چالشهاي سفر
«ليديا از پنجره آشپزخانه به بيرون خيره شده بود، آفتاب روشن ماه مي شاخههاي پيچپيچ شبنمزده سيبزمينيهاي شيريني را كه مثل آبشار از قاب پنجره درست آنطرف توري آويزان شده بودند درخشان كرده بود. ساعت نزديك هفتوسي دقيقه بود، حالا ديگر جك پانزده ساله و امي يازده ساله سوار اتوبوس شده بودند كه مسير چهل دقيقهاي را طي كنند و به مدرسه بروند. اين آخرين روز مدرسه قبل از تعطيلات تابستاني بود. ليديا بايد غذاي مخصوصي تهيه ميكرد تا اين مناسبت را جشن بگيرند؛ وافلهايي با توتفرنگي و خامه تازه زرد شده؛ ليموناد تزئينشده با نعناعهايي كه از گلدان پشت پنجره ميچيد...». رمان «تكههاي گمشده» هدر گودنكاف اينطور آغاز ميشود. رماني كه روايتي پرماجرا و پرفرازوفرود دارد و در همان آغازش با حادثهاي كه نظم هميشگي زندگي شخصيتهاي رمان را بر هم ميزند شروع ميشود.
هدر گودنكاف نويسنده معاصر آمريكايي است كه تاكنون نزديك به ده اثر منتشر كرده كه اغلب آنها داستانهايي هيجانانگيز و دلهرهآور هستند. «تكههاي گمشده» نيز اين ويژگي مشترك آثار گودنكاف را دارد و درباره زن و شوهري است كه مجبور شدهاند به شهر زادگاه مرد بروند و مدتي را آنجا بگذرانند. در طول اين سفر اتفاقاتي ميافتد كه رابطه اين زن و شوهر با چالش روبهرو ميشود. زن در اين سفر به اين موضوع پي ميبرد كه شوهرش را بهطور كامل نميشناسد و به همسرش مظنون ميشود: «تصادف؟ اين روزها جك اسمش را تصادف گذاشته است؟ اين حرف مرموز امي ذهن سارا را درگير كرده بود. وقتي به راست و دروغهايي كه جك به او گفته بود فكر ميكرد، عصباني و چشمانش پر از اشك ميشد. از اين همه رمز و راز و طفرهرفتن خسته شده بود. بله، داشتن حريم خصوصي حق جك بود، اما سارا تا آن زمان فكر ميكرد مسائل مهم زندگي همديگر را ميدانند».
جك و سارا نام اين زن و شوهر است كه چند دختر دارند و آنها را براي تحصيل به دانشگاه فرستادهاند. زنگ تلفن در يك صبح زود آنها را از خواب بيدار ميكند و خبر از حادثهاي ميدهد كه آغاز گرفتاريهاي آنهاست: «زنگ تلفن، جك و سارا را از خواب عميق سحرگاهي بيدار كرد. دست جك از زير روانداز بيرون آمد و بهدنبال گوشي تلفن گشت. با ناله گفت الو و يك لحظه ساكت شد و گوش كرد، بعد ناگهان هوشيار شد و نشست. سارا درحاليكه چراغ كنار تخت را روشن ميكرد پرسيد: درمورد دخترهاست؟ آنها چند هفته قبل دخترها را در دانشگاه مونتانا گذاشته بودند و بزرگترين ترس سارا اين بود كه تلفن بيموقع زنگ بخورد. جك سرش را به علامت منفي تكان داد و سارا نفس راحتي كشيد. جك بعد از قطعكردن تلفن با صدايي پر از احساس گفت: جوليا، افتاده. من بايد برگردم خانه.»
جك درواقع فيزيوتراپ سارا بوده و شانه او را كه در يك تصادف آسيب ديده بود درمان ميكرده و آنها به اين طريق با هم آشنا شده بودند. زندگي آنها تا پيش از سفر اجباريشان به زادگاه مرد با روالي عادي ميگذرد اما كمكم ماجراهايي رقم ميخورد كه همهچيز را به هم ميريزد.
در بخشي ديگر از رمان ميخوانيم: «همانطوركه بهدنبال صف طولانياي كه از قبرستان ميآمد، حركت ميكردند، برگهاي قرمز و زرد در اطراف قوزك پايشان اين طرف و آن طرف ميرفتند و زير پاهايشان خشخش ميكردند. باد سرد اواخر ماه سپتامبر به بيني سارا خورد و او كتش را محكمتر دور خود پيچيد. آفتاب كمرنگ بعدازظهر كمكم داشت به غروب نزديك ميشد. در طرف چپ او، اليزابت و اما در كنارش، در سكوتي احترامآميز راه ميرفتند. امي و دين و هال هم چند قدم عقبتر بودند.
جك كنار او، دستش را گرفته بود و انگشتانش را فشار ميداد. آنها آرام حركت ميكردند، جك بهخاطر زخم گلوله -بازويش هنوز در گچ و از شانه آويزان بود- و سارا بهخاطر جراحت سرش. او، سر تراشيده و جاي زخم زيپمانندش را با كلاهي كه اليزابت و اما اطمينان داده بودند شيك است، پوشانده بود. فكر كرده بودند كه افراد نسبتا كمي در اين مراسم تدفين شركت ميكنند، فقط كساني كه از خانواده جك باقي ماندهاند، اما انگار تمام مردم پنيگيت آمده بودند كه بقاياي جان تيرني را بعد از سي سال جدايي، كنار همسرش به خاك بسپارند. كلانتر گيلمور و دخترش آمده بودند، مارگارت دالي و مادرش هم بودند.»
