|

امضا کن ارسطویی

تازه‌ترین رمان شیوا ارسطویی با نامِ «ولی دیوانه‌وار...» در نشر چشمه منتشر شد. «شیوا، مهاجر گفت - هر کسی مبتلاست به اسمی گفتم - پدرم گفت شیفته گفتم - شیفته کار خوبی نکرد من را مبتلا کرد به اسم شیوا. چه کاری است آدم دخترش را مبتلا بکند به اسم یک سه‌سرِ هندی. مهاجر گفت - اسم تو و اسم آن سه‌سر هندی، هرچه هست، اسم است، نشانه است، آدرس است. ولی شیفته که اسم نیست. می‌تواند تخلص باشد یا لقب یا هر چیز دیگری که یک شاعر میل داشته باشد دیگران او را به آن صدا بزنند...»‌ رمان با این جملات آغاز می‌شود و چنان‌که در پشت جلد آمده است این رمانِ شیوا ارسطویی در عین اینکه از تکنیکی‌ترین آثار این نویسنده شناخته‌شده محسوب می‌شود، ازجمله آثاری است که می‌تواند مخاطب‌های زیادی را با خود همراه کند. زبان قصه‌گو و استفاده از ریتمی سریع و درعین‌حال تداعی‌های هوشمندانه، رمان «ولی دیوانه‌وار...» را به یکی از آثار مهم این داستان‌نویس تبدیل کرده است. در ادامه اشاره می‌شود که رمان اخیر ارسطویی در دوره‌های تاریخی مختلف روایت می‌شود و این البته از خصایص غالب آثار ارسطویی است. او غالبا داستانی را با پس‌زمینه‌ای سیاسی-اجتماعی روایت می‌کند که یکی از مقاطع تاریخ معاصر ما است. «هویت راوی در این رمان در تقابل با دوره‌های مختلف تاریخی روایت می‌شود. شیوا ارسطویی رمانی نوشته است که روایت‌های آن گره خورده با تاریخ معاصر. رمان پیوندی است بین هویتِ درون راوی با سایه‌ها و نجواهایی که بیرون از او در حال گسترده‌کردنِ خود هستند». شیوا ارسطویی در ساختِ زبان خاص این اثر از امکانات نثر و نظم بهره گرفته است. او که جز داستان‌نویسی شاعر نیز بوده، در دیگر آثار خود نیز از زبان شعری برای ساختِ ریتم استفاده کرده بود و در این زمینه تجربه‌های موفقی داشته است. جز این، ارسطویی در رمان‌هایش تجربیات زیسته خود را نیز دخیل می‌کند اما به‌لحاظ اهمیتی که برای فُرم و ساخت زبان قائل است این تجربیات در رمان‌های او از خود فرا می‌روند و به‌ روایت داستانی بدل می‌شوند. در این رمانِ اخیر نیز ارسطویی خود با نام و نام‌خانوادگی‌اش حضور دارد: «گفتم- تا قصه‌اش را ننویسم نمی‌میرم. تا قصه‌ی کشته‌شدنِ داداشمس را نگویم نمی‌میرم. گفتم- به‌محض آن‌که قصه‌ی کشته‌شدنِ داداشمس را تمام کنم، می‌میرم مهاجر گفت- رمان نوشتن نه مثل به تعویق انداختن مرگ است، و نه مثل به تعلیق واداشتن زندگی گفتم- رمان نوشتن مثل این است که داری خودت را مثله می‌کنی. مثل این است که داری خودت را تکه به تکه زنده‌به‌گور می‌کنی گفت- جان می‌کنی و از جان‌کندنت کیف می‌کنی گفتم- رمان نوشتن مرض است. شفا ندارد گفت- مبتلا که می‌شوی، مدام حس می‌کنی داری می‌میری و مدام نمی‌میری و نمی‌دانی کدام خوش‌تر است گفتم- رمان نوشتن به این می‌ماند که خودت تفنگی را پر کرده باشی از گلوله‌های داغ و لوله‌ی آن را صاف گرفته باشی روی سینه‌ی خودت و به