|

مراقبت از کیان سینما

امیرحسین علم‌الهدی

از سال ۱۲۷۹ که سینما به این سرزمین وارد شد تا به امروز یا اسباب دست دلالان و کاسبان بوده است یا دست اربابان قدرت و شاید به‌جرئت باید گفت فقط در دهه ۶۰ بود که سینما توانست کمی از دست این دو طیف خلاص شود و هرچند به آن دوران هم انتقادات جدی وارد است، اما نمی‌توان منکر درصد بالای فیلم‌های شاخص باشیم. در روز سینما نمی‌توانم از امام خمینی (ره) یادی نکنم که چطور توانست با تیزبینی خاص خود در قامت یک مرجع دینی در روز بازگشت به وطن بعد از ۱۵ سال با تمام اولویت‌های یک کشور انقلابی یک‌تنه از سینما در بهشت‌زهرا دفاع کند و آن را مظهر تمدن بنامد و کیست که همانند او توان و جرئت دفاع از سینما را در میان سلیقه‌های متفاوت مراجع دینی در آن روزگاران داشته باشد!
اکنون در چهلمین سال انقلاب اسلامی با وجود پیشرفت‌های مضمونی در سینما هنوز باید نگران سینمای ایران باشیم و با تغییر شرایط سیاسی و اقتصادی همچنان شاهد ترس‌ها و بیم‌ها برای سینمای ایران باشیم و هرچند این بیم‌ها و ترس‌ها نیز در سایر فعالیت‌ها نمود دارد و خب حوزه فرهنگ‌ و هنر طبق معمول از آسیب‌پذیرترین حوزه‌های فعالیت‌ها در کشورهای درحال‌توسعه هستند و سینما هم به دلیل گران‌بودن آن؛ چه برای تولیدکنندگان و چه مصرف‌کنندگان سردمدار این آسیب خواهد بود!
استراتژی سینمای ایران در مقابله با این شرایط اقتصادی چیست؟ آیا گروهی درحال مطالعه این شرایط و تبیین این استراتژی هستند؟ و آیا قرار است این گروه در پشت درهای بسته این سیاست‌ها را اتخاذ کنند؛ همانند سایر سیاست‌های پشت درهای بسته. آیا با توجه به تغییر قریب‌الوقوع نماینده دولت به دلیل قانون بازنشستگی، متولیان اصناف سینمایی در حال تدوین این استراتژی هستند؟ یا اینکه همانند رویه‌های گذشته سینما را سپرده‌ایم به تقدیر؟ بگذریم و بهتر است به دنبال راهکارهایی برای کاهش هزینه‌های سینما به دلیل افزایش قیمت‌های شاخص‌های اقتصادی از یک‌طرف و از دیگر سو نیز به دنبال کاهش هزینه‌های سینمارفتن مردم باشیم.
متأسفانه شاخص منفی سینماگران ایران توجه به منافع شخصی در مقابل منافع جمعی سینماست و هنوز بعد از سال‌ها نتوانسته‌اند سینماگران و اصناف در حوزه کنترل قیمت تولید در سینما سیاست روشنی را اتخاذ کنند و خب اولین قدم در این شرایط یکپارچگی و گذشتن از منیت‌هاست تا «سینما» آسیب نبیند. دومین اقدام تعیین سرفصل‌های تأمین و توزیع منطقی بودجه‌های دولت برای پایین‌آوردن ضریب ریسک در تولید سینمای ایران است و پیداکردن سیاستی برای تولید کیفی و تضمین آن توسط دولت با توجه به بودجه‌های حداقلی شرایط بحران و تحریم. سومین اقدام بدون شک بازگذاشتن فضا برای تولید آثار متنوع در سینماست که بتوان از حداکثر سلایق مخاطب برای دیدن فیلم در سینما استفاده کرد و صرف تولید کمی فیلم کمدی در سال‌های گذشته و بالاخص سال جاری نشان‌دهنده آدرس اشتباه در سینمای ایران است. سیاست تولید مضامین متنوع توسط سینماگران، رمز ماندگاری سینما در زمانه بحران است!
توجه به اقتصاد طبقه متوسط توسط حوزه توزیع و نمایش به‌عنوان مهم‌ترین رکن سینمای ایران (تماشاگران) و تبیین کاهش هزینه‌های سینمارفتن و فیلم‌دیدن با توجه به شاخص‌های اقتصادی مردم می‌تواند باعث حفظ توجه طبقه متوسط در زمان بحران به سینما باشد و بی‌توجهی به کاهش ۳۰ تا ۵۰ درصدی اقتصاد خانوار به دلیل افزایش هزینه‌های زندگی اگر مورد توجه سینماگران قرار نگیرد، ممکن است در میان‌مدت و بلندمدت باعث کاهش شدید مخاطبان شود و تجربه سال‌های ۹۱ و ۹۲ که باعث کاهش شدید مخاطبان شد به دلیل تحریم‌های اقتصادی شدید (در آن زمان فقط هشت ‌میلیون نفر در ایران سینما رفتند) ممکن است در شش‌ماهه دوم و در سال آینده سینمای ایران را با یک سکته قلبی مواجه کند، پس چاره‌ای نیست که بسته حمایتی دولت از سینما به همراه بسته حمایتی سینماگران از مردم سینمارو تدوین شود تا با زمان‌های بحران شدید سینما زمین‌گیر نشود.
دلخوش به فروش شش‌ماهه اول امسال نباشیم که در حوزه فرهنگ توفان‌های سهمگین اثرات مخرب خود را در میان‌مدت و بلندمدت نشان خواهند داد، پس از الان که دیر هم شده است از کیان سینما با توجه به شرایط پیچیده اقتصادی کشور مراقبت کنیم‌ ... .

