|

درخواست کمک برای مردی که بیش از نیمی از عمرش را در زندان است

شرق: مردی که در 18سالگی صاحبکار خود را به قتل رسانده، درحال‌حاضر 41ساله شده و بیش از نیمی از عمر خود را پشت دیوارهای زندان گذرانده است. او چشم‌انتظار کمک خیران و مردم نوع‌دوست است تا بعد از ٢٣ سال حبس طعم آزادی را بچشد.
به گزارش خبرنگار ما، شمس‌علی مرد ٤١ساله‌ای است که از ١٨سالگی به اتهام قتل عمد زندانی شده است و اکنون برای نجات از چوبه دار باید مبلغ درخواستی اولیای دم مقتول را بپردازد. او غیر از مادر و پدر پیر، یک برادر معلول ذهنی و جسمی ٢٢ساله و چهار خواهر دارد. یکی از خواهران شمس‌علی که بیشتر از بقیه پیگیر کارهای برادرش است، می‌گوید: هیچ‌کدام‌مان بیشتر از چند ‌میلیون تومان نتوانستیم کمک کنیم تا پول درخواستی اولیای‌دم فراهم شود، ما فقط توانستیم ۲۶‌میلیون تومان به حساب دادگستری بریزیم، پدرم برای تهیه این مبلغ حتی فرش زیر پایش را فروخت.
این در حالی است که با توجه به گفته‌های خواهر شمس‌علی، آنها واقعا به حمایت دولتی نیاز دارند: گفته‌اند شاید ۴۰‌ میلیون تومان کمک کنند، اما مطمئن نیستیم. ما به نهاد‌های زیادی مراجعه کرده‌ و هر جا نامه‌ برده‌ایم، گفته‌اند هیچ‌کس کمک نمی‌کند. خواهر شمس‌علی ‌می‌گوید: حتی پیش خیران هم رفته‌ایم؛ پدرم پیش پنج، شش خیر رفته اما فایده نداشت، چون قتل عمد است، کسی کمک نمی‌کند. حالا شمس‌علی و خانواده‌اش چشم‌انتظار کمک خیران هستند: اول خدا را داریم و بعد روی کمک خیران و هم‌وطنان نوع‌دوست حساب می‌کنیم. او التماس می‌کند: «تو را به خدا به داداشم کمک کنید، التماس می‌کنم به برادرم کمک کنید. پدرومادرم و خودم می‌آییم به پایتان می‌افتیم. به برادرم کمک کنید که بعد از این همه سال از زندان آزاد شود و زندگی کند. نگذارید بعد از این همه سال او را قصاص کنند». شمس‌علی خودش درباره ماجرای قتل می‌گوید: «من برای مقتول کار می‌کردم. سر اینکه پولم را می‌خواهم و اینکه می‌خواستم به شهرستان پیش مادر و پدرم بروم، با هم درگیر شدیم. مقتول آدم خیلی خوبی بود. ما درگیری لفظی با هم داشتیم، اما خود قتل را یادم نمی‌آید و فقط یادم است که یک جنازه جلویم بود، ‌نمی‌دانید چه حالی داشتم». این گفته‌های شمس‌علی که متهم به قتل است، با محتویات پرونده مغایرت ندارد. او که در آن زمان شاگرد کبابی بود، حدود ٢٣ سال پیش وقتی 18ساله بود درگیر این ماجرا شد: «من از پنجم دی سال ٧٣ در زندان هستم. شغل اصلی‌ام کارگری ساختمان بود. گچ‌کاری هم کرده‌ام. ‌هر کاری که پیش می‌آمد انجام می‌دادم، اما زمانی که قتل اتفاق افتاد در کبابی کار می‌کردم و مقتول صاحبکارم بود. حدود دو ماه بود مقتول را می‌شناختم. دنبال کار می‌گشتم و در مراجعه به مغازه‌اش پذیرفت برایش کار کنم. قبل از آن او را نمی‌شناختم. روز قتل داخل مغازه بودیم، اما اصلا جزئیات یادم نمی‌آید. من فقط درگیری لفظی‌ای را که قبلش داشتم یادم‌ می‌آید و زمانی که جنازه روبه‌رویم بود. من گفتم پول بده که بروم شهرمان، او هم گفت همین‌قدر که جای خواب به تو داده‌ام باید قدردان من باشی. چاقو مال مغازه کبابی مقتول بود. من اصلا اهل دعوا نبودم الان در این سال‌ها که در زندان هستم حتی یک مورد دعوا یا خلاف قانون یا حرکت ناپسند هم نداشته‌ام. حتی در مدرسه هم دعوایی نبودم، به خاطر وضعیت پدرم که از سپاه بیرون آمده و شیمیایی و جانباز بود، وضعمان خوب نبود و هنوز کلاس سوم راهنمایی را تمام نکرده بودم که ترک تحصیل کردم و برای کار به تهران آمدم».