قلبت شلیک کرده باشی ولی نمرده باشی گفت- رمان نوشتن مثل این است که قلبت را با شلیک هر گلوله، فقط داغ کرده باشی گفتم- رمان نوشتن مثل این است که مرده‌هایت را آتش زده باشی، سوزانده باشی ولی آن‌ها را از تولد دوباره معاف نکرده باشی گفت- مگر آن‌که رمانت را در بنارِس ننوشته باشی گفتم- رمان نوشتن نه به درد کشیدن می‌ماند، نه به رنج بردن می‌ماند و نه به لذت بردن گفت- با این حساب به عشق می‌ماند گفتم- نه گفتم- فقط عشق به عشق می‌ماند. رمان نوشتن فقط به رمان نوشتم می‌ماند گفت- رمان نوشتن همان رمان ننوشتن است.» رمان «ولی دیوانه‌وار...» از نامِ «شیوا» و وجه تسمیه آن آغاز می‌شود و در فصل آخر هم می‌رسد به ‌نام شیوا. «عِمران گفت- شیوا گفتم- هر کسی مبتلاست به اسمی پرسید- چه کاری بود که تو را مبتلا کنند به یک اسم. هر سرش به یک جایی بند است و یک‌سره به هیچ‌جا بند نیست. گفتم- هر کسی مبتلا می‌شود به تصویری گفت- و به وقتی و به ساعتی گفتم- پنج عصر گفت- وقت گفتم- وقتش است. دو استکان چای بریز بیاور گفت- وقت گفتم- وقت گفت- اول، فصل‌هایی را که نوشته‌ایم آتش بزنیم گفتم- پرت نگو. دو استکان چای بریز بیاور گفت- اول، امضا کن ارسطویی. بعد بنویس شیوا گفتم- وقت. امضا کردم ارسطویی.
نوشتم شیوا».
رمان «ولی دیوانه‌وار» با حضور نویسنده‌اش، شیوا ارسطویی عصرِ امروز، چهارشنبه در کتابفروشی نشر چشمه‌ی کریمخان از ساعتِ 17 تا 19 رونمایی خواهد شد.

تازه‌ترین رمان شیوا ارسطویی با نامِ «ولی دیوانه‌وار...» در نشر چشمه منتشر شد. «شیوا، مهاجر گفت - هر کسی مبتلاست به اسمی گفتم - پدرم گفت شیفته گفتم - شیفته کار خوبی نکرد من را مبتلا کرد به اسم شیوا. چه کاری است آدم دخترش را مبتلا بکند به اسم یک سه‌سرِ هندی. مهاجر گفت - اسم تو و اسم آن سه‌سر هندی، هرچه هست، اسم است، نشانه است، آدرس است. ولی شیفته که اسم نیست. می‌تواند تخلص باشد یا لقب یا هر چیز دیگری که یک شاعر میل داشته باشد دیگران او را به آن صدا بزنند...»‌ رمان با این جملات آغاز می‌شود و چنان‌که در پشت جلد آمده است این رمانِ شیوا ارسطویی در عین اینکه از تکنیکی‌ترین آثار این نویسنده شناخته‌شده محسوب می‌شود، ازجمله آثاری است که می‌تواند مخاطب‌های زیادی را با خود همراه کند. زبان قصه‌گو و استفاده از ریتمی سریع و درعین‌حال تداعی‌های هوشمندانه، رمان «ولی دیوانه‌وار...» را به یکی از آثار مهم این داستان‌نویس تبدیل کرده است. در ادامه اشاره می‌شود که رمان اخیر ارسطویی در دوره‌های تاریخی مختلف روایت می‌شود و این البته از خصایص غالب آثار ارسطویی است. او غالبا داستانی را با پس‌زمینه‌ای سیاسی-اجتماعی روایت می‌کند که یکی از مقاطع تاریخ معاصر ما است. «هویت راوی در این رمان در تقابل با دوره‌های مختلف تاریخی روایت می‌شود. شیوا ارسطویی رمانی نوشته است که روایت‌های آن گره خورده با تاریخ معاصر. رمان پیوندی است بین هویتِ درون راوی با سایه‌ها و