گفتوگو با زاهده اسکندرلو، بانوي سال آفرود ايران
آفرود، عشق و ماشين 2500
اطراف پيست که طبيعي بود ولي نشستن علاقهمندان به آفرود روي تپههاي مشرف به پيست ديگر از آن چيزهايي بود که کمتر ديده ميشد؛ آفرود رشته مهيجي است ولي وقتي همين مسابقه در ماکو، يکي از شهرهاي مرزي ايران برگزار ميشود، آن هم براي اولينبار، آن وقت هيجانش چندبرابر هم ميشود. بهويژه اينکه چند آفرودکار از ماکو هم در اين رقابت حضور داشتند. هوا و پيست مناسب، دست به دست هم داده بود تا ماکو، ميزبان خوبي براي دومين راند از مسابقات قهرماني آفرود کشور باشد. به غير از اين همه حس و هيجان، حضور 90 آفرودکار از مناطق مختلف ايران هم به جذابيتهاي کار افزوده بود؛ ماکو، شهري که فعلا در سطح ورزش ايران به فرشاد احمدزاده دلخوش است، چندصباحي است که تبديل به منطقه آزاد گردشگري شده و حالا طبق گفته مسئولانش قرار است از اين پس با توجه به ظرفيتهاي نهفته در اين منطقه ميزبان مسابقات بيشتري در سطح کشوري و بينالمللي در عرصه اتومبيل و موتورسواري باشد.
دومين راند رقابتهاي قهرماني کشور در بخش آفرود اما يک جذابيت ديگر هم داشت؛ رقابتکردن زنان آفرودکار با مردان در اين رشته؛ امسال براي اولين بار است که زنان آفرودکار در کنار مردان قرار ميگيرند تا هر راند مسابقه بدهند و دست آخر امتيازاتشان محاسبه میشود و نفر قهرمان در چهار کلاس مختلف که بسته به قدرت موتورها متفاوت است، مشخص میشود. آفرود ماکو، ميزبان شش راننده زن بود که همگي با وجود سختيهاي زيادي که تجربه کرده بودند، کيلومترهاي زيادي را طي کرده بودند تا اين مسابقه را از دست ندهند. در رأس آنها هم زاهده اسکندرلو قرار داشت؛ زني که سال 1396 يعني درست يک سال قبل به عنوان «بانوي برتر آفرود سال» شناخته شد. آن موقع هنوز آفرود در بخش زنان و مردان يکي نشده بود و زاهده فقط بايد با رقبايي از جنس خودش رقابت ميکرد.
به حد نصاب نرسيدن
رقابت آفرود براي زنان اين رشته تقريبا تازه است؛ به زحمت عمرش به تعداد انگشتان يک دست ميرسد؛ زاهده که خودش به نقاشي علاقه داشته و حتي رشته تحصيلياش را در همين زمينه سپري کرده، حالا چهار سال است که جذب آفرود شده؛ او از اين مدت، سه سال را به صورت حرفهاي در پيستهاي مختلف رقابت ميکند و جالب اينکه دوسالش را مقام آورده. دو سال پيش که براي اولين بار قرار شد زنان آفرودکار هم در کلاسبنديهاي مختلف کار کنند، زاهده نايبقهرمان شد؛ نايبقهرماني که البته ميگويد با بدشانسي به دست آمد و ميتوانست قهرمان هم شود. سال پيش اما او به هدفش رسيد؛ اين بار کارش را در رقابتهاي آفرود زنان با عنوان قهرماني به پايان رساند و مورد تمجيد قرار گرفت. با اين حال از آنجا که تعداد زنان آفرودکار به حد نصاب نرسيد، براي سال سوم ديگر خبري از رقابتهاي مجزا براي زنان و مردان نبود؛ حالا همه کنار همديگر مسابقه ميدهند تا تکليف قهرمان مشخص شود. زنان به اين موضوع معترض هستند؛ نه جنس فيزيکشان به مردان ميخورد و تحمل زيادي در پيچهاي پرفشار دارد و نه تجربهشان ولي براي زاهده که 30ساله شده و با همسرش در اين رقابتها شرکت ميکند، اين موارد
محدوديتي ايجاد نميکند. او به «شرق» ميگويد: «دو سال پيش که کلاس خانمها تشکيل شد هيچکس فکرش را نميکرد خانمها بتوانند از پس آن برآيند. خانمها ولي عالي ظاهر شدند هرچند به دليل مشکلات مالي، نبود اسپانسر و هزينههاي بالا، تعداد خانمها خيلي کم بود و به حد نصاب کلاسبندي نرسيد؛ به همين خاطر وقتي متوجه شدند که خانمها توانايي رقابتکردن با آقايان را دارند از امسال اين رقابتها را ادغام کردند».
