفاظت از عرصههای منابع طبیعی 12شهید و 507 مجروح و جانباز تقدیم کرده است. این در حالی است که اگر رقم شهدا و کشتهشدگان سازمان حفاظت محیطزیست را هم به مجموع جانباختگان در راه حراست از طبیعت ایران بیفزاییم، آنگاه شمار مقتولین و شهدا به حدود 130 نفر خواهد رسید؛ 130 نفری که دو نفر از آنها در آخرین روز از دی ماه 1391 در استان گلستان به این سیاهه غمبار پیوستند!
همان طور که مشاهده میکنید ظاهرا کارزاری عجیب و شگفتانگیز آن هم در بهای شغلی که قاعدتا باید در شمار جذابترین و پرخواهانترین مشاغل دنیا باشد در طبیعت ایران در جریان است؛ چرا که سر و کار جنگلبان و محیطبان با پرنده، کوه، تالاب، جنگل و دریاست و مگر بهشت سرزمینی ما، جز اینهاست؟
پس چرا باید بهای پاسداری از بهشت، چنین خونبار وگران و طاقتفرسا باشد؟ ما کجای راه را اشتباه رفتهایم که سبب شده تا به جای آنکه مردم محلی حامی جنگلبان و محیطبانی باشند که میخواهد از تمامیت زیستبومشان دفاع کنند، خود را در برابر ایشان ببینند؟
نگاه کنید به ماجرای «فلارد» در جنگلهای «لردگان» استان چهارمحال و بختیاری که پس از چراغ سبز برخی از مقامات محلی و استانی به روستاییان منطقه، چگونه سودجویان محلی به مامورین منابع طبیعی فشار میآوردند تا اجازه دهند که به بهانه زراعت دیم در زیراشکوب جنگلهای بلوط، مقدمات قانونی کردن تجاوز به عرصههای زاگرس را فراهم آورند؟
بارها گفتهام و گفتهایم که رویشگاههای جنگلی ما در زاگرس، اندوخته طبیعی (natural reserve) هستند و نه منابع طبیعی (natural resources)؛ بنابراین، باید از آنها انتظار کارکردی حفاظتی داشت تا بتوانند بستر تولید را در منطقه حفظ کرده و به مهمترین کارکردشان که همانا ذخیرهسازی آب شیرین برای نیمی از ایرانیان و حفظ شادابی سرزمین است، ادامه دهند. با این وجود، سخنان اخیر رییسجمهور در صحن بهارستان، آشکارا نشان داد که عالیترین مقام اجرایی کشور، یکی از مهمترین دلایل وجودی سازمان متولی منابع طبیعی را قبول ندارد و وظیفه صیانت از موجودیت جنگلها را میخواهد از دوش این سازمان بردارد تا به این ترتیب، لابد در هزینههای دولتی صرفهجویی شود!
آنچه که در این میان خطرناک مینماید و حاصل این رويكرد مدیریتی را میتواند بحرانیتر کند، رخدادهای ناگواری است که تشدید تجاوز به عرصههای منابع طبیعی و تغییر کاربری آنها، شاید کمینه عقوبتش باشد! چراکه اینک، این عزیزترین فرزندان این ملت هستند که دارند قربانی این سوءتفاهم و برداشت ناسازوار از وظایف حاکمیتی دولتها در حفظ پایداری بومشناختی سرزمین میشوند؛ بهایی که دیگر جبرانش امکانپذیر نیست و ما رضا ارغوان و ارغوانهای رعنای وطن را به خاطرش از دست داده و میدهیم! نمیدهیم؟
هفته پيش یک جنگلبان جوان به نام «رضا ارغوان» مطابق معمول با موتوسیکلت خود راهی منطقه جنگلی «گوئنک» واقع در ناحیه تنگه راز بجنورد در استان خراسان شمالی مي شود تا وظیفه گشتزنی خود را در مورد اطمینان از قرق منطقه تحت امرش انجام دهد؛ ماموریتی که برای این جوان 26 ساله هرگز به پایان نرسید و او دیگر به نزد خانوادهاش برنگشت! زیرا شوربختانه، جسد دست و پا بسته وی که به شکل دلخراشی با ضربات چاقو آسیب دیده بود، فردای آن روز در منطقه یافت شد.