«ليديا از پنجره آشپزخانه به بيرون خيره شده بود، آفتاب روشن ماه مي شاخههاي پيچپيچ شبنمزده سيبزمينيهاي شيريني را كه مثل آبشار از قاب پنجره درست آنطرف توري آويزان شده بودند درخشان كرده بود. ساعت نزديك هفتوسي دقيقه بود، حالا ديگر جك پانزده ساله و امي يازده ساله سوار اتوبوس شده بودند كه مسير چهل دقيقهاي را طي كنند و به مدرسه بروند. اين آخرين روز مدرسه قبل از تعطيلات تابستاني بود. ليديا بايد غذاي مخصوصي تهيه ميكرد تا اين مناسبت را جشن بگيرند؛ وافلهايي با توتفرنگي و خامه تازه زرد شده؛ ليموناد تزئينشده با نعناعهايي كه از گلدان پشت پنجره ميچيد...». رمان «تكههاي گمشده» هدر گودنكاف اينطور آغاز ميشود. رماني كه روايتي پرماجرا و پرفرازوفرود دارد و در همان آغازش با حادثهاي كه نظم هميشگي زندگي شخصيتهاي رمان را بر هم ميزند شروع ميشود.
هدر گودنكاف نويسنده معاصر آمريكايي است كه تاكنون نزديك به ده اثر منتشر كرده كه اغلب آنها داستانهايي هيجانانگيز و دلهرهآور هستند. «تكههاي گمشده» نيز اين ويژگي مشترك آثار گودنكاف را دارد و درباره زن و شوهري است كه مجبور شدهاند به شهر زادگاه مرد بروند و مدتي را آنجا بگذرانند. در طول اين سفر اتفاقاتي ميافتد كه رابطه اين زن و شوهر با چالش روبهرو ميشود. زن در اين سفر به اين موضوع پي ميبرد كه شوهرش را بهطور كامل نميشناسد و به همسرش مظنون ميشود: «تصادف؟ اين روزها جك اسمش را تصادف گذاشته است؟ اين حرف مرموز امي ذهن سارا را درگير كرده بود. وقتي به راست و دروغهايي كه جك به او گفته بود فكر ميكرد، عصباني و چشمانش پر از اشك ميشد. از اين همه رمز و راز و طفرهرفتن خسته شده بود. بله، داشتن حريم خصوصي حق جك بود، اما سارا تا آن زمان فكر ميكرد مسائل مهم زندگي همديگر را ميدانند».
جك و سارا نام اين زن و شوهر است كه چند دختر دارند و آنها را براي تحصيل به دانشگاه فرستادهاند. زنگ تلفن در يك صبح زود آنها را از خواب بيدار ميكند و خبر از حادثهاي ميدهد كه آغاز گرفتاريهاي آنهاست: «زنگ تلفن، جك و سارا را از خواب عميق سحرگاهي بيدار كرد. دست جك از زير روانداز بيرون آمد و بهدنبال گوشي تلفن گشت. با ناله گفت الو و يك لحظه ساكت شد و گوش كرد، بعد ناگهان هوشيار شد و نشست. سارا درحاليكه چراغ كنار تخت را روشن ميكرد پرسيد: درمورد دخترهاست؟ آنها چند هفته قبل دخترها را در دانشگاه مونتانا گذاشته بودند و بزرگترين ترس سارا اين بود كه تلفن بيموقع زنگ بخورد. جك سرش را به علامت منفي تكان داد و سارا نفس راحتي كشيد. جك بعد از قطعكردن تلفن با صدايي پر از احساس گفت: جوليا، افتاده. من بايد برگردم خانه.»
جك درواقع فيزيوتراپ سارا بوده و شانه او را كه در يك تصادف آسيب ديده بود درمان ميكرده و آنها به اين طريق با هم آشنا شده بودند. زندگي آنها تا پيش از سفر اجباريشان به زادگاه مرد با روالي عادي ميگذرد اما كمكم ماجراهايي رقم ميخورد كه همهچيز را به هم ميريزد.
در بخشي ديگر از رمان ميخوانيم: «همانطوركه بهدنبال صف طولانياي كه از قبرستان ميآمد، حركت ميكردند، برگهاي قرمز و زرد در اطراف قوزك پايشان اين طرف و آن طرف ميرفتند و زير پاهايشان خشخش ميكردند. باد سرد اواخر ماه سپتامبر به بيني سارا خورد و او كتش را محكمتر دور خود پيچيد. آفتاب كمرنگ بعدازظهر كمكم داشت به غروب نزديك ميشد. در طرف چپ او، اليزابت و اما در كنارش، در سكوتي احترامآميز راه ميرفتند. امي و دين و هال هم چند قدم عقبتر بودند.
جك كنار او، دستش را گرفته بود و انگشتانش را فشار ميداد. آنها آرام حركت ميكردند، جك بهخاطر زخم گلوله -بازويش هنوز در گچ و از شانه آويزان بود- و سارا بهخاطر جراحت سرش. او، سر تراشيده و جاي زخم زيپمانندش را با كلاهي كه اليزابت و اما اطمينان داده بودند شيك است، پوشانده بود. فكر كرده بودند كه افراد نسبتا كمي در اين مراسم تدفين شركت ميكنند، فقط كساني كه از خانواده جك باقي ماندهاند، اما انگار تمام مردم پنيگيت آمده بودند كه بقاياي جان تيرني را بعد از سي سال جدايي، كنار همسرش به خاك بسپارند. كلانتر گيلمور و دخترش آمده بودند، مارگارت دالي و مادرش هم بودند.»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.