تبعيض اوليه
رقابت براي خانمها در اين رشته نوپا چندان ساده نيست؛ آنها علاوه بر مشکلات مالي با مشکل ديگري هم روبهرو هستند؛ مشکلي که خودشان ميگويند جدي است و بايد اين نوع نگاهها از بين برود. اسکندرلو که تقريبا يکي از سرشناسترين آفرودکاران زن ايران است درباره تبعيض در اين مورد ميگويد: «ابتداي مسابقات تبعيض خيلي زياد بود. سال اولي که مسابقات برگزار شد، مسيرها را براي خانمها کوتاه ميکردند که ميگفتيم نه، اين کار را نکنيد چون ما توانايياش را داريم و ميتوانيم اين مورد را ثابت کنيم. سال دوم اين تبعيض برداشته شد و پيستها يکسان شد. البته هميشه در اينگونه مسائل يکسري تبعيض هست و به توانايي خانمها شک دارند ولي توانستيم ثابت کنيم که خانمها هم بسيار توانمند هستند». حالا که چندسالي ميشود خانمها هم وارد آفرود شدهاند، مردم و تماشاگران هم نگاهشان به اين ورزش و اين ورزشکاران عوض شده؛ آنها حالا بدشان نميآيد که در يک مسابقه، يک آفرودکار زن در کلاس مردان به قهرماني برسد. زاهده اسکندرلو هم با اشاره به برخورد خوب مردم در اين مورد ميگويد: «برخورد مردم خيلي عالي است؛ وقتي ما را براي اولين بار پشت اين ماشينها ميبينند، تعجب
ميکنند و ميگويند مگر يک خانم ميتواند پشت اين ماشينها بنشيند و مسابقه بدهد؟ ولي الان اين موضوع تا حدودي عادي شده است. معمولا در مسابقات خانمهاي آفرودکار را بيشتر از آقايان تشويق ميکنند».
آينده آفرود براي خانمها
مسابقهدادن در کنار مردان، همانطور که در بالا هم عنوان شد، چندان به مذاق آفرودکاران زن خوش نميآيد. آنها براي اين موضوع دلايل خودشان را دارند. زاهده ميگويد اگر اين روند ادامه داشته باشد، آن وقت در آينده تعداد زناني که به آفرود ميپيوندند، کم و کمتر ميشود؛ «خانمها اميدوار بودند در کلاس زنان، مقام بياورند؛ ولي الان که مسابقات ادغام شده، مسلما سکوآوردن سختتر است. ممکن است بعد از چند جلسه ديگر، خانمها از اينکه ميبينند نميتوانند مقام بياورند، دلسرد بشوند. خب، آنها اينهمه هزينه ميکنند و بعد هم بدون مقام باقي ميمانند؛ در نتيجه ممکن است در آينده از لحاظ تعداد ريزش داشته باشيم. مطمئنا اگر دوباره حمايت شويم، تعداد شرکتکنندهها بيشتر شود و کلاس خانمها دوباره برگزار شود، زنان بيشتري جذب اين رشته ميشوند».
