زیرآسمان فیروزهای
نسخه قدیمی «شبح کژدم» مرمت شد
رونمایی در روز سینما
نسخه ترمیمشده فیلم «شبح کژدم»، به کارگردانی کیانوش عیاری، همزمان با روز ملی سینما در گروه «هنر و تجربه» به نمایش درمیآید.
به گزارش روابطعمومی گروه «هنر و تجربه»، نسخه ترمیمشده دیجیتال فیلم «شبح کژدم» با حضور کیانوش عیاری و جهانگیر الماسی، چهارشنبه، ۲۱ شهریورماه، ساعت ۱۹ در پردیس چارسو به نمایش درمیآید.فیلم «شبح کژدم» هرچند در زمان اکران مورد توجه منتقدان قرار نگرفت، اما یکی از فیلمهای پرکنش کیانوش عیاری است. مرمت این فیلم به همت فیلمخانه ملی انجام شده است.تدوین «شبح کژدم» توسط کیانوش عیاری انجام شده و داریوش عیاری بهعنوان مدیر تصویربرداری در این پروژه حضور داشته است.کیانوش عیاری پیش از «شبح کژدم» که در سال ۱۳۶۵ تولید شد، «تنوره دیو» را جلوی دوربین برد که جهانگیر الماسی در آن نیز نقش اول را بازی میکرد.
«فکت بث» روایتی مدرن از الیناسیون
مجتبا حدیدی: نهم تا بیستوسوم شهریور در تماشاخانه استاد انتظامی، واقع در خانه هنرمندان، نمایش «فکت بث» به کارگردانی فرزین نوبرانی اجرا میشود. فکت بث برداشتی آزاد از مکبث شکسپیر است که محمدمهدی معبودی آن را بر اساس طرحی از فارا فرقدانی نوشته است.
مکبث در دنیای مرگ، به تحریک لیدی مکبث جنایتی را مرتکب میشود. مکبث که از تکرار جنایت خسته شده، با پیشنهاد جدیدی از طرف جادوگران روبهرو میشود تا بتواند آرامش را در دنیای خواب مرگ تجربه کند. قدرت، جنایت و آرامش سوژههایی هستند که مخاطب با آنها روبهرو میشود و به صورت تحلیلی نمایش را میبیند. بهطورکلی فاصلهگذاری و ساخت تعلیق در آثار شکسپیر طاقتفرساست، اما در این نمایش این اتفاق دیده میشود. کشتن، تصاحب قدرت، جادو و رؤیابینی در آثار شکسپیر نقشهای کلیدی دارند.
بازیگران این نمایش صائم متانی، شبنم اسکندری، رضا افشار، امین اکبرینسب، امیر فراهانی و عباس علیرضا هستند.
حضور زیربنایی سوژه «مرگ» از «فرصت مرگ» جدا شده است و مفهوم دوگانه فرصتداشتن برای مردن یا فرصتبخشیدن به مرگ تولید شده است. متن و کارگردانی در یک راستای افقی پیوندهای خود را پیدا کرده است. مرگ بهمثابه زندگی و اصلی متناقض - اما منطقی - ظرافت مؤثری را ایفا کرده است. قتل دانکن همانطور که در مکبث - بهعنوان فقدان نشانه یا اسم دلالت- اتفاق میافتد در فکت بث رخ نمیدهد، بلکه در اینجا استعارهای از بیهویتی است. دانکن در عصر جدید، ناسازگاری متفکر با خویش است.
اگر برای شکسپیر الیناسیون بهمثابه ازدسترفتن مظهر قدرت شاه است، برای نوبرانی و معبودی عنصر ناسازگار مدرنیستی محسوب میشود.
اما توفیق هرچه بیشتر مخاطب برای راهیابی به دنیای شخصی و خیالی نویسنده فکت بث بدون تماشای این نمایش ممکن نیست. متن شاخصههای مکتوب خود را به پای اجرا ریخته و کارگردان بهخوبی از متن فراوری کرده است. اینها نشانههای یک کار موفق محسوب میشود. خوشبختانه این نمایش در پی پیامرسانی و ارزشیابی نیست و با وضعیت اکنون قابل قیاس دوباره است.اما تضمینی برای خروج از آنجا و بازگشت به دنیای رئال نیست و تا بعد از اتمام نمایش همچنان فضا در مخاطب امتداد حیات دارد. معتقدم کارهایی از این دست میروند که به حوزه زبانی شاخص در ادبیات نمایشی تبدیل شوند، چون بین مرز مدرن و پستمدرن حرکت میکنند. تبدیل یک نویسنده به نویسنده دستدومی که برساخته توسط اهرمهای ناسازگار است، تحلیل روایت را به سمت مخاطب سوق میدهد. نمیتوانستم این نمایش را فقط در قابهای بستهشده ببینم، بلکه ژانر سایهروشن عصر جدید و وضعیت بحرانی انسان عصر حاضر متن را برایم تبدیل به تفکر میکرد. نیات متجلی در فکت بث باید با دال و مدلول ارزیابی شود تا عناصر زیباییشناختی رخنمایی کنند. حرکتپذیری آکسسوار صحنه در این اجرا پل ارتباطی پرسوناژها با هم قلمداد میشود.
طراحی صدا و موسیقی برعهده محمدمهدی نامجو و سپهر حبیب بوده است که به خوبی فضا را منعکس میکرد. این نمایش برنده طراحی صدا از ششمین جشنواره تئاتر فجر بوده است.