گفتنی آنکه رضا ارغوان، تنها قربانی صیانت از رویشگاههای جنگلی ایران نبوده و تاکنون سازمان جنگلها، مراتع و آبخیزداری کشور برای حفاظت از عرصههای منابع طبیعی 12شهید و 507 مجروح و جانباز تقدیم کرده است. این در حالی است که اگر رقم شهدا و کشتهشدگان سازمان حفاظت محیطزیست را هم به مجموع جانباختگان در راه حراست از طبیعت ایران بیفزاییم، آنگاه شمار مقتولین و شهدا به حدود 130 نفر خواهد رسید؛ 130 نفری که دو نفر از آنها در آخرین روز از دی ماه 1391 در استان گلستان به این سیاهه غمبار پیوستند!
همان طور که مشاهده میکنید ظاهرا کارزاری عجیب و شگفتانگیز آن هم در بهای شغلی که قاعدتا باید در شمار جذابترین و پرخواهانترین مشاغل دنیا باشد در طبیعت ایران در جریان است؛ چرا که سر و کار جنگلبان و محیطبان با پرنده، کوه، تالاب، جنگل و دریاست و مگر بهشت سرزمینی ما، جز اینهاست؟
پس چرا باید بهای پاسداری از بهشت، چنین خونبار وگران و طاقتفرسا باشد؟ ما کجای راه را اشتباه رفتهایم که سبب شده تا به جای آنکه مردم محلی حامی جنگلبان و محیطبانی باشند که میخواهد از تمامیت زیستبومشان دفاع کنند، خود را در برابر ایشان ببینند؟
نگاه کنید به ماجرای «فلارد» در جنگلهای «لردگان» استان چهارمحال و بختیاری که پس از چراغ سبز برخی از مقامات محلی و استانی به روستاییان منطقه، چگونه سودجویان محلی به مامورین منابع طبیعی فشار میآوردند تا اجازه دهند که به بهانه زراعت دیم در زیراشکوب جنگلهای بلوط، مقدمات قانونی کردن تجاوز به عرصههای زاگرس را فراهم آورند؟
بارها گفتهام و گفتهایم که رویشگاههای جنگلی ما در زاگرس، اندوخته طبیعی (natural reserve) هستند و نه منابع طبیعی (natural resources)؛ بنابراین، باید از آنها انتظار کارکردی حفاظتی داشت تا بتوانند بستر تولید را در منطقه حفظ کرده و به مهمترین کارکردشان که همانا ذخیرهسازی آب شیرین برای نیمی از ایرانیان و حفظ شادابی سرزمین است، ادامه دهند. با این وجود، سخنان اخیر رییسجمهور در صحن بهارستان، آشکارا نشان داد که عالیترین مقام اجرایی کشور، یکی از مهمترین دلایل وجودی سازمان متولی منابع طبیعی را قبول ندارد و وظیفه صیانت از موجودیت جنگلها را میخواهد از دوش این سازمان بردارد تا به این ترتیب، لابد در هزینههای دولتی صرفهجویی شود!
آنچه که در این میان خطرناک مینماید و حاصل این رويكرد مدیریتی را میتواند بحرانیتر کند، رخدادهای ناگواری است که تشدید تجاوز به عرصههای منابع طبیعی و تغییر کاربری آنها، شاید کمینه عقوبتش باشد! چراکه اینک، این عزیزترین فرزندان این ملت هستند که دارند قربانی این سوءتفاهم و برداشت ناسازوار از وظایف حاکمیتی دولتها در حفظ پایداری بومشناختی سرزمین میشوند؛ بهایی که دیگر جبرانش امکانپذیر نیست و ما رضا ارغوان و ارغوانهای رعنای وطن را به خاطرش از دست داده و میدهیم! نمیدهیم؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.