معضلي به نام تمرين
همه مشکلات آفرودکاران زن مربوط به پيست مسابقه نميشود. براي تمرينکردن هم مشکلات زيادي سر راه اين ورزشکاران است. زاهده ميگويد براي جابهجايي اتومبيلش تا رسيدن به محل تمرين استرس زيادي را تجربه ميکند. «معمولا ماشينهاي ما به گونهاي است که در شهر اجازه تردد نداريم و خب من خودم ماشينم را بکسل ميکنم؛ ولي باز هم خيلي موقعها با پليس روبهرو ميشويم که ممکن است دچار دردسر شويم. اين خودش استرسزاست. استرس داريم که نکند ماشينمان را توقيف کنند و ببرند. اين موضوع به خاطر حمايتنکردن فدراسيون است؛ چون بايد به ما يک کارت تردد مخصوص بدهند؛ چون همه چيز بايد اصولي و قانوني باشد؛ ولي اين موضوع براي ما فراهم نشده است. مشکل ديگر هم اين است که پيست تمرينيمان پيست استانداردي که امکانات رفاهي داشته باشد، نيست. فاصله پيست تمرين هم خيلي زياد است و معمولا بايد بين 50 تا صد کيلومتر برويم تا به تمرين برسيم که هزينهبر و خستهکننده است».
واکنش مردان
رقابتکردن در رشتهاي که به غلط آن را مردانه توصيف ميکنند، باعث شده تا اين آفرودکاران باور نشوند. مثل هر ورزش ديگري، آفرودکاران زن هم در ابتدا دستکم گرفته شدهاند: «اوايل برخورد منفي بود. واقعا فکر نميکردند بتوانيم. الان که خانمها را در پيست ميبينند و ميبينند که خانمها زمانهاي خوبي و اغلب در حد آقايان ميزنند، ديگر به اين باور رسيدهاند که خانمها ميتوانند؛ ولي هنوز چون خانمي نتوانسته سکوي رسمي در کلاس آقايان بياورد، هنوز اين باور قطعي نشده است». زاهده براي رقابت در کلاس يک آفرود يک رقيب ويژه هم داشت: همسرش. آنها تنها زوجي هستند که جداگانه شرکت کردهاند و هر دو هم در يک کلاس، كلاس يك(ماشينهاي 2500 سيسي) روي پيست رفتهاند. «ما تنها زوجي هستيم که از همان ابتدا ماشين جدا داشتيم شرکت کرديم و هر دو مقام قهرماني داريم و بايد تشکر کنم از حمايتهاي بيدريغ همسرم که خيلي وقتها بيشتر از خودش براي ماشين من وقت ميگذاشت. راستش را بخواهيد، يکي از آرزوهايم اين است که در کلاس آقايان مقام بياورم و آرزوي بزرگترم اين است که روزي در کنار همسرم روي سکو دو نفری در کنار هم حضور داشته باشيم؛ چون در يک کلاس شرکت
ميکنيم و رقيب هستيم».
مشکلات آفرود
مسئولان تلاش زيادي ميکنند تا آفرود را بهعنوان يک رشته مهيج معرفي کنند؛ ولي اين معرفيکردن نيازمند هزينه است. هزينه اسپانسر ميخواهد و اسپانسر هم پخش تلويزيوني. فعلا که هيچکدام از اين موارد جور نيست. اسکندرلو دراينباره ميگويد: «ما براي مسابقات بههيچعنوان نتوانستيم پخش تلويزيوني بگيريم. تا زماني که نتوانيم و اين مسابقات ديده نشود، اسپانسر سمت اين مسابقات نميآيد؛ چون اسپانسر بايد ديده شود تا هزينه کند. ديدهنشدن در برنامههاي تلويزيوني و نبودن اسپانسر واقعا خيلي از استعدادهاي خانم و آقا را از رقابت دور ميکند؛ چون بعد از اينکه متوجه ميشوند از پسِ هزينهها برنميآيند، دلسرد ميشوند. مقام هم که ميآوريم، جايزه مالي خاصي ندارد؛ فقط در حد يک کاپ و حکم قهرماني است. هيچ انگيزهاي براي يک قهرمان به غير از عشقي که دارد، نميماند تا در آفرود دوام بياورد».