این متهم همچنین می‌گوید در این سال‌ها که زندان بوده نگذاشته وقتش هدر برود و معرق و منبت، پیرایش و سنگ‌تراشی یاد گرفته و قرآن می‌خواند: الان در این کارها استادکار شده‌ام و اگر در اینترنت شمس‌علی عبدلی را سرچ کنید، کارهای معرق من را می‌بینید. البته با توجه به همه سال‌هایی که زندان هستم، ما اینجا ارتباط چندانی با مردم نداریم و بیشتر کارهایمان را تحویل خانواده‌هایمان می‌دهیم، اما اگر کسی بخواهد دو کار من را ببیند، باید در اینترنت «تابلو معرق نذر کربلا زندانی رجایی‌شهر» را جست‌و‌جو کند. من دو تابلو فرستاده بودم که برای امام‌حسین(ع) برود، ولی مجوز خروج از کشور برای آن دو تابلو ندادند. یکی تابلوی «ظهر عاشورا»ی استاد فرشچیان بود، یکی هم «علمدار» که اشاره به حضرت ابوالفضل(ع) دارد. من این دو تابلو را با چوب معرق‌کاری کردم. تابلو‌ها هنوز در خانه است.
شمس‌علی تا سال ٩٠ زیر تیغ بود و اولیای‌دم خواهان اجرای حکم قصاص بودند و اول آذر سال ٩٠ برای اجرای حکم اقدام کردند بنابراین شمس‌علی که تا آن زمان حدود نیمی از عمر خود را در زندان گذرانده بود، پای چوبه دار رفت. در روز اجرای حکم اولیای دم ابتدا رضایت نمی‌دادند. مرد محکوم به قصاص درباره اولین‌باری که پای چوبه دار رفت، می‌گوید: «باورم نمی‌شد که زنده بمانم. طناب را به گردنم انداخته بودند. یک بنده خدایی به نام آقای «امیریان» بود که می‌‌دانست اولیای ‌دم مقتول آذری‌زبان هستند و ارادت خاصی به حضرت عباس(ع) دارند. اسم حضرت عباس که آمد، آنها گفتند حکم را اجرا نمی‌کنیم. ما هم فکر کردیم بی‌قیدوشرط گذشت کردند تا ١٩ تیر امسال که من دوباره پای چوبه دار رفتم، ولی خود خانواده شاکی برای اجرا نیامدند و فقط یک نامه گذاشتند که اگر دیه را پرداخت کنی، ما رضایت می‌دهیم.
این متهم ادامه می‌دهد: «اگر آزاد شوم آزارم به کسی نمی‌رسد. اینجا وقتی گنجشکی را می‌بینم که زخمی است دلم یک‌جوری می‌شود. آن قتل هم یک اتفاق بود و ماجرا 23 سال پیش اتفاق افتاد که من تاوانش را با جوانی‌ام دادم.
نزدیک به ٢٣ سال است که در زندان هستم. پدرم هم شیمیایی و جانباز است و وضعیت اقتصادی خوبی نداریم. اولیای ‌دم خیلی پیگیر هستند. اگر دیه را پرداخت کنیم، رضایت می‌دهند و اگر نه که فکر کنم دوباره قصاص برمی‌گردد. من باید یک دیه کامل که 210‌ میلیون تومان است، بپردازم که تا به حال فقط بخش کمی از این پول را به حساب دادگستری ریخته‌ایم.
همچنین جوادی، رئیس شعبه اول اجرای احکام دادسرای شهرری، درباره شمس‌علی به خبرنگار «شرق» گفت: این محکوم به قصاص تاکنون سه‌ بار به قرنطینه و پای چوبه دار رفته است که آخرین آن هفتم شهریورماه بود و در آخرین لحظات در حالی که همه‌چیز برای اجرای حکم آماده بود برای آخرین‌بار مهلتی 80روزه از اولیای دم گرفتیم و حلقه دار را از گردن شمس‌علی در آوردیم.
پیش از این قرار بود برای رضایت اولیای دم مبلغ ٢١٠‌‌ میلیون تومان به آنها پرداخت شود، اما در آخرین مرحله توقف حکم قرار شد مبلغ 231 میلیون تومان دریافت کنند.
بنا بر این گزارش، افرادی که قصد دارند به شمس‌علی کمک کنند، می‌توانند مبالغ موردنظر خود را به شماره کارت ۵۰۲۲۲۹۱۰۶۳۶۴۱۴۷۴ یا شماره شبا: IR770570031780012473632101 (بانک پاسارگاد) به نام افسون علیمرادیان، شاهد حلاج‌نیشابوری و شهرزاد همتی‌پل‌سنگی (گروه مردمی یاران نجات) واریز کنند.