نسخه قدیمی «شبح کژدم» مرمت شد
رونمایی در روز سینما
نسخه ترمیمشده فیلم «شبح کژدم»، به کارگردانی کیانوش عیاری، همزمان با روز ملی سینما در گروه «هنر و تجربه» به نمایش درمیآید.
به گزارش روابطعمومی گروه «هنر و تجربه»، نسخه ترمیمشده دیجیتال فیلم «شبح کژدم» با حضور کیانوش عیاری و جهانگیر الماسی، چهارشنبه، ۲۱ شهریورماه، ساعت ۱۹ در پردیس چارسو به نمایش درمیآید.فیلم «شبح کژدم» هرچند در زمان اکران مورد توجه منتقدان قرار نگرفت، اما یکی از فیلمهای پرکنش کیانوش عیاری است. مرمت این فیلم به همت فیلمخانه ملی انجام شده است.تدوین «شبح کژدم» توسط کیانوش عیاری انجام شده و داریوش عیاری بهعنوان مدیر تصویربرداری در این پروژه حضور داشته است.کیانوش عیاری پیش از «شبح کژدم» که در سال ۱۳۶۵ تولید شد، «تنوره دیو» را جلوی دوربین برد که جهانگیر الماسی در آن نیز نقش اول را بازی میکرد.
«فکت بث» روایتی مدرن از الیناسیون
مجتبا حدیدی: نهم تا بیستوسوم شهریور در تماشاخانه استاد انتظامی، واقع در خانه هنرمندان، نمایش «فکت بث» به کارگردانی فرزین نوبرانی اجرا میشود. فکت بث برداشتی آزاد از مکبث شکسپیر است که محمدمهدی معبودی آن را بر اساس طرحی از فارا فرقدانی نوشته است.
مکبث در دنیای مرگ، به تحریک لیدی مکبث جنایتی را مرتکب میشود. مکبث که از تکرار جنایت خسته شده، با پیشنهاد جدیدی از طرف جادوگران روبهرو میشود تا بتواند آرامش را در دنیای خواب مرگ تجربه کند. قدرت، جنایت و آرامش سوژههایی هستند که مخاطب با آنها روبهرو میشود و به صورت تحلیلی نمایش را میبیند. بهطورکلی فاصلهگذاری و ساخت تعلیق در آثار شکسپیر طاقتفرساست، اما در این نمایش این اتفاق دیده میشود. کشتن، تصاحب قدرت، جادو و رؤیابینی در آثار شکسپیر نقشهای کلیدی دارند.
بازیگران این نمایش صائم متانی، شبنم اسکندری، رضا افشار، امین اکبرینسب، امیر فراهانی و عباس علیرضا هستند.
حضور زیربنایی سوژه «مرگ» از «فرصت مرگ» جدا شده است و مفهوم دوگانه فرصتداشتن برای مردن یا فرصتبخشیدن به مرگ تولید شده است. متن و کارگردانی در یک راستای افقی پیوندهای خود را پیدا کرده است. مرگ بهمثابه زندگی و اصلی متناقض - اما منطقی - ظرافت مؤثری را ایفا کرده است. قتل دانکن همانطور که در مکبث - بهعنوان فقدان نشانه یا اسم دلالت- اتفاق میافتد در فکت بث رخ نمیدهد، بلکه در اینجا استعارهای از بیهویتی است. دانکن در عصر جدید، ناسازگاری متفکر با خویش است.
اگر برای شکسپیر الیناسیون بهمثابه ازدسترفتن مظهر قدرت شاه است، برای نوبرانی و معبودی عنصر ناسازگار مدرنیستی محسوب میشود.
اما توفیق هرچه بیشتر مخاطب برای راهیابی به دنیای شخصی و خیالی نویسنده فکت بث بدون تماشای این نمایش ممکن نیست. متن شاخصههای مکتوب خود را به پای اجرا ریخته و کارگردان بهخوبی از متن فراوری کرده است. اینها نشانههای یک کار موفق محسوب میشود. خوشبختانه این نمایش در پی پیامرسانی و ارزشیابی نیست و با وضعیت اکنون قابل قیاس دوباره است.اما تضمینی برای خروج از آنجا و بازگشت به دنیای رئال نیست و تا بعد از اتمام نمایش همچنان فضا در مخاطب امتداد حیات دارد. معتقدم کارهایی از این دست میروند که به حوزه زبانی شاخص در ادبیات نمایشی تبدیل شوند، چون بین مرز مدرن و پستمدرن حرکت میکنند. تبدیل یک نویسنده به نویسنده دستدومی که برساخته توسط اهرمهای ناسازگار است، تحلیل روایت را به سمت مخاطب سوق میدهد. نمیتوانستم این نمایش را فقط در قابهای بستهشده ببینم، بلکه ژانر سایهروشن عصر جدید و وضعیت بحرانی انسان عصر حاضر متن را برایم تبدیل به تفکر میکرد. نیات متجلی در فکت بث باید با دال و مدلول ارزیابی شود تا عناصر زیباییشناختی رخنمایی کنند. حرکتپذیری آکسسوار صحنه در این اجرا پل ارتباطی پرسوناژها با هم قلمداد میشود.
طراحی صدا و موسیقی برعهده محمدمهدی نامجو و سپهر حبیب بوده است که به خوبی فضا را منعکس میکرد. این نمایش برنده طراحی صدا از ششمین جشنواره تئاتر فجر بوده است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.