نجواهایی که بیرون از او در حال گسترده‌کردنِ خود هستند». شیوا ارسطویی در ساختِ زبان خاص این اثر از امکانات نثر و نظم بهره گرفته است. او که جز داستان‌نویسی شاعر نیز بوده، در دیگر آثار خود نیز از زبان شعری برای ساختِ ریتم استفاده کرده بود و در این زمینه تجربه‌های موفقی داشته است. جز این، ارسطویی در رمان‌هایش تجربیات زیسته خود را نیز دخیل می‌کند اما به‌لحاظ اهمیتی که برای فُرم و ساخت زبان قائل است این تجربیات در رمان‌های او از خود فرا می‌روند و به‌ روایت داستانی بدل می‌شوند. در این رمانِ اخیر نیز ارسطویی خود با نام و نام‌خانوادگی‌اش حضور دارد: «گفتم- تا قصه‌اش را ننویسم نمی‌میرم. تا قصه‌ی کشته‌شدنِ داداشمس را نگویم نمی‌میرم. گفتم- به‌محض آن‌که قصه‌ی کشته‌شدنِ داداشمس را تمام کنم، می‌میرم مهاجر گفت- رمان نوشتن نه مثل به تعویق انداختن مرگ است، و نه مثل به تعلیق واداشتن زندگی گفتم- رمان نوشتن مثل این است که داری خودت را مثله می‌کنی. مثل این است که داری خودت را تکه به تکه زنده‌به‌گور می‌کنی گفت- جان می‌کنی و از جان‌کندنت کیف می‌کنی گفتم- رمان نوشتن مرض است. شفا ندارد گفت- مبتلا که می‌شوی، مدام حس می‌کنی داری می‌میری و مدام نمی‌میری و نمی‌دانی کدام خوش‌تر است گفتم- رمان نوشتن به این می‌ماند که خودت تفنگی را پر کرده باشی از گلوله‌های داغ و لوله‌ی آن را صاف گرفته باشی روی سینه‌ی خودت و به قلبت شلیک کرده باشی ولی نمرده باشی گفت- رمان نوشتن مثل این است که قلبت را با شلیک هر گلوله، فقط داغ کرده باشی گفتم- رمان نوشتن مثل این است که مرده‌هایت را آتش زده باشی، سوزانده باشی ولی آن‌ها را از تولد دوباره معاف نکرده باشی گفت- مگر آن‌که رمانت را در بنارِس ننوشته باشی گفتم- رمان نوشتن نه به درد کشیدن می‌ماند، نه به رنج بردن می‌ماند و نه به لذت بردن گفت- با این حساب به عشق می‌ماند گفتم- نه گفتم- فقط عشق به عشق می‌ماند. رمان نوشتن فقط به رمان نوشتم می‌ماند گفت- رمان نوشتن همان رمان ننوشتن است.» رمان «ولی دیوانه‌وار...» از نامِ «شیوا» و وجه تسمیه آن آغاز می‌شود و در فصل آخر هم می‌رسد به ‌نام شیوا. «عِمران گفت- شیوا گفتم- هر کسی مبتلاست به اسمی پرسید- چه کاری بود که تو را مبتلا کنند به یک اسم. هر سرش به یک جایی بند است و یک‌سره به هیچ‌جا بند نیست. گفتم- هر کسی مبتلا می‌شود به تصویری گفت- و به وقتی و به ساعتی گفتم- پنج عصر گفت- وقت گفتم- وقتش است. دو استکان چای بریز بیاور گفت- وقت گفتم- وقت گفت- اول، فصل‌هایی را که نوشته‌ایم آتش بزنیم گفتم- پرت نگو. دو استکان چای بریز بیاور گفت- اول، امضا کن ارسطویی. بعد بنویس شیوا گفتم- وقت. امضا کردم ارسطویی.
نوشتم شیوا».
رمان «ولی دیوانه‌وار» با حضور نویسنده‌اش، شیوا ارسطویی عصرِ امروز، چهارشنبه در کتابفروشی نشر چشمه‌ی کریمخان از ساعتِ 17 تا 19 رونمایی خواهد شد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.