شرق: مردی که در 18سالگی صاحبکار خود را به قتل رسانده، درحال‌حاضر 41ساله شده و بیش از نیمی از عمر خود را پشت دیوارهای زندان گذرانده است. او چشم‌انتظار کمک خیران و مردم نوع‌دوست است تا بعد از ٢٣ سال حبس طعم آزادی را بچشد.
به گزارش خبرنگار ما، شمس‌علی مرد ٤١ساله‌ای است که از ١٨سالگی به اتهام قتل عمد زندانی شده است و اکنون برای نجات از چوبه دار باید مبلغ درخواستی اولیای دم مقتول را بپردازد. او غیر از مادر و پدر پیر، یک برادر معلول ذهنی و جسمی ٢٢ساله و چهار خواهر دارد. یکی از خواهران شمس‌علی که بیشتر از بقیه پیگیر کارهای برادرش است، می‌گوید: هیچ‌کدام‌مان بیشتر از چند ‌میلیون تومان نتوانستیم کمک کنیم تا پول درخواستی اولیای‌دم فراهم شود، ما فقط توانستیم ۲۶‌میلیون تومان به حساب دادگستری بریزیم، پدرم برای تهیه این مبلغ حتی فرش زیر پایش را فروخت.
این در حالی است که با توجه به گفته‌های خواهر شمس‌علی، آنها واقعا به حمایت دولتی نیاز دارند: گفته‌اند شاید ۴۰‌ میلیون تومان کمک کنند، اما مطمئن نیستیم. ما به نهاد‌های زیادی مراجعه کرده‌ و هر جا نامه‌ برده‌ایم، گفته‌اند هیچ‌کس کمک نمی‌کند. خواهر شمس‌علی ‌می‌گوید: حتی پیش خیران هم رفته‌ایم؛ پدرم پیش پنج، شش خیر رفته اما فایده نداشت، چون قتل عمد است، کسی کمک نمی‌کند. حالا شمس‌علی و خانواده‌اش چشم‌انتظار کمک خیران هستند: اول خدا را داریم و بعد روی کمک خیران و هم‌وطنان نوع‌دوست حساب می‌کنیم. او التماس می‌کند: «تو را به خدا به داداشم کمک کنید، التماس می‌کنم به برادرم کمک کنید. پدرومادرم و خودم می‌آییم به پایتان می‌افتیم. به برادرم کمک کنید که بعد از این همه سال از زندان آزاد شود و زندگی کند. نگذارید بعد از این همه سال او را قصاص کنند». شمس‌علی خودش درباره ماجرای قتل می‌گوید: «من برای مقتول کار می‌کردم. سر اینکه پولم را می‌خواهم و اینکه می‌خواستم به شهرستان پیش مادر و پدرم بروم، با هم درگیر شدیم. مقتول آدم خیلی خوبی بود. ما درگیری لفظی با هم داشتیم، اما خود قتل را یادم نمی‌آید و فقط یادم است که یک جنازه جلویم بود، ‌نمی‌دانید چه حالی داشتم». این گفته‌های شمس‌علی که متهم به قتل است، با محتویات پرونده مغایرت ندارد. او که در آن زمان شاگرد کبابی بود، حدود ٢٣ سال پیش وقتی 18ساله بود درگیر این ماجرا شد: «من از پنجم دی سال ٧٣ در زندان هستم. شغل اصلی‌ام کارگری ساختمان بود. گچ‌کاری هم کرده‌ام. ‌هر کاری که پیش می‌آمد انجام می‌دادم، اما زمانی که قتل اتفاق افتاد در کبابی کار می‌کردم و مقتول صاحبکارم بود. حدود دو ماه بود مقتول را می‌شناختم. دنبال کار می‌گشتم و در مراجعه به مغازه‌اش پذیرفت برایش کار کنم. قبل از آن او را نمی‌شناختم. روز قتل داخل مغازه بودیم، اما اصلا جزئیات یادم نمی‌آید. من فقط درگیری لفظی‌ای را که قبلش داشتم یادم‌ می‌آید و زمانی که جنازه روبه‌رویم بود. من گفتم پول بده که بروم شهرمان، او هم گفت همین‌قدر که جای خواب به تو داده‌ام باید قدردان من باشی. چاقو مال مغازه کبابی مقتول بود. من اصلا اهل دعوا نبودم الان در این سال‌ها که در زندان هستم حتی یک مورد دعوا یا خلاف قانون یا حرکت ناپسند هم نداشته‌ام. حتی در مدرسه هم دعوایی نبودم، به خاطر وضعیت پدرم که از سپاه بیرون آمده و شیمیایی و جانباز بود، وضعمان خوب نبود و هنوز کلاس سوم راهنمایی را تمام نکرده بودم که ترک تحصیل کردم و برای کار به تهران آمدم».
