|

دولت کارفرمایان

هوشنگ صدفی: تا کارگر نشده بودم مفهوم حداقل دستمزد و افزایش دستمزد در کوران تورم و بالاوپایین‌شدن نرخ کالاها و اجناس مصرفی را درک نمی‌کردم، دیده بودم خدابیامرز پدربزرگم ، پدر و مادرم چگونه اخبار بازنشسته‌ها و افزایش دستمزد کارگران را پیگیری می‌کنند. اوایل فکر می‌کردم فقط آنها وسواس بالارفتن دستمزدها را دارند، حالا مدتی است به‌عنوان کارگر، در جریده‌ای روزنامه‌نگاری می‌کنم. طبعا بیش از پدر و مادر و پدربزرگ خدابیامرزم، گوش‌به‌زنگ افزایش نقطه‌به‌نقطه دستمزدهای کارگری هستم، چون با این دستمزدهای بخورونمیر نمی‌توان نصف ماه را گذران کرد، چه برسد به ماه‌های سرد پاییز و زمستان. طبعا با افزایش تورم بیش از 34 درصدی کالاها در سطح بازار، شاهد هیچ تغییری در سطح دستمزدها از جانب کارفرمایان نیستیم. هرچند شاهد رکوردزدن محصولات تولیدی در سطح بازارها هستیم. البته بعد از جهش ناگهانی قیمت کالاها، وزیر کار سابق، دکتر ربیعی، قول داده بود در اولین فرصت شورای‌عالی کار را تشکیل دهد و درباره نرخ تورم طبق ماده 41 قانون کار و تطبیق دستمزد کارگران، تصمیماتی با کارفرمایان و کارگران بگیرند. هرچند فرصت بیشتری پیدا نکرد. تنها امید کارگران در این روزهای خاکستری، تدبیر و اراده شورای‌عالی کار است که آن هم قربانی چه کنم چه کنم کارفرمایان و دولت شده و با وجود برگزاری چند جلسه بی‌حاصل، هنوز دود سفیدی از خیمه آن خارج نشده است. فارغ از آن فراکسیون کارگری قابل‌اعتنایی هم در مجلس شورای اسلامی نداریم. ناگفته نماند وقتی وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی خود ده‌ها شرکت و کارگاه با خیل عظیمی از کارگران به‌ارث‌رسیده از بدهی سازمان‌های دولتی دارد، خود به تنهایی نمی‌تواند در میانه دعوای کارگران و کارفرمایان، جانب قشر کارگران را بگیرد، چراکه خود به‌نوعی با داشتن انبوهی از شرکت‌های خصولتی، کارفرماست، بنابراین در این مذاکرات سه‌جانبه می‌ماند لشکر بی‌یال‌واشکم جامعه کارگری و معلوم نیست کدام تشکل صنفی قابل‌اعتنایی می‌تواند افزایش حقوق را در شورای‌عالی کار از کارفرمایان مطالبه کند؟ البته تنها روزنه امید در این میان، فشار افکار عمومی و رسانه‌های هوادار کارگری است که می‌توانند گره ناگشوده دولت کارفرمایان و جامعه کارگران را در وانفسای مشکلات و گرانی‌ها بگشایند. روایت کارگران تنها، در هنگامه تورم در جامعه و ناتوانی آنان در برآوردن هزینه‌های زنده‌مانی، شبیه روایت شعر «طفل یتیم» پروین اعتصامی است:
چرخ، هر سنگ داشت بر من زد
دیگرش سنگ در فلاخن نیست.
هوشنگ صدفی: تا کارگر نشده بودم مفهوم حداقل دستمزد و افزایش دستمزد در کوران تورم و بالاوپایین‌شدن نرخ کالاها و اجناس مصرفی را درک نمی‌کردم، دیده بودم خدابیامرز پدربزرگم ، پدر و مادرم چگونه اخبار بازنشسته‌ها و افزایش دستمزد کارگران را پیگیری می‌کنند. اوایل فکر می‌کردم فقط آنها وسواس بالارفتن دستمزدها را دارند، حالا مدتی است به‌عنوان کارگر، در جریده‌ای روزنامه‌نگاری می‌کنم. طبعا بیش از پدر و مادر و پدربزرگ خدابیامرزم، گوش‌به‌زنگ افزایش نقطه‌به‌نقطه دستمزدهای کارگری هستم، چون با این دستمزدهای بخورونمیر نمی‌توان نصف ماه را گذران کرد، چه برسد به ماه‌های سرد پاییز و زمستان. طبعا با افزایش تورم بیش از 34 درصدی کالاها در سطح بازار، شاهد هیچ تغییری در سطح دستمزدها از جانب کارفرمایان نیستیم. هرچند شاهد رکوردزدن محصولات تولیدی در سطح بازارها هستیم. البته بعد از جهش ناگهانی قیمت کالاها، وزیر کار سابق، دکتر ربیعی، قول داده بود در اولین فرصت شورای‌عالی کار را تشکیل دهد و درباره نرخ تورم طبق ماده 41 قانون کار و تطبیق دستمزد کارگران، تصمیماتی با کارفرمایان و کارگران بگیرند. هرچند فرصت بیشتری پیدا نکرد. تنها امید کارگران در این روزهای خاکستری، تدبیر و اراده شورای‌عالی کار است که آن هم قربانی چه کنم چه کنم کارفرمایان و دولت شده و با وجود برگزاری چند جلسه بی‌حاصل، هنوز دود سفیدی از خیمه آن خارج نشده است. فارغ از آن فراکسیون کارگری قابل‌اعتنایی هم در مجلس شورای اسلامی نداریم. ناگفته نماند وقتی وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی خود ده‌ها شرکت و کارگاه با خیل عظیمی از کارگران به‌ارث‌رسیده از بدهی سازمان‌های دولتی دارد، خود به تنهایی نمی‌تواند در میانه دعوای کارگران و کارفرمایان، جانب قشر کارگران را بگیرد، چراکه خود به‌نوعی با داشتن انبوهی از شرکت‌های خصولتی، کارفرماست، بنابراین در این مذاکرات سه‌جانبه می‌ماند لشکر بی‌یال‌واشکم جامعه کارگری و معلوم نیست کدام تشکل صنفی قابل‌اعتنایی می‌تواند افزایش حقوق را در شورای‌عالی کار از کارفرمایان مطالبه کند؟ البته تنها روزنه امید در این میان، فشار افکار عمومی و رسانه‌های هوادار کارگری است که می‌توانند گره ناگشوده دولت کارفرمایان و جامعه کارگران را در وانفسای مشکلات و گرانی‌ها بگشایند. روایت کارگران تنها، در هنگامه تورم در جامعه و ناتوانی آنان در برآوردن هزینه‌های زنده‌مانی، شبیه روایت شعر «طفل یتیم» پروین اعتصامی است:
چرخ، هر سنگ داشت بر من زد
دیگرش سنگ در فلاخن نیست.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.