از سال ۱۲۷۹ که سینما به این سرزمین وارد شد تا به امروز یا اسباب دست دلالان و کاسبان بوده است یا دست اربابان قدرت و شاید به‌جرئت باید گفت فقط در دهه ۶۰ بود که سینما توانست کمی از دست این دو طیف خلاص شود و هرچند به آن دوران هم انتقادات جدی وارد است، اما نمی‌توان منکر درصد بالای فیلم‌های شاخص باشیم. در روز سینما نمی‌توانم از امام خمینی (ره) یادی نکنم که چطور توانست با تیزبینی خاص خود در قامت یک مرجع دینی در روز بازگشت به وطن بعد از ۱۵ سال با تمام اولویت‌های یک کشور انقلابی یک‌تنه از سینما در بهشت‌زهرا دفاع کند و آن را مظهر تمدن بنامد و کیست که همانند او توان و جرئت دفاع از سینما را در میان سلیقه‌های متفاوت مراجع دینی در آن روزگاران داشته باشد!
اکنون در چهلمین سال انقلاب اسلامی با وجود پیشرفت‌های مضمونی در سینما هنوز باید نگران سینمای ایران باشیم و با تغییر شرایط سیاسی و اقتصادی همچنان شاهد ترس‌ها و بیم‌ها برای سینمای ایران باشیم و هرچند این بیم‌ها و ترس‌ها نیز در سایر فعالیت‌ها نمود دارد و خب حوزه فرهنگ‌ و هنر طبق معمول از آسیب‌پذیرترین حوزه‌های فعالیت‌ها در کشورهای درحال‌توسعه هستند و سینما هم به دلیل گران‌بودن آن؛ چه برای تولیدکنندگان و چه مصرف‌کنندگان سردمدار این آسیب خواهد بود!
استراتژی سینمای ایران در مقابله با این شرایط اقتصادی چیست؟ آیا گروهی درحال مطالعه این شرایط و تبیین این استراتژی هستند؟ و آیا قرار است این گروه در پشت درهای بسته این سیاست‌ها را اتخاذ کنند؛ همانند سایر سیاست‌های پشت درهای بسته. آیا با توجه به تغییر قریب‌الوقوع نماینده دولت به دلیل قانون بازنشستگی، متولیان اصناف سینمایی در حال تدوین این استراتژی هستند؟ یا اینکه همانند رویه‌های گذشته سینما را سپرده‌ایم به تقدیر؟ بگذریم و بهتر است به دنبال راهکارهایی برای کاهش هزینه‌های سینما به دلیل افزایش قیمت‌های شاخص‌های اقتصادی از یک‌طرف و از دیگر سو نیز به دنبال کاهش هزینه‌های سینمارفتن مردم باشیم.
متأسفانه شاخص منفی سینماگران ایران توجه به منافع شخصی در مقابل منافع جمعی سینماست و هنوز بعد از سال‌ها نتوانسته‌اند سینماگران و اصناف در حوزه کنترل قیمت تولید در سینما سیاست روشنی را اتخاذ کنند و خب اولین قدم در این شرایط یکپارچگی و گذشتن از منیت‌هاست تا «سینما» آسیب نبیند. دومین اقدام تعیین سرفصل‌های تأمین و توزیع منطقی بودجه‌های دولت برای پایین‌آوردن ضریب ریسک در تولید سینمای ایران است و پیداکردن سیاستی برای تولید کیفی و تضمین آن توسط دولت با توجه به بودجه‌های حداقلی شرایط بحران و تحریم. سومین اقدام بدون شک بازگذاشتن فضا برای تولید آثار متنوع در سینماست که بتوان از حداکثر سلایق مخاطب برای دیدن فیلم در سینما استفاده کرد و صرف تولید کمی فیلم کمدی در سال‌های گذشته و بالاخص سال جاری نشان‌دهنده آدرس اشتباه در سینمای ایران است. سیاست تولید مضامین متنوع توسط سینماگران، رمز ماندگاری سینما در زمانه بحران است!
توجه به اقتصاد طبقه متوسط توسط حوزه توزیع و نمایش به‌عنوان مهم‌ترین رکن سینمای ایران (تماشاگران) و تبیین کاهش هزینه‌های سینمارفتن و فیلم‌دیدن با توجه به شاخص‌های اقتصادی مردم می‌تواند باعث حفظ توجه طبقه متوسط در زمان بحران به سینما باشد و بی‌توجهی به کاهش ۳۰ تا ۵۰ درصدی اقتصاد خانوار به دلیل افزایش هزینه‌های زندگی اگر مورد توجه سینماگران قرار نگیرد، ممکن است در میان‌مدت و بلندمدت باعث کاهش شدید مخاطبان شود و تجربه سال‌های ۹۱ و ۹۲ که باعث کاهش شدید مخاطبان شد به دلیل تحریم‌های اقتصادی شدید (در آن زمان فقط هشت ‌میلیون نفر در ایران سینما رفتند) ممکن است در شش‌ماهه دوم و در سال آینده سینمای ایران را با یک سکته قلبی مواجه کند، پس چاره‌ای نیست که بسته حمایتی دولت از سینما به همراه بسته حمایتی سینماگران از مردم سینمارو تدوین شود تا با زمان‌های بحران شدید سینما زمین‌گیر نشود.
دلخوش به فروش شش‌ماهه اول امسال نباشیم که در حوزه فرهنگ توفان‌های سهمگین اثرات مخرب خود را در میان‌مدت و بلندمدت نشان خواهند داد، پس از الان که دیر هم شده است از کیان سینما با توجه به شرایط پیچیده اقتصادی کشور مراقبت کنیم‌ ... .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.