این متهم همچنین می‌گوید در این سال‌ها که زندان بوده نگذاشته وقتش هدر برود و معرق و منبت، پیرایش و سنگ‌تراشی یاد گرفته و قرآن می‌خواند: الان در این کارها استادکار شده‌ام و اگر در اینترنت شمس‌علی عبدلی را سرچ کنید، کارهای معرق من را می‌بینید. البته با توجه به همه سال‌هایی که زندان هستم، ما اینجا ارتباط چندانی با مردم نداریم و بیشتر کارهایمان را تحویل خانواده‌هایمان می‌دهیم، اما اگر کسی بخواهد دو کار من را ببیند، باید در اینترنت «تابلو معرق نذر کربلا زندانی رجایی‌شهر» را جست‌و‌جو کند. من دو تابلو فرستاده بودم که برای امام‌حسین(ع) برود، ولی مجوز خروج از کشور برای آن دو تابلو ندادند. یکی تابلوی «ظهر عاشورا»ی استاد فرشچیان بود، یکی هم «علمدار» که اشاره به حضرت ابوالفضل(ع) دارد. من این دو تابلو را با چوب معرق‌کاری کردم. تابلو‌ها هنوز در خانه است.
شمس‌علی تا سال ٩٠ زیر تیغ بود و اولیای‌دم خواهان اجرای حکم قصاص بودند و اول آذر سال ٩٠ برای اجرای حکم اقدام کردند بنابراین شمس‌علی که تا آن زمان حدود نیمی از عمر خود را در زندان گذرانده بود، پای چوبه دار رفت. در روز اجرای حکم اولیای دم ابتدا رضایت نمی‌دادند. مرد محکوم به قصاص درباره اولین‌باری که پای چوبه دار رفت، می‌گوید: «باورم نمی‌شد که زنده بمانم. طناب را به گردنم انداخته بودند. یک بنده خدایی به نام آقای «امیریان» بود که می‌‌دانست اولیای ‌دم مقتول آذری‌زبان هستند و ارادت خاصی به حضرت عباس(ع) دارند. اسم حضرت عباس که آمد، آنها گفتند حکم را اجرا نمی‌کنیم. ما هم فکر کردیم بی‌قیدوشرط گذشت کردند تا ١٩ تیر امسال که من دوباره پای چوبه دار رفتم، ولی خود خانواده شاکی برای اجرا نیامدند و فقط یک نامه گذاشتند که اگر دیه را پرداخت کنی، ما رضایت می‌دهیم.
این متهم ادامه می‌دهد: «اگر آزاد شوم آزارم به کسی نمی‌رسد. اینجا وقتی گنجشکی را می‌بینم که زخمی است دلم یک‌جوری می‌شود. آن قتل هم یک اتفاق بود و ماجرا 23 سال پیش اتفاق افتاد که من تاوانش را با جوانی‌ام دادم.
نزدیک به ٢٣ سال است که در زندان هستم. پدرم هم شیمیایی و جانباز است و وضعیت اقتصادی خوبی نداریم. اولیای ‌دم خیلی پیگیر هستند. اگر دیه را پرداخت کنیم، رضایت می‌دهند و اگر نه که فکر کنم دوباره قصاص برمی‌گردد. من باید یک دیه کامل که 210‌ میلیون تومان است، بپردازم که تا به حال فقط بخش کمی از این پول را به حساب دادگستری ریخته‌ایم.
همچنین جوادی، رئیس شعبه اول اجرای احکام دادسرای شهرری، درباره شمس‌علی به خبرنگار «شرق» گفت: این محکوم به قصاص تاکنون سه‌ بار به قرنطینه و پای چوبه دار رفته است که آخرین آن هفتم شهریورماه بود و در آخرین لحظات در حالی که همه‌چیز برای اجرای حکم آماده بود برای آخرین‌بار مهلتی 80روزه از اولیای دم گرفتیم و حلقه دار را از گردن شمس‌علی در آوردیم.
پیش از این قرار بود برای رضایت اولیای دم مبلغ ٢١٠‌‌ میلیون تومان به آنها پرداخت شود، اما در آخرین مرحله توقف حکم قرار شد مبلغ 231 میلیون تومان دریافت کنند.
بنا بر این گزارش، افرادی که قصد دارند به شمس‌علی کمک کنند، می‌توانند مبالغ موردنظر خود را به شماره کارت ۵۰۲۲۲۹۱۰۶۳۶۴۱۴۷۴ یا شماره شبا: IR770570031780012473632101 (بانک پاسارگاد) به نام افسون علیمرادیان، شاهد حلاج‌نیشابوری و شهرزاد همتی‌پل‌سنگی (گروه مردمی یاران نجات) واریز کنند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.