مادر آفرودکار
زاهده در مدت گفتوگو به ياد اولين رقابتهايش در آفرود در بخش زنان ميافتد؛ اولين راندش را که عالي سپري کرده بود و مشکلي وجود نداشت؛ ولي در ادامه، سختيها از راه رسيدند. «ابتدا که شروع کردم، يک دختر کوچک شيرخواره داشتم؛ بههمينخاطر بازخورد خانواده بسيار سخت و بد بود؛ ولي بعدا که انگيزه و مصممبودنم را ديدند، همراه شدند. الان هم از خطرات و مشکلاتش دلخور هستند؛ ولي همهجوره حمايت ميکنند. دومين مسابقهاي که دادم، دخترم هيچجوره قبول نکرد پيش کسي بماند و بهانهگير شده بود. مجبور شدم او را با خودم به پيست بياورم و دور «مارشال» را پياده در پيست بزنم. همانطور که ميبينيد، مسير سخت و ناهمواري است. چون دخترم بغل هيچکس نميرفت، او را بغل کرده بودم و دور مارشال ميزدم. آنموقع براي خيليها عجيب بود که يک خانم بچهبغل بخواهد پيست را دور بزند. در آن مسابقه هم بند کلاهکاسکتم باز شد و جلوي صورتم آمد. بههمينخاطر ديدي نداشتم که بخواهم مسابقه را تمام کنم. امتياز آن مسابقه را از دست دادم که تلخ بود؛ چون در نهايت قهرماني در آن سال را از دست دادم». زاهده، اين بار در ماکو هم مسابقه را ناتمام گذاشت؛ ماشين او دچار نقص فني
شد و راننده را در مسير تنها گذاشت.
اطراف پيست که طبيعي بود ولي نشستن علاقهمندان به آفرود روي تپههاي مشرف به پيست ديگر از آن چيزهايي بود که کمتر ديده ميشد؛ آفرود رشته مهيجي است ولي وقتي همين مسابقه در ماکو، يکي از شهرهاي مرزي ايران برگزار ميشود، آن هم براي اولينبار، آن وقت هيجانش چندبرابر هم ميشود. بهويژه اينکه چند آفرودکار از ماکو هم در اين رقابت حضور داشتند. هوا و پيست مناسب، دست به دست هم داده بود تا ماکو، ميزبان خوبي براي دومين راند از مسابقات قهرماني آفرود کشور باشد. به غير از اين همه حس و هيجان، حضور 90 آفرودکار از مناطق مختلف ايران هم به جذابيتهاي کار افزوده بود؛ ماکو، شهري که فعلا در سطح ورزش ايران به فرشاد احمدزاده دلخوش است، چندصباحي است که تبديل به منطقه آزاد گردشگري شده و حالا طبق گفته مسئولانش قرار است از اين پس با توجه به ظرفيتهاي نهفته در اين منطقه ميزبان مسابقات بيشتري در سطح کشوري و بينالمللي در عرصه اتومبيل و موتورسواري باشد.
دومين راند رقابتهاي قهرماني کشور در بخش آفرود اما يک جذابيت ديگر هم داشت؛ رقابتکردن زنان آفرودکار با مردان در اين رشته؛ امسال براي اولين بار است که زنان آفرودکار در کنار مردان قرار ميگيرند تا هر راند مسابقه بدهند و دست آخر امتيازاتشان محاسبه میشود و نفر قهرمان در چهار کلاس مختلف که بسته به قدرت موتورها متفاوت است، مشخص میشود. آفرود ماکو، ميزبان شش راننده زن بود که همگي با وجود سختيهاي زيادي که تجربه کرده بودند، کيلومترهاي زيادي را طي کرده بودند تا اين مسابقه را از دست ندهند. در رأس آنها هم زاهده اسکندرلو قرار داشت؛ زني که سال 1396 يعني درست يک سال قبل به عنوان «بانوي برتر آفرود سال» شناخته شد. آن موقع هنوز آفرود در بخش زنان و مردان يکي نشده بود و زاهده فقط بايد با رقبايي از جنس خودش رقابت ميکرد.
