از شكار تازه چه خبر؟
گیتی صفرزاده
در محله ما پیرمردی است که هرروز صبح صندلیاش را از داخل خانه برمیدارد و میگذارد سر کوچه و مینشیند.
الان دوهفتهای هست که به هر رهگذری که رد میشود و موبایل دستش است میگوید: مراقب باشید... دقت کنید.... دخترم مواظب باش موبایلت را نزنند... پسرم آن گوشی را بپا... .
از آنجا که خودم از آن دسته آدمهایی هستم که نصف کارهایم را در حال حرکت با موبایل انجام میدهم، من هم شامل این نصیحت میشوم، لبخند میزنم و میگویم چشم و راستش دلم گرم میشود.
چند روز پیش در یکی از شبکههای اجتماعی مطلبی دیدم از آقایی که عنوانش دکترای اقتصاد بود و بهعنوان کارشناس مسائل اقتصادی، برای برهه حساس کنونی توصیههایی کرده بود. از صدر تا ذیل توصیهها این بود که هرچه دارید (از گوشی گرفته تا همزن برقی و خودرو و خانه) یک سرشماری دقیق بکنید و دودستی بچسبیدش و نگذارید که آسیبی به آن برسد که اگر از دست برود دیگر جایگزینی آن ممکن نیست.
یاد قبیله در آغاز تاریخ میافتم. قبیلهها هم در مواجهه با هر شرایط سختی؛ از بلایای طبیعی گرفته تا غیرطبیعی، به اول چیزی که فکر میکردند حفظ خودشان بود، خاندان و افراد قبیله که تعدادشان به صدها نفر میرسید. حالا قبیلههایمان کوچک شدهاند، در حد پدر و مادر و چند فرزند. هنوز هم داریم از قبیلههایمان دفاع میکنیم. تقصیری هم نداریم.
باز خدا پدر آن پیرمرد محلمان را بیامرزد که صندلیاش را از داخل قبیلهاش به میان کوچه آورده و حرکت همدلانهای انجام داده است. آن یکی صاحب قبیله ردای دکتریاش را بر سر کشیده و ندا درداده: قبیلههایتان را بچسبید، از ما گفتن بود.
ظهر دوستی را میبینم، نگران و باعجله حرف میزند. تصمیم گرفته قبیلهاش را بردارد و در یک منطقه خوشآبوهوای دیگر دنیا ساکن شود. در یک لحظه لباس تنش برایم تبدیل به پوست پلنگ و موبایلش تبدیل به سرنیزه میشود. خندهام میگیرد. میگوید به چی میخندی؟ میگویم هیچی، در فکر قبیله خودم هستم، از شکار تازه چه خبر؟
در محله ما پیرمردی است که هرروز صبح صندلیاش را از داخل خانه برمیدارد و میگذارد سر کوچه و مینشیند.
الان دوهفتهای هست که به هر رهگذری که رد میشود و موبایل دستش است میگوید: مراقب باشید... دقت کنید.... دخترم مواظب باش موبایلت را نزنند... پسرم آن گوشی را بپا... .
از آنجا که خودم از آن دسته آدمهایی هستم که نصف کارهایم را در حال حرکت با موبایل انجام میدهم، من هم شامل این نصیحت میشوم، لبخند میزنم و میگویم چشم و راستش دلم گرم میشود.
چند روز پیش در یکی از شبکههای اجتماعی مطلبی دیدم از آقایی که عنوانش دکترای اقتصاد بود و بهعنوان کارشناس مسائل اقتصادی، برای برهه حساس کنونی توصیههایی کرده بود. از صدر تا ذیل توصیهها این بود که هرچه دارید (از گوشی گرفته تا همزن برقی و خودرو و خانه) یک سرشماری دقیق بکنید و دودستی بچسبیدش و نگذارید که آسیبی به آن برسد که اگر از دست برود دیگر جایگزینی آن ممکن نیست.
یاد قبیله در آغاز تاریخ میافتم. قبیلهها هم در مواجهه با هر شرایط سختی؛ از بلایای طبیعی گرفته تا غیرطبیعی، به اول چیزی که فکر میکردند حفظ خودشان بود، خاندان و افراد قبیله که تعدادشان به صدها نفر میرسید. حالا قبیلههایمان کوچک شدهاند، در حد پدر و مادر و چند فرزند. هنوز هم داریم از قبیلههایمان دفاع میکنیم. تقصیری هم نداریم.
باز خدا پدر آن پیرمرد محلمان را بیامرزد که صندلیاش را از داخل قبیلهاش به میان کوچه آورده و حرکت همدلانهای انجام داده است. آن یکی صاحب قبیله ردای دکتریاش را بر سر کشیده و ندا درداده: قبیلههایتان را بچسبید، از ما گفتن بود.
ظهر دوستی را میبینم، نگران و باعجله حرف میزند. تصمیم گرفته قبیلهاش را بردارد و در یک منطقه خوشآبوهوای دیگر دنیا ساکن شود. در یک لحظه لباس تنش برایم تبدیل به پوست پلنگ و موبایلش تبدیل به سرنیزه میشود. خندهام میگیرد. میگوید به چی میخندی؟ میگویم هیچی، در فکر قبیله خودم هستم، از شکار تازه چه خبر؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.