به حد نصاب نرسيدن
رقابت آفرود براي زنان اين رشته تقريبا تازه است؛ به زحمت عمرش به تعداد انگشتان يک دست ميرسد؛ زاهده که خودش به نقاشي علاقه داشته و حتي رشته تحصيلياش را در همين زمينه سپري کرده، حالا چهار سال است که جذب آفرود شده؛ او از اين مدت، سه سال را به صورت حرفهاي در پيستهاي مختلف رقابت ميکند و جالب اينکه دوسالش را مقام آورده. دو سال پيش که براي اولين بار قرار شد زنان آفرودکار هم در کلاسبنديهاي مختلف کار کنند، زاهده نايبقهرمان شد؛ نايبقهرماني که البته ميگويد با بدشانسي به دست آمد و ميتوانست قهرمان هم شود. سال پيش اما او به هدفش رسيد؛ اين بار کارش را در رقابتهاي آفرود زنان با عنوان قهرماني به پايان رساند و مورد تمجيد قرار گرفت. با اين حال از آنجا که تعداد زنان آفرودکار به حد نصاب نرسيد، براي سال سوم ديگر خبري از رقابتهاي مجزا براي زنان و مردان نبود؛ حالا همه کنار همديگر مسابقه ميدهند تا تکليف قهرمان مشخص شود. زنان به اين موضوع معترض هستند؛ نه جنس فيزيکشان به مردان ميخورد و تحمل زيادي در پيچهاي پرفشار دارد و نه تجربهشان ولي براي زاهده که 30ساله شده و با همسرش در اين رقابتها شرکت ميکند، اين موارد
محدوديتي ايجاد نميکند. او به «شرق» ميگويد: «دو سال پيش که کلاس خانمها تشکيل شد هيچکس فکرش را نميکرد خانمها بتوانند از پس آن برآيند. خانمها ولي عالي ظاهر شدند هرچند به دليل مشکلات مالي، نبود اسپانسر و هزينههاي بالا، تعداد خانمها خيلي کم بود و به حد نصاب کلاسبندي نرسيد؛ به همين خاطر وقتي متوجه شدند که خانمها توانايي رقابتکردن با آقايان را دارند از امسال اين رقابتها را ادغام کردند».
تبعيض اوليه
رقابت براي خانمها در اين رشته نوپا چندان ساده نيست؛ آنها علاوه بر مشکلات مالي با مشکل ديگري هم روبهرو هستند؛ مشکلي که خودشان ميگويند جدي است و بايد اين نوع نگاهها از بين برود. اسکندرلو که تقريبا يکي از سرشناسترين آفرودکاران زن ايران است درباره تبعيض در اين مورد ميگويد: «ابتداي مسابقات تبعيض خيلي زياد بود. سال اولي که مسابقات برگزار شد، مسيرها را براي خانمها کوتاه ميکردند که ميگفتيم نه، اين کار را نکنيد چون ما توانايياش را داريم و ميتوانيم اين مورد را ثابت کنيم. سال دوم اين تبعيض برداشته شد و پيستها يکسان شد. البته هميشه در اينگونه مسائل يکسري تبعيض هست و به توانايي خانمها شک دارند ولي توانستيم ثابت کنيم که خانمها هم بسيار توانمند هستند». حالا که چندسالي ميشود خانمها هم وارد آفرود شدهاند، مردم و تماشاگران هم نگاهشان به اين ورزش و اين ورزشکاران عوض شده؛ آنها حالا بدشان نميآيد که در يک مسابقه، يک آفرودکار زن در کلاس مردان به قهرماني برسد. زاهده اسکندرلو هم با اشاره به برخورد خوب مردم در اين مورد ميگويد: «برخورد مردم خيلي عالي است؛ وقتي ما را براي اولين بار پشت اين ماشينها ميبينند، تعجب
ميکنند و ميگويند مگر يک خانم ميتواند پشت اين ماشينها بنشيند و مسابقه بدهد؟ ولي الان اين موضوع تا حدودي عادي شده است. معمولا در مسابقات خانمهاي آفرودکار را بيشتر از آقايان تشويق ميکنند».
آينده آفرود براي خانمها
مسابقهدادن در کنار مردان، همانطور که در بالا هم عنوان شد، چندان به مذاق آفرودکاران زن خوش نميآيد. آنها براي اين موضوع دلايل خودشان را دارند. زاهده ميگويد اگر اين روند ادامه داشته باشد، آن وقت در آينده تعداد زناني که به آفرود ميپيوندند، کم و کمتر ميشود؛ «خانمها اميدوار بودند در کلاس زنان، مقام بياورند؛ ولي الان که مسابقات ادغام شده، مسلما سکوآوردن سختتر است. ممکن است بعد از چند جلسه ديگر، خانمها از اينکه ميبينند نميتوانند مقام بياورند، دلسرد بشوند. خب، آنها اينهمه هزينه ميکنند و بعد هم بدون مقام باقي ميمانند؛ در نتيجه ممکن است در آينده از لحاظ تعداد ريزش داشته باشيم. مطمئنا اگر دوباره حمايت شويم، تعداد شرکتکنندهها بيشتر شود و کلاس خانمها دوباره برگزار شود، زنان بيشتري جذب اين رشته ميشوند».
معضلي به نام تمرين
همه مشکلات آفرودکاران زن مربوط به پيست مسابقه نميشود. براي تمرينکردن هم مشکلات زيادي سر راه اين ورزشکاران است. زاهده ميگويد براي جابهجايي اتومبيلش تا رسيدن به محل تمرين استرس زيادي را تجربه ميکند. «معمولا ماشينهاي ما به گونهاي است که در شهر اجازه تردد نداريم و خب من خودم ماشينم را بکسل ميکنم؛ ولي باز هم خيلي موقعها با پليس روبهرو ميشويم که ممکن است دچار دردسر شويم. اين خودش استرسزاست. استرس داريم که نکند ماشينمان را توقيف کنند و ببرند. اين موضوع به خاطر حمايتنکردن فدراسيون است؛ چون بايد به ما يک کارت تردد مخصوص بدهند؛ چون همه چيز بايد اصولي و قانوني باشد؛ ولي اين موضوع براي ما فراهم نشده است. مشکل ديگر هم اين است که پيست تمرينيمان پيست استانداردي که امکانات رفاهي داشته باشد، نيست. فاصله پيست تمرين هم خيلي زياد است و معمولا بايد بين 50 تا صد کيلومتر برويم تا به تمرين برسيم که هزينهبر و خستهکننده است».
واکنش مردان
رقابتکردن در رشتهاي که به غلط آن را مردانه توصيف ميکنند، باعث شده تا اين آفرودکاران باور نشوند. مثل هر ورزش ديگري، آفرودکاران زن هم در ابتدا دستکم گرفته شدهاند: «اوايل برخورد منفي بود. واقعا فکر نميکردند بتوانيم. الان که خانمها را در پيست ميبينند و ميبينند که خانمها زمانهاي خوبي و اغلب در حد آقايان ميزنند، ديگر به اين باور رسيدهاند که خانمها ميتوانند؛ ولي هنوز چون خانمي نتوانسته سکوي رسمي در کلاس آقايان بياورد، هنوز اين باور قطعي نشده است». زاهده براي رقابت در کلاس يک آفرود يک رقيب ويژه هم داشت: همسرش. آنها تنها زوجي هستند که جداگانه شرکت کردهاند و هر دو هم در يک کلاس، كلاس يك(ماشينهاي 2500 سيسي) روي پيست رفتهاند. «ما تنها زوجي هستيم که از همان ابتدا ماشين جدا داشتيم شرکت کرديم و هر دو مقام قهرماني داريم و بايد تشکر کنم از حمايتهاي بيدريغ همسرم که خيلي وقتها بيشتر از خودش براي ماشين من وقت ميگذاشت. راستش را بخواهيد، يکي از آرزوهايم اين است که در کلاس آقايان مقام بياورم و آرزوي بزرگترم اين است که روزي در کنار همسرم روي سکو دو نفری در کنار هم حضور داشته باشيم؛ چون در يک کلاس شرکت
ميکنيم و رقيب هستيم».
مشکلات آفرود
مسئولان تلاش زيادي ميکنند تا آفرود را بهعنوان يک رشته مهيج معرفي کنند؛ ولي اين معرفيکردن نيازمند هزينه است. هزينه اسپانسر ميخواهد و اسپانسر هم پخش تلويزيوني. فعلا که هيچکدام از اين موارد جور نيست. اسکندرلو دراينباره ميگويد: «ما براي مسابقات بههيچعنوان نتوانستيم پخش تلويزيوني بگيريم. تا زماني که نتوانيم و اين مسابقات ديده نشود، اسپانسر سمت اين مسابقات نميآيد؛ چون اسپانسر بايد ديده شود تا هزينه کند. ديدهنشدن در برنامههاي تلويزيوني و نبودن اسپانسر واقعا خيلي از استعدادهاي خانم و آقا را از رقابت دور ميکند؛ چون بعد از اينکه متوجه ميشوند از پسِ هزينهها برنميآيند، دلسرد ميشوند. مقام هم که ميآوريم، جايزه مالي خاصي ندارد؛ فقط در حد يک کاپ و حکم قهرماني است. هيچ انگيزهاي براي يک قهرمان به غير از عشقي که دارد، نميماند تا در آفرود دوام بياورد».
مادر آفرودکار
زاهده در مدت گفتوگو به ياد اولين رقابتهايش در آفرود در بخش زنان ميافتد؛ اولين راندش را که عالي سپري کرده بود و مشکلي وجود نداشت؛ ولي در ادامه، سختيها از راه رسيدند. «ابتدا که شروع کردم، يک دختر کوچک شيرخواره داشتم؛ بههمينخاطر بازخورد خانواده بسيار سخت و بد بود؛ ولي بعدا که انگيزه و مصممبودنم را ديدند، همراه شدند. الان هم از خطرات و مشکلاتش دلخور هستند؛ ولي همهجوره حمايت ميکنند. دومين مسابقهاي که دادم، دخترم هيچجوره قبول نکرد پيش کسي بماند و بهانهگير شده بود. مجبور شدم او را با خودم به پيست بياورم و دور «مارشال» را پياده در پيست بزنم. همانطور که ميبينيد، مسير سخت و ناهمواري است. چون دخترم بغل هيچکس نميرفت، او را بغل کرده بودم و دور مارشال ميزدم. آنموقع براي خيليها عجيب بود که يک خانم بچهبغل بخواهد پيست را دور بزند. در آن مسابقه هم بند کلاهکاسکتم باز شد و جلوي صورتم آمد. بههمينخاطر ديدي نداشتم که بخواهم مسابقه را تمام کنم. امتياز آن مسابقه را از دست دادم که تلخ بود؛ چون در نهايت قهرماني در آن سال را از دست دادم». زاهده، اين بار در ماکو هم مسابقه را ناتمام گذاشت؛ ماشين او دچار نقص فني
شد و راننده را در مسير تنها